Thursday, October 20, 2016

...Έργα και Ημέραι ... στο ελληνικό δημόσιο ...

.Παρακινούμενη από την ανάγκη μου να πάρω μια βεβαίωση από μία δημόσια υπηρεσία, οδεύω σε παρακείμενη συνοικία, με απλή αμφίεση, ( δεκάποντα τακούνια ) και αφού παρκάρω ( παράνομα ) φαντάζομαι τον εαυτό μου να σουλατσάρει μετά το πέρας της δουλειάς που είχα  στα ( αγαπημένα  ) καταστήματα της γειτονιάς για το απαραίτητο βιτρινοοφθαλμολουτρο της εβδομάδας.
Αφού μπήκα στην δημόσια υπηρεσία και ρώτησα κάποια κυρία στο ταμείο για τη διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσω , στήνομαι σε μία ουρά και περιμένω να έρθει η σειρά μου , η οποία μετά απο 25 περίπου λεπτά αναμονής , φθάνει . Εκεί η κυρία με ενημερώνει πως θα έπρεπε να ζητήσω πρώτα μία αίτηση από τον κύριο ...τάδε... στον δεύτερο όροφο και αφότου μου τη δώσει να ξαναπάω σε αυτήν.
Στην ουρά από μπροστά μου βρισκόταν ένας γλοιώδης τύπος , εκεί κοντά στα 40 με κοτσίδα (!!) , κοιλάρα, βροντερή φωνή, συμπεριφορά νταλικέρη και καλά εξευγενισμένου γιατι είχε τον αέρα του γνωστού εκεί ( ήξερε του υπαλλήλους με τα μικρά τους ) και οσμή αιθέρια  ....ένα μίγμα ΑXE και ιδρωτίλας .....
Το πόσο χάρηκα που έφυγα από εκείνη την ουρά  και πήγα στον δεύτερο όροφο απαλάσσοντας τον εαυτό μου από τον κύριο με την κοτσίδα, δεν μπορείτε να φανταστείτε........μόνο που για κακή μου τύχη, η ΑΧΕ "εκδοχή " της δύσκολης μέρας μου  με ακολουθούσε και εκεί , στον δεύτερο , ακριβώς μπροστά μου, καθότι από ότι κατάλαβα αυτό το ..πήγαινε -έλα στην συγκεκριμένη υπηρεσία ήτο ένα must  για τον οποιοδήποτε ήθελε να επιτελέσει μία , την οποιαδήποτε εργασία ...

Με βλέπει , σκάει ενα χαμόγελο και φωνάζει με τη βροντερή του φωνή..."πάλι εδώ " ....που να μην έσωνε λέω εγώ από μέσα μου....

Οσο η ΑΧΕίλα μου την έδινε και η αναμονή με έκανε να αρχίζω να χάνω την ψυχραιμία μου, αναρωτιόμουν πως στις δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να πηγαίνει κανείς με αθλητικά παπούτσια και ιδιαίτερα αξεσουάρ στη τσάντα, όπως μανταλάκια για τη μύτη....
Τουλάχιστον για να μην ακούω τις βλακείες του τύπου και μεταμορφωθώ σε ..άλλη Δαλιδά, βγάζω το κινητο και προσπαθώ να ακούσω λίγη μουσική έτσι ώστε να περάσει η ώρα....
Αλλά φεύ....ο κοτσίδας , που είχε ήδη πιάσει κουβέντα με τον μπροστινό του, γυρίζει και μου λέει
- Εσύ τί λες ?
- Δεν λέω, ακούω μουσική.
-Μιλάμε για το αν θα πέσει η κυβέρνηση
- Δεν ξέρω
- Ε πώς, δεν έχεις άποψη ?
......Τον κοιτάω και σχεδόν έτοιμη να τον πνίξω του λέω, "συγνώμη αλλά επειδή ήμουν άρρωστη και είχα και πυρετο , πηγαίνετε λίγο πιο εκεί για να μην σας κολλήσω " ....και βλέπεις τον κοτσίδα να πετάγεται ένα μέτρο παραπέρα , λές και φοβόταν μη τυχόν κολλήσει  Έμπολα.
Αφού λοιπόν ξεφωρτώθηκα τον μακρυμάλλη  και μετά από 15 ακόμα λεπτά αναμονής, έρχεται η σειρά μου, ο κύριος τάδε μου δίνει το χαρτί που χρειαζόμουν και με ξαναστέλνει και πάλι στον πρώτο , στην κυρία που αρχικά με είχε στείλει στον κύριο τάδε, για να υποβάλει την αίτηση ...και μαντέψτε, και πάλι μπροστά μου ( για να μην χαλάμε και τις παραδόσεις αλλά και τη σειρα ) η μεταμοντέρνα εκδοχή του Κόναν του Bάρβαρου να μου χαμογελάει και να μου λέει " ...και πάλι εδώ ..." ....
Κατευθείαν τα ακουστικά στα αυτιά , βγάζω και τα γυαλιά ηλίου από τη τσάντα και προσποιούμαι την ..ηλιοβαρεμένη , νυσταγμένη αδιάφορη....όσο αδιάφορη μπορούσα να γίνω μη έχοντας κάποιο μανταλάκι στη μύτη για να προστατευτώ από τις ...αναθυμιάσεις....
Είκοσε λεπτά ακόμα αναμονή στην ουρά, με τα αιθέρια έλαια μπροστά μου που αναδύονταν απλόχερα μια και ο ..προπορευόμενός μου είχε αποφασίσει να αφαιρέσει το μπουφάν του και να αφήσει περισσότερα ερεθίσματα για τη μύτη μου , φτάνω στο κισέ για την τελική υπογραφή και τη στιγμή που μου λέει η υπάλληλος "είστε έτοιμη  " ...πετάγεται η αλογουρά από το διπλανό κισέ και μου λέει
- τυχερούλα
- δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ....:)

