Thursday, October 20, 2016

...Έργα και Ημέραι ... στο ελληνικό δημόσιο ...

.Παρακινούμενη από την ανάγκη μου να πάρω μια βεβαίωση από μία δημόσια υπηρεσία, οδεύω σε παρακείμενη συνοικία, με απλή αμφίεση, ( δεκάποντα τακούνια ) και αφού παρκάρω ( παράνομα ) φαντάζομαι τον εαυτό μου να σουλατσάρει μετά το πέρας της δουλειάς που είχα  στα ( αγαπημένα  ) καταστήματα της γειτονιάς για το απαραίτητο βιτρινοοφθαλμολουτρο της εβδομάδας.
Αφού μπήκα στην δημόσια υπηρεσία και ρώτησα κάποια κυρία στο ταμείο για τη διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσω , στήνομαι σε μία ουρά και περιμένω να έρθει η σειρά μου , η οποία μετά απο 25 περίπου λεπτά αναμονής , φθάνει . Εκεί η κυρία με ενημερώνει πως θα έπρεπε να ζητήσω πρώτα μία αίτηση από τον κύριο ...τάδε... στον δεύτερο όροφο και αφότου μου τη δώσει να ξαναπάω σε αυτήν.
Στην ουρά από μπροστά μου βρισκόταν ένας γλοιώδης τύπος , εκεί κοντά στα 40 με κοτσίδα (!!) , κοιλάρα, βροντερή φωνή, συμπεριφορά νταλικέρη και καλά εξευγενισμένου γιατι είχε τον αέρα του γνωστού εκεί ( ήξερε του υπαλλήλους με τα μικρά τους ) και οσμή αιθέρια  ....ένα μίγμα ΑXE και ιδρωτίλας .....
Το πόσο χάρηκα που έφυγα από εκείνη την ουρά  και πήγα στον δεύτερο όροφο απαλάσσοντας τον εαυτό μου από τον κύριο με την κοτσίδα, δεν μπορείτε να φανταστείτε........μόνο που για κακή μου τύχη, η ΑΧΕ "εκδοχή " της δύσκολης μέρας μου  με ακολουθούσε και εκεί , στον δεύτερο , ακριβώς μπροστά μου, καθότι από ότι κατάλαβα αυτό το ..πήγαινε -έλα στην συγκεκριμένη υπηρεσία ήτο ένα must  για τον οποιοδήποτε ήθελε να επιτελέσει μία , την οποιαδήποτε εργασία ...

Με βλέπει , σκάει ενα χαμόγελο και φωνάζει με τη βροντερή του φωνή..."πάλι εδώ " ....που να μην έσωνε λέω εγώ από μέσα μου....

