Tuesday, April 06, 2010

...πισω στην ρουτινα της

Μετα απο αρκετα χρονια, Πασχα στην Αθηνα και τολμω να πω οτι ηταν πολυ καλα, ξεκουραστα, χαλαρα.

Ο Π. αν και χαλαρωσε πολυ τις πρωτες μερες , εχει μπει τωρα σε αλλους ρυθμους, η οργανωση του ειναι το βασικο μελημα και η αυτονομια του.

-- Παραγγειλα αυτο το γκατζετακι και θα προσπαθησω να του το περασω στην καθημερινοτητα του. Εχει πολυ καλες κριτικες και ειναι απο αυτα που πιστευω οτι θα του αρεσουν.

-- Ψαχνοντας για οδοντιατρο για τον Παυλο, βρηκα αυτο το Οδοντιατρειο. Δεν κανω διαφημιση βαζοντας αυτο το λινκ ,απλα γνωριζω ποσο πολυ δυσκολευομαστε να βρουμε οδοντιατρο για τα παιδια μας .

-- Οι οικοσιτοι συνοδοι αποτελουν πλεον τεκμηριο , διαβαστε σχετικα εδω

-- Το βιβλιο του Πασχα "Συνδεδεμενοι", δεν το εχω τελειωσει ακομα αλλα ειναι πολυ ενδιαφερον.

Και το προβλημα που εκανε την εμφανιση του νωριτερα αλλα τωρα οριστικοποιηθηκε. Ο Π. εχει φοβια με το σινεμα , θεατρο , πλανηταριο και παρομοιου ειδους θεαματα.Ειχε ενα μικρο προβλημα θα ελεγα και πριν αλλα απλα δυσανασχετουσε χωρις να το τραβαει πολυ και στο τελος εβλεπε την ταινια αδιαμαρτυρητα. Μετα την Ντιζνειλαντ ομως οπως πολυ χαρακτηριστικα λεει "δεν θελω να ξαναπαω στο σινεμα , δεν θελω να παω διακοπες με το αεροπλανο.'

.....Καμια ιδεα μηπως ?







4 comments:

mariannaki said...

Ιδέα όχι, δεν έχω προς το παρόν, δεν μπορώ να σκεφτώ, έφτασα πριν μια ώρα στο γραφείο επρίπου κατευθείαν από το εξοχικό, οπότε δεν είμαι για πολλά πολλά. Αλλά βρήκα ευκαιρία να πω μια καλημέρα, ένα "και του χρόνου" και φιλιά πολλά.

Ιωάννα said...

Τι έγινε στην Ντίσνεϋλαντ και τώρα αντιδρά τόσο πολύ; Τρόμαξε στο αεροπλάνο; Κουράστηκε; Θόρυβος; Πολλά ερεθίσματα; Τι; Μάλλον πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή επιλέγοντας παραστάσεις με λίγο κόσμο, λιγότερη φασαρία και μέρη κοντινά σας όπου δεν χρειάζεται να διανύσετε μεγάλες αποστάσεις και νοιώθει ασφαλής και οικειότητα. Πιθανόν σε λίγο που θα αρχίσουν οι προβολές στα θερινά σινεμά, να είναι πιο ευχάριστα γι αυτόν. Τσεκάρισε να δεις τι πολιτιστικό πρόγραμμα έχει ο Δήμος σας. Ο δικός μας Δήμος π.χ. κατά τη θερινή περίοδο, οργανώνει παραστάσεις καραγκιόζη ή παιδικό θέατρο, ή προβολές ταινιών, χορούς κλπ. στο άλσος, όπου έχοντας περάσει το απογευματάκι στη παιδική χαρά που είναι εκεί, σαν φυσική συνέχεια της εξόδου μας παρακολουθούμε και τον Καραγκιόζη από κοντά ή από μακρυά, ανάλογα με το μέγεθος του πλήθους, (συνήθως δεν έχει πολύ κόσμο). Και σίγουρα δεν είσαι κλεισμένος σε μια αίθουσα και δεν είσαι υποχρέωμενος να είσαι καθιστός και ακίνητος. Βρες πρώτα τι τον ενόχλησε στη Ντίσνευλαντ.
Χρόνια Πολλά!

Anonymous said...

Με τη Δήμητρα σε ηλικία 11 χρονών ταξιδέψαμε αεροπορικώς πρώτη φορά με προορισμό τη Ρόδο. Στο πήγαινε επικρατούσε μία ένταση που είχε τη ρίζα της σε κάποιο φόβο (έχω την εντύπωση ότι και οι χώροι που ανέφερες για τον Παύλο έχουν κοινό παρονομαστή το σκοτάδι και το δυνατό ήχο) αλλά δεν δημιούργησε κάποια σκηνή. Στην επιστροφή όμως όταν η αεροσυνοδός έδειχνε τα τυπικά (σωσίβιο, έξοδοι κινδύνου και...) τη μάσκα οξυγόνου που πέφτει σε περίπτωση έλλειψής του, η Δήμητρα έπεσε σε κατάσταση αμόκ ότι δεν θα έχουμε οξυγόνο, χρειάστηκε να την πάρω αγκαλιά και τα δάχτυλά της είχαν ασπρίσει από το σφίξιμο στο μπράτσο του καθίσματος.
Κάναμε 3 χρόνια να επιχειρήσουμε ταξίδι και μάλιστα σε εμάς το κίνητρο ήταν ο προορισμός της Ντίσνευ. Είχε ήδη κι ένα ΜΡ3 όπου ακούει μουσική σε όλες τις διαδρομές πλέον (και στο αυτοκίνητο) είχε και το ds τα οποία ελάφρυναν την ένταση και φυσικά είχε 3 χρόνια επιπλέον στην πλάτη της τα οποία λειτουργούν θετικά.
Νομίζω ότι ακόμη κι αν δεν βρούμε την αιτία σε τέτοιες συμπεριφορές, το μυστικό είναι να βρούμε τρόπους που να εκτονώνουν την ένταση και να μην μεγαλοποιούμε τα περιστατικά, αντίθετα να τα υποτιμάμε στα μάτια του παιδιού. Βοηθάει επίσης κάποια ταινία που να δείχνει παιδιά να ταξιδεύουν ή να βλέπουν σινεμά και να περνάνε καλά!
Πολλές ευχές
Βίκη

athanasia said...

Παρ' όλο που ποτέ κανείς δεν ξέρει τί ακριβώς φταίει, μου φαίνεται ότι 3 ώρες ακινητοποίηση στο κάθισμα του αεροπλάνου δεν είναι και η πιό ευχάριστη εμπειρία για παιδί με αυτισμό. Ομοιότητες βρίσκω και στο σινεμά.

Θα το άφηνα για λίγο, να ξεχαστεί. Μετά, ταξίδι μικρότερο ή σινεμά θερινό. Πού ξέρεις... :)