Καθώς αποχωρούσα από την υπηρεσία και έχοντας απωλέσει ήδη μία από τις αισθήσεις μου, πηγαίνω στο πρώτο περίπτερο που βλέπω μπροστά μου για να πάρω ένα μπουκαλάκι νερο , ακριβώς μετά από  2 ώρες και 20 λεπτά αναμονής ...και καλοπέρασης στα ενδότερα του ελληνικού δημοσίου.
Ξαφνικά κάποια ιδιαίτερα τσιριχτή  φωνή ταράζει την ψυχραιμία μου και μπροστά απο το περίπτερο σηκώνω το βλέμα μου και προσπαθώ να καταλάβω τί συμβαίνει ......
......χωρίς να το αντιληφθώ  , παίρνω μία τούμπα θεαματική, σαν αυτές που βλέπουμε μόνο από κασκαντερ και αφού γκρεμοτσακίζομαι , ψάχνω να βρώ πού ειναι τα γυαλιά μου , τα χαρτιά μου  και άλλες 2-3 αισθήσεις που έχασα στο ενδιάμεσο .....

'Ενα σπασμένο τακούνι ,
Ένα καρούμπαλο στο κεφάλι ,
2 μελανιές στα πόδια  ο τελικός απολογισμός και η αίσθηση πως, την επόμενη φορά που θα πάω σε δημόσια υπηρεσία, θα φοράω φόρμες , αθλητικά παπούτσια και μανταλάκια στη τσάντα για παν ενδεχόμενον....καθότι , όταν παθαίνουμε ....μαθαίνουμε..".


ΥΓ ( Αληθινό περιστατικό που συνέβη πριν μερικούς μήνες και που τότε εμπνευσμένη κατέγραψα την εμπειρία μου :)) Κάτι σπαρταριστό συνέβει σήμερα σε κάποια εφορία που όμως δεν είχα το χρόνο να καταγράψω, επιφυλάσσομαι όμως . )

Tuesday, October 18, 2016

Ε.Ε.Ε.Ε.Κ Μύθοι και πραγματικότητα ... 2

Εργαστήρια  Ειδικής   Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης. 





Η    ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ...


...όμως είναι διαφορετική ....

Είναι ωραία έκπληξη να βλέπεις πως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από τις φήμες που κυκλοφορούν στη πιάτσα. Ναι , υπάρχουν παιδιά που είναι δύσκολα , παιδιά που έχουν ιδιαίτερη συμπεριφορά ,όμως δεν είναι ανεξέλενκτα . Υπάρχουν άνθρωποι ,επιστήμονες ,εκπαιδευτικοί, διοικητικό προσωπικό, κοινωνική υπηρεσία που ...είναι εκεί . Έχοντας γνωστούς γονείς που έχουν τα παιδιά τους σε όλα ε.ε.ε.ε.κ της Αττικής, οι αντιδράσεις και τα συμπεράσματα είναι πάνω-κάτω
τα ίδια. Πηγαίνουν αρχικά έχοντας ακούσει τα χειρότερα και εκπλήσονται ευχάριστα όταν γνωρίζουν τα πράγματα από μέσα.

   Σε ό,τι αφορά τον Π , νιώθω ευγνωμοσύνη  γιατί δέχτηκε πολλή αγάπη, φροντίδα, συμπαράσταση....
Κάνοντας τον απολογισμό τώρα μετά από 6 χρόνια στο ε.ε.ε.ε.κ Αγίου Δημητρίου , έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Αν και παρατήρησα ότι δεν υπάρχουν σε εύρος ειδικές  γνώσεις πάνω στον αυτισμό, υπάρχουν άνθρωποι με πάθος και αξιοπρέπεια και αγάπη για αυτό που κάνουν.

