Tuesday, January 26, 2010

...εκ βαθεων

............Οχι σας λεω , δεν την ξαναπαταω, το πηρα το μαθημα μου μια και καλη. Αυτη τη φορα , πιανω κατευθειαν την αριστερη λωριδα στην Λ. Αλιμου και αφηνω απο διπλα μου καποιους να βριζονται για τα αποτομα φρεναρισματα καποιων αλλων "πτωχευμενων"......

Στην Εκτη Δημοτικου ο Π. φετος και οι σκεψεις και οι προβληματισμοι μας εστιαζονται στο τι θα κανει ,πού θα βρισκεται απο του χρονου. Ειναι η εποχη του ψαξιματος θα ελεγα και ταυτοχρονα της εντονης ανασφαλειας.....ξανα απο την αρχη......

Μιλωντας σημερα το απογευμα με την δασκαλα του Παυλου ,ειδα την απογοητευση της για καποιο σχολειο που ειχαμε βαλει στοχο και ταυτοχρονα τον εντονο προβληματισμο της για το "πλαισιο " που θα ταιριαζει στον Π..... Κι ενω θα επρεπε να εστιαζω μονο σε αυτο, το μυαλο μου τρεχει στα χρονια που επονται , σε αυτα που θα βρουν τον Π. ως ενηλικα , σε μια κοινωνια χωρις παροχες στα ατομα με ειδικες αναγκες , το μελλον μια καταστασης που θα πρεπει να βρει τον Παυλο μου οσο το δυνατον περισσοτερο αυτοεξυπηρετουμενο.

Δυσκολο.........αυτο το αγνωστο "αυριο" με βυθιζει παντα στην απολυτη εσωτερικη μου απομονωση , στο μελλον ενος αναπηρου παιδιου που θα πρεπει με καθε τροπο να μετατρεψω σε αυτο-υπηρετουμενο. Η συνειδητοποιηση του μεγεθους του προβληματος ερχεται συνηθως μετα απο καποια χρονια, οταν βλεπεις οτι η κατασταση ειναι στασιμη ή τουλαχιστον για πολλα βασικα , "μη ανατρεψιμη" .

Κι οσο κι αν θα φανει περιεργο , η διεκδικηση της Παραλληλης Στηριξης ειναι σταγονα στον ωκεανο μπροστα σε αυτο το τεραστιο "μετα" , μιας ζωης ενος ενηλικου αυτιστικου , σε μια κοινωνια που κοιταει την "παρτη" της, ειναι ταυτοχρονα πτωχευμενη, δεν εχει περιθωρια και δυνατοτητα να φροντισει εστω τους νευροτυπικους .

Νιωθω την απογοητευση συχνα -πυκνα τελευταια, του αγωνα που θα πρεπει να επαναπροσδιοριστει , τις ισορροπιες που δεν θα πρεπει να ξεχναω να κραταω , το αγριο "μετα" που οσο παει και κοντευει και θα πρεπει ταυτοχρονα να φροντισουμε να "εξασφαλιστει".........ειναι αναγκη του ανθρωπου νομιζω να κανει ονειρα, δεν θυμαμαι πραγματικα ποτε σταματησα να ονειρευομαι, θυμαμαι μονο οτι καποτε το εκανα και δεν ηταν και τιποτε σπουδαιο, απλες καθημερικες αναγκες μιας μικροαστικης ζωης με βασικο χαρακτηριστικο την αναγκη να ταξιδευω και να "βλεπω". Για μενα , "εμπειρια" ειναι ...οτιδηποτε μπορει να καταγραφει μεσα απο τα ματια. Οταν "βλεπω" αυτο το ατιμο το "μετα" , βιωνω το απολυτο σκοταδι.................

" Μαμα , θα ερθεις να μας βοηθησεις με το ηφαιστειο του γκορμιτι? "

" Ερχομαι Νικο μου, σε ενα λεπτο" ....ακριβως οσο μου χρειαζεται για να φορεσω και παλι το πλατυ χαμογελο, να μεταμορφωθω σε προσχαρη μανα και να επιτελεσω τον ..ταυτοχρονο ρολο της χαρουμενης. Και σας βεβαιωνω, δεν ειναι καθολου ευκολο, ειναι ομως επιτακτικο....................

7 comments:

mariannaki said...

Πολύ καλημέρα σας. Εύχομαι να "βλέπεις" όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά που αξίζουν τον κόπο. Και για πολύ καιρό. (μόνο για γάτες!)

Ιωάννα said...

Και εγώ να ταξιδεύω, ήθελα Μαρία μου, μετά ήρθαν τα παιδιά...το όνειρο προσαρμόστηκε σε: μόλις ενηλικιωθούν τα παιδιά θα πάρω ένα τροχόσπιτο και...μη τον είδατε τον Παναή (όπως στο ''About Schmidt''). Τώρα ούτε καν ξέρω που βρίσκονται τα δικά μου όνειρα. Μόνο να ξεπεραστούν κατά το δυνατόν τα προβλήματά του...

Α! Κολλήσατε και εσείς με τις γκορμιτογενιές; Περαστικά σας! Ευτυχώς εμείς ξεκολλήσαμε.

Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι άσχημη ιδέα όταν παραμεγαλώσουμε να πάρουμε ένα μεγάλο τροχόσπιτο και μαζί με τα ιδιαίτερα παιδιά μας να κάνουμε το γύρο του κόσμου,... έλα βρε χαμογέλα!

ΧΡΗΣΤΟΣ said...

Νομίζω Μαρία οτι οι σημερινοί εφιάλτες είναι η αυριανή ρουτίνα (εκ πείρας).

Το επόμενο κέρασμα αντί για καφές θα είναι διπλό Macallan.

Μαρια-Μαρια said...

Μαριαννα , σε ευχαριστω, μακαρι να πιασει η ευχη σου ......!!!

Ιωαννα , και ποιος θα οδηγει το τροχοσπιτο? εγω? σε γελασανε, σε περιμενω στο σπιτι για καφε αλλα να ερθεις οδηγωντας.

Χρηστο, την επομενη φορα , το κερασμα δικο μου (μονο που μετα να με βαλετε σε ενα ταξι και να δωσετε σαφεις οδηγιες στον ταξιτζη για το που θα με ....αφησει)

athanasia said...

Να πω ότι έχεις δίκιο κι ότι σε καταλαβαίνω? Αυτό το ξέρεις. Ευχή κάνω λοιπόν, να μην χάνουμε το θάρρος και την ελπίδα μας.

Ιωάννα said...

Να έρθω οδηγώντας; Εντάξει! Κόψε ξύλα για τη φωτιά, άστα να καούν και βάλε τον καφέ στη χόβολη. Μέχρι να φουσκωωωώσει θα έχω γίνει εξπαίρ και θα έχω φθάσει οδηγώντας! :-))

Maria-Maria said...

Αθανασια , αν και ηθελα να γραψω για τις καταστροφες του Π. , μου βγηκε το παραπονο και το μετεφερα κι εδω μεσα, το ξερω οτι με καταλαβαινεις.....διαβαζουν και αλλοι ομως , που δεν γνωριζουν τι θα μπορουσε να σημαινει να εχεις παιδια με ειδικες αναγκες...

Ιωαννα , εκαψα ολοκληρο δασος και ακομα να φανεις.....πρεπει ομως να παρεις την μεγαλη αποφαση καποια στιγμη...