Tuesday, February 24, 2015

Η πιο χρήσιμη συμβουλή που μπορώ να δώσω....



Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να έχεις 3 παιδιά και να μην έχεις κύκλο συγγενών, το γνωστό "παρκάρισμα" τέκνων έτσι ώστε να μπορείς να ξελαφρώνεις όποτε είναι δυνατό και να αναλαμβάνει κάποιος άλλος...
Ακόμα και τώρα που δεν ζουν οι γονείς μου , είναι κάτι που μου έλειψε όσο ζούσαν. Φταίω κι εγώ βέβαια γιατί σε ένα σημείο ήθελα να τα κάνω όλα μόνη μου, πέρα από αυτό όμως πολλές φορές δεν ήθελα να παραδεχτώ καταστάσεις ή δεν είχα τη δυνατότητα να τις αλλάξω...και τα χρόνια περνάνε... και όπως είπε και κάποιος ανώνυμος σχολιαστης/στρια στο προηγούμενο ποστ,  ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ....ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ...

Καθώς τα χρόνια περνούν  , οι αντοχές κάμπτονται , βλέπεις τη ζωή να δυσκολεύει γιατί εσύ δεν αντέχεις όπως άντεχες πριν 10 χρόνια , συνειδητοποιείς ότι ΔΕΝ μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος/η σου και το παίρνεις απόφαση πως αυτό που χρειάζεται είναι να ...μειώσεις το βάρος των ευθυνών....

ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ λοιπόν είναι η μαγική φράση και η συμβουλή που μπορώ να δώσω, τόσο στον παλιό αυτιστικογονέα όσο και στον νέο.....
Ανάθεση ευθυνών γενικότερα σου προτείνω, όσο μπορείς και όπου μπορείς.

Έβαλα τα δίδυμα σε φροντιστήριο για να κάνουν τα γνωστά δύσκολα μαθήματα και ο Π. τα απογεύματά του τα περνάει σε κάποιο σύλλογο που του αρέσει πολύ, πηγαινοέρχεται με σχολικό παρακαλώ!!! και νιώθω πως ξαφνικά ξαναγεννήθηκα, ελεύθερος χρόνος τις  απογευματινές ώρες  είναι για πάρα πολλούς λόγους ΑΞΙΑ ΑΝΕΚΤΊΜΗΤΗ .

Ναι , ανάθεση ευθυνών και "παρκάρισμα" με πληρωμή φυσικά αλλά όταν δεν γίνεται αλλιώς είναι μονόδρομος  για να βάλεις λίγη ελευθερία και ποιότητα  στη ζωή σου...

Άν θα μπορούσα να δώσω μόνο μία συμβουλή σε κάποιον νέο γονέα  που τώρα πρωτοαντικρίζει τον αυτισμό αλλά και στον κάθε γονέα, αυτή θα ήταν:  Βάλε  λίγο ελεύθερο χρόνο στη ζωή σου, όσο σε παίρνει και όποτε σε παίρνει καθότι η ζωή όπως σου έχω πει και στον τίτλο είναι ..

ONE TRIP ONLY 









2 comments:

Anonymous said...

Είναι και αυτή η τελειομανία μας,να νομίζουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να τα καταφέρουμε,μόνο εμείς μπορούμε ν'αλλάξουμε τα πράγματα,μόνο εμείς έχουμε την ευθύνη των παιδιών μας...Ώσπου έρχεται η κατάρρευση...Στο αεροπλάνο,σε περίπτωση κινδύνου,πρώτα βάζουμε τη μάσκα και το σωσίβιο στον εαυτό μας και μετά στο παιδί...Για μένα το σωσίβιό μου είναι η αποστασιοποίηση...Σταμάτησα να τα παίρνω όλα κατάκαρδα,ξέρω ότι οι ζόρικες στιγμές θα'ρθουν,θα περάσουν και (δυστυχώς)θα ξανάρθουν.Αλλά δεν μιλώ ποτέ στο πρώτο πληθυντικό και με εκνευρίζει αφάνταστα όταν ακούω γονείς καθόλα συνηθισμένων παιδιών,να λένε φάγαμε,διαβάσαμε,αρρωστήσαμε...Αγαπώ,φροντίζω και νοιάζομαι τα παιδιά μου,αλλά δεν είναι το κέντρο του κόσμου,παρά μόνο του δικού τους.Είμαι η Άννα και τυχαίνει να είμαι η μητέρα της Αλεξίας(πρώην ανώνυμη)

Maria-Maria said...

Γεια σου Άννα,
Νομίζω σχολίαζες και παλιά ,αυτό που λες μου το είπε και μία καθηγήτρια, μου είπε επί λέξη, "αν δεν σώσεις πρώτα τον εαυτό σου, δεν θα σώσεις τα παιδιά σου , αν καταρρεύσεις εσύ , καταρρέει το σύμπαν ." Και η Αλεξία και ο Παύλος και όλα τα παιδιά θέλουν τη φροντίδα μας , αν δεν είμαστε εμείς καλά, δεν θα έχουν καμία φροντίδα.

Αν βρεις το χρόνο κάποια στιγμή πες μας για την Αλεξία.