Για αυτό θα στο πω σαν φιλική συμβουλή, μην κάνεις κακές σκέψεις και μην έχεις αρνητική προδιάθεση , τέτοιου είδους συναισθήματα δεν βοηθούν γιατί δεν στέκουν. Προσπάθησε να εκμεταλλευτείς όλους γιατί είναι εκεί για να βοηθήσουν και όχι να δημιουργήσουν προβλήματα.. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα για να πάνε τα πράγματα, όσο το δυνατόν πιο καλά ...

















Sunday, October 16, 2016

Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Μύθοι και πραγματικότητα ...

Εργαστήρια  Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης .


  Ο ΜΥΘΟΣ 

Τα Ε.Ε.Ε.Ε.Κ είναι η "κατάντια" των ειδικών σχολείων,  είναι εκεί που στέλνεις το παιδί σου μέσα σε ένα πρόγραμμα, δουλεμένο και με μία σειρά και κινδυνεύεις να το χάσεις. Το μέρος που θεωρείται η χαβούζα των ειδικών αναγκών όπου "στέλνονται" οι πιο βαριές περιπτώσεις παιδιών με βίαιη και απροσάρμοστη συμπεριφορά , το μέρος όπου κινδυνεύει το παιδί σου λόγω του μιμητισμού αλλά και όχι μονο  να έχει πολύ άσχημη κατάληξη .

" Το ε.ε.ε.ε.κ ? Εντάξει , τί να σου πω τώρα δεν είναι και το καλύτερο μέρος εδώ που τα λέμε, αλλά και τί να κάνεις " 

Ναι , αυτά που διάβασες και αυτά που ίσως ακούσεις στο μέλλον για τα ε.ε.ε.ε.κ πριν διαβείς την πόρτα τους  είναι αυτά που προανέφερα, υπάρχει ένας στιγματισμός απίστευτος και αυτό είναι κάτι που το ακούω ακόμα και σήμερα από γονείς που μέσα στα επόμενα χρόνια πρόκειται να στείλουν το παιδί τους εκεί .Αυτά κυκλοφορούν στην πιάτσα και μοιραία διαμορφώνουν μία αρνητική εικόνα στο μυαλό των γονιών...

Από πού τροφοδοτείται αυτός ο στιγματισμός?  Μα φυσικά από τους "ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς " που ασχολούνται με τα παιδιά στα διάφορα κέντρα ειδικής αγωγής. Άκουγα και ακούω από πολλούς γονείς που σκοπεύουν να πάνε τα παιδιά τους  , με πίκρα να  αναφέρονται στο πόσο δύσκολο τους είναι να στείλουν τα παιδιά τους , πόσο πόνο θα τους προκαλέσει αν τελικά θα αναγκαστούν να τα στείλουν στα ε.ε.ε.ε.κ ( και όχι στα ειδικά γυμνάσια όπως ονειρεύονταν ) . Όταν τους ρωτώ πώς διαμόρφωσαν τόσο άσχημη γνώμη , μου απαντούν ότι αυτήν την ενημέρωση έχουν από τα άτομα που ασχολούνται με το παιδί τους. 

Συμπέρασμα, ο μεγαλύτερος συκοφάντης των Ε.Ε.Ε.Ε.Κ είναι οι " ιδιωτικάδες " ,όλοι όσοι ασχολούνται με τα παιδιά στα διάφορα κέντρα ειδικής αγωγής, λογοθεραπείας, εργοθεραπείας κλπ...

συνεχίζεται ... :)







Thursday, October 13, 2016

Όχι ...ευχαριστώ....

Το ζεις το έργο καθημερινά, σε όλο του το μεγαλείο , τρισδιάστατο, Dolby Surround ,με τα καλύτερα και πιο φαντασμαγορικά εφέ που αν είχα το θάρρος να τα περιγράψω αυτομάτως θα γινόταν σενάριο ταινίας ψυχολογικού θρίλερ . Το ζεις ως μία άλλη μέρα της Μαρμότας. ...


Διάβασα πριν λίγο ότι πρόκειται στα τέλη του μήνα να κάνει την εμφάνισή της μία τηλεοπτική σειρά στον Αλφα που αφορά τη ζωή ενός μικρού  αγοριού  μέσα στο φάσμα και της οικογένειάς του. Το παιδάκι στη σειρά έχει το όνομα του γιου μου. Λένε ότι περιμένουν από αυτή τη σειρά να κάνει τη διαφορά στο ελληνικό τηλεοπτικό στερέωμα φέτος το χειμώνα . Όχι μόνο λόγω της συνωνυμίας του παιδιού με το γιό μου ( !!!!!!!!!!!!!!!  ????????????  )  αλλά κυρίως λόγω του  γκουγλαρίσματος που θα γίνει αν όντως γίνει επιτυχία η σειρά, κατά πάσα πιθανότητα θα βάλω λουκέτο στο μπλογκ ... οπότε αν θέλετε να κρατήσετε κάτι , κάντε το σύντομα.....