Οσο η ΑΧΕίλα μου την έδινε και η αναμονή με έκανε να αρχίζω να χάνω την ψυχραιμία μου, αναρωτιόμουν πως στις δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να πηγαίνει κανείς με αθλητικά παπούτσια και ιδιαίτερα αξεσουάρ στη τσάντα, όπως μανταλάκια για τη μύτη....
Τουλάχιστον για να μην ακούω τις βλακείες του τύπου και μεταμορφωθώ σε ..άλλη Δαλιδά, βγάζω το κινητο και προσπαθώ να ακούσω λίγη μουσική έτσι ώστε να περάσει η ώρα....
Αλλά φεύ....ο κοτσίδας , που είχε ήδη πιάσει κουβέντα με τον μπροστινό του, γυρίζει και μου λέει
- Εσύ τί λες ?
- Δεν λέω, ακούω μουσική.
-Μιλάμε για το αν θα πέσει η κυβέρνηση
- Δεν ξέρω
- Ε πώς, δεν έχεις άποψη ?
......Τον κοιτάω και σχεδόν έτοιμη να τον πνίξω του λέω, "συγνώμη αλλά επειδή ήμουν άρρωστη και είχα και πυρετο , πηγαίνετε λίγο πιο εκεί για να μην σας κολλήσω " ....και βλέπεις τον κοτσίδα να πετάγεται ένα μέτρο παραπέρα , λές και φοβόταν μη τυχόν κολλήσει  Έμπολα.
Αφού λοιπόν ξεφωρτώθηκα τον μακρυμάλλη  και μετά από 15 ακόμα λεπτά αναμονής, έρχεται η σειρά μου, ο κύριος τάδε μου δίνει το χαρτί που χρειαζόμουν και με ξαναστέλνει και πάλι στον πρώτο , στην κυρία που αρχικά με είχε στείλει στον κύριο τάδε, για να υποβάλει την αίτηση ...και μαντέψτε, και πάλι μπροστά μου ( για να μην χαλάμε και τις παραδόσεις αλλά και τη σειρα ) η μεταμοντέρνα εκδοχή του Κόναν του Bάρβαρου να μου χαμογελάει και να μου λέει " ...και πάλι εδώ ..." ....
Κατευθείαν τα ακουστικά στα αυτιά , βγάζω και τα γυαλιά ηλίου από τη τσάντα και προσποιούμαι την ..ηλιοβαρεμένη , νυσταγμένη αδιάφορη....όσο αδιάφορη μπορούσα να γίνω μη έχοντας κάποιο μανταλάκι στη μύτη για να προστατευτώ από τις ...αναθυμιάσεις....
Είκοσε λεπτά ακόμα αναμονή στην ουρά, με τα αιθέρια έλαια μπροστά μου που αναδύονταν απλόχερα μια και ο ..προπορευόμενός μου είχε αποφασίσει να αφαιρέσει το μπουφάν του και να αφήσει περισσότερα ερεθίσματα για τη μύτη μου , φτάνω στο κισέ για την τελική υπογραφή και τη στιγμή που μου λέει η υπάλληλος "είστε έτοιμη  " ...πετάγεται η αλογουρά από το διπλανό κισέ και μου λέει
- τυχερούλα
- δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ....:)

Καθώς αποχωρούσα από την υπηρεσία και έχοντας απωλέσει ήδη μία από τις αισθήσεις μου, πηγαίνω στο πρώτο περίπτερο που βλέπω μπροστά μου για να πάρω ένα μπουκαλάκι νερο , ακριβώς μετά από  2 ώρες και 20 λεπτά αναμονής ...και καλοπέρασης στα ενδότερα του ελληνικού δημοσίου.
Ξαφνικά κάποια ιδιαίτερα τσιριχτή  φωνή ταράζει την ψυχραιμία μου και μπροστά απο το περίπτερο σηκώνω το βλέμα μου και προσπαθώ να καταλάβω τί συμβαίνει ......
......χωρίς να το αντιληφθώ  , παίρνω μία τούμπα θεαματική, σαν αυτές που βλέπουμε μόνο από κασκαντερ και αφού γκρεμοτσακίζομαι , ψάχνω να βρώ πού ειναι τα γυαλιά μου , τα χαρτιά μου  και άλλες 2-3 αισθήσεις που έχασα στο ενδιάμεσο .....

'Ενα σπασμένο τακούνι ,
Ένα καρούμπαλο στο κεφάλι ,
2 μελανιές στα πόδια  ο τελικός απολογισμός και η αίσθηση πως, την επόμενη φορά που θα πάω σε δημόσια υπηρεσία, θα φοράω φόρμες , αθλητικά παπούτσια και μανταλάκια στη τσάντα για παν ενδεχόμενον....καθότι , όταν παθαίνουμε ....μαθαίνουμε..".


ΥΓ ( Αληθινό περιστατικό που συνέβη πριν μερικούς μήνες και που τότε εμπνευσμένη κατέγραψα την εμπειρία μου :)) Κάτι σπαρταριστό συνέβει σήμερα σε κάποια εφορία που όμως δεν είχα το χρόνο να καταγράψω, επιφυλάσσομαι όμως . )

1 comment:

Maria said...

Κατάλαβες ? Δεν μας έφταναν όλα τα άλλα , έχουμε και τον αυτισμό από πάνω ...:)