Wednesday, February 13, 2013

ψυχανάλυσέ το ...

Πρόσφατα , στο γραφείο κάποιου παιδοψυχίατρου έδινα για ...εκατοστη ισως φορά το ιστορικό και απαντούσα ταυτόχρονα σε διάφορες ερωτήσεις μέχρι που έφτασε και η ερώτηση στην οποία σε κοιτούν στα μάτια και προσπαθούν να δουν αν λες ψέματα , να "σε κόψουν" γενικά .

- "Νιώθετε ευτυχισμένη ?"
- " Οχι "

- " ..... δηλαδή ?"
- " δηλαδή  σε απλά ελληνικά , δεν νιώθω ευτυχία και αν απο άλλους δέχεστε απαντήσεις θετικές , να ξέρετε πως είτε σας λένε ψέματα, ειτε δεν έχουν καταλάβει ακόμα σε τί έχουν μπλέξει "

- " ....δηλαδή , δεν γελάτε ποτέ , δεν διασκεδάζετε , δεν νιώθετε ευχαριστα ποτέ " ?
- " Α , εδώ κυρία τάδε μου τα έχετε μπλέξει λίγο τα πράγματα, η ευτυχία με το "περνάω καλά  " δεν εχει καμία σχέση , άλλο πράγμα το ένα και άλλο πράγμα το άλλο "

- " τί εννοείτε? "
- " Εννοώ ότι , μπορεί να γελάω, να βγαίνω έξω , όμως δεν έχει την ίδια αξία ούτε την ανεμελιά που θα είχε αν δεν είχα ένα παιδί αυτιστικό .  Το να ξέρεις ότι μια μέρα το παιδί αυτο θα μείνει στον κόσμο μόνο του και να προσπαθείς καθημερινά να τον εκπαιδεύσεις στην αυτονομία , είναι ένας αγώνας που δεν έχει τέλος , έχει συνεχώς απογοητεύσεις και δεν κάνει ποτέ διάλλειμα Ειναι εκεί ....πάντα. Ξέρετε τί είναι πραγματικά ευτυχία για έναν γονιό ενός αυτιστικού ?

- "Θα ήθελα πολύ να μου πείτε "
- " Ευτυχία κυρία τάδε μου, είναι να μπορείς να αποδέχεσαι , να παραδέχεσαι ότι δεν υπάρχει , να μην προσποιείσαι , να μην παριστάνεις κάτι άλλο απο αυτό που πραγματικά είσαι και νιώθεις. Εγώ όταν το αποδέχτηκα βρήκα ηρεμία με τον εαυτό μου , βρήκα γαλήνη ..."

....στο σημείο αυτό , σταμάτησε να με κοιτάει   στα μάτια , έσκυψε στις σημειώσεις της και έγραψε κάποιες γραμμές . Τώρα , έγραψε ότι είμαι τρελή , ότι είμαι διαταραγμένη προσωπικότητα, ότι χρειάζομαι χάπια, αυτο δεν θα το μάθω ποτέ .

Γιατί τα λέω τώρα αυτά? Γιατί ευτυχία δεν είναι να ζείς ούτε μες την τρελή χαρά , ούτε όπως λένε συχνά τις μικρές καθημερινές στιγμές που σε γεμίζουν , αλλα να μπορείς να αποδέχεσαι όλα όσα έρχονται στη ζωή , όλα όσα πρέπει να αντέξουμε , όλα όσα πρέπει να αποδεχτούμε για να τα βγάλουμε πέρα , είτε είναι κάποια αναπηρία , είτε κάποια δύσκολη κατάσταση στη ζωή μας.
Για όσα δεν μπορούμε να αντέξουμε υπάρχουν οι επαναστάσεις .

6 comments:

mamma said...

καλημέρα Μαρία...
μόνο "τρελή" δεν έγραψε η κυρία αυτή στο τετραδιάκι της

Anonymous said...

.....αλλα να μπορείς να αποδέχεσαι όλα όσα έρχονται στη ζωή , όλα όσα πρέπει να αντέξουμε , όλα όσα πρέπει να αποδεχτούμε για να τα βγάλουμε πέρα , είτε είναι κάποια αναπηρία , είτε κάποια δύσκολη κατάσταση στη ζωή μας.....

ETSI EINAI...
DYSKOLO OMQS.....
Mel

λυγερη said...

Δεν αμφέβαλα ποτέ για την ψυχική σου υγεία και την πνευματική σου συγκρότηση.
Απεναντίας σε θεωρώ υπόδειγμα γυναίκας "πρόκληση" σε διαπροσωπική μάχη με την ζωή.

ΥΓ: Θα μου επιτρέψεις να μεταφέρω την μαρτυρία σου υπό μορφή σχολίου στον ΠΗΓΑΙΜΟ .
Δικαιούται ο «Πηγαιμός για την Ιθάκη» μια πνοή και από την δική σου αύρα . Δεν δικαιούται.;;;

Με την εκτίμησή μου πάντα και τον ανυπόκριτο θαυμασμό μου.

Maria-Maria said...

mamma , αλλα οτι θελω χαπια , το εχω σιγουρο

(χαθηκαμε , φιλακια στους παιδαρους σου )

Mel
οταν το αποδεχεσαι , γινεται πιο ευκολο , ετσι το νιωθω εγω τουλαχιστον .

Λυγερη μου,
ελευθερα, ευχαριστω για τα καλα σου λογια .

Anonymous said...

Αυτό, πραγματικά αυτό είναι ευτυχία! Να ζεις στην πραγματικότητα! Να χαίρεσαι το παιδί σου, που μπορεί να σε δυσκολεύει αλλά έχει τόσες απίστευτες ευαισθησίες και βάθος στην ψυχούλα του που θέλει κόπο και αγάπη να τη δει κάποιος.
Οποιος θέλει όμως.
Δεν μα ωφελεί να μας νιώσουν όσοι δεν θέλουν ή άντε δεν μπορούν.
Μερικοί μπορεί να νοιάζονται για τα δελφινια που ναι θέλουν υιοθεσία, για τα χελωνάκια που ναι, τα έχουν παρατήσει, για χίλια δυό άλλα που είναι ...μακριά πολύ μακριά.

Μπορεί να σε δυσκολεύει αλλά κρύβει έναν υπέροχο κόσμο για τον οποίο δεν απλά οι περισσότεροι ούτε ξέρουν ότι υπάρχει.

Εχεις αυτό το προνόμιο, παρόλη την συνεχόμενη κούραση.
Μιλάς πολύ συγκροτημένα να για χρειάζεσαι χάπια...
πιο μεγάλη ανάγκη συχνά είναι η αποδοχή, αλλά μπορεί να μην είναι
και ζωτικό θέμα.
Είναι θέμα προσανατολισμού πιθανόν.

καλή συνέχεια! καλή δύναμη!
(σορρυ για το όσο το δυνατόν μικρότερο ποστ μου)

Ευη

λυγερη said...

Θα το επαναλάβω....
Το χρειάζομαι. Το χρειαζόμαστε όλες μας.
Αν ήταν δυνατό να το έκανα σημαία στον ΠΗΓΑΙΜΟ.
Σε ευχαριστώ,σε εκτιμώ,σ' έχω παράδειγμα και πάντα σε θυμάμαι