Monday, November 30, 2009

... αυτιστικα χειριστικη

Στο ψητο κατευθειαν .

Ο Π. εκτος απο τις ωρες που κανει μαθημα με τη δασκαλα της Παραλληλης Στηριξης, κανει και μια ωρα την ημερα μαθημα στο Τμημα Ενταξης. Στην αρχη, με τη δασκαλα της Παραλληλης εκανε ο,τι ηθελε, μεχρι που μετα απο καθοδηγηση τον εφερε στο σημειο που θελαμε να ειναι και ειναι πλεον πολυ καλος , συνεργασιμος και βγαζει πολυ δουλεια.

Οταν πηγαινει στο τμημα ενταξης , το πρωτο που τους λεει ειναι "κουραστηκα" και αν και μιλησα με την ειδικη παιδαγωγο πριν περιπου 15 μερες ,της ειπα οτι ο Π.πρεπει να γνωριζει ποιος ειναι το αφεντικο και ποιος εκτελει εντολες, απο οτι φαινεται ,το τεκνο συνεχιζει να κανει ο,τι θελει , δηλ , να περναει το δικο του.

Πως χειριζομαι την κατασταση?

Ειδικα αν υπαρχουν εκπαιδευτικοι που διαβαζουν, θα χαρω πολυ να διαβασω αποψεις τους.

Tuesday, November 24, 2009

........για καποιους μηπως Οιδιποδεια... ?



Στο απογευματινο μαθημα του Π. σημερα , καθομαι στην αιθουσα αναμονης ,σχεδον γεματη η αιθουσα, γονεις που περιμενουν τα τεκνα να τελειωσουν τις λογο ,εργο, συνεδριες τους κλπ. Παντα στην τσαντα εχω ενα βιβλιο και τα ακουστικα του κινητου που στο συγκεκριμενο χωρο χρησιμευουν ως" προφυλακτικα" απο καθε ειδους ...διαταραχες του νευρικου μου συστηματος .

Μετα απο λιγα λεπτα η αιθουσα αναμονης αδειαζει και μενω μονη μου ,βγαζω το "Επικινδυνη ζωνη " της Πατρισια Κορνγουελ και αρχιζω να διαβαζω. Η μοναξια κρατησε λιγο δυστυχως μια και μπηκε φουριοζα μια γυναικα εκει γυρω στα 35-40 κλασικη φατσα αγχωμενης-αγχωτικης Ελληνιδας που τρεχει να τα προλαβει ολα .
Αφηνει ενα αγορακι στην λογοθεραπευτρια και ακουω να της λεει οτι παει να παραλαβει το αλλο της παιδι απο καπου αλλου. Ηιδια με κοντομανικο μπλουζακι χωρις μπουφαν ή καποια ζακετα, επιστρεφει με ενα αγορακι το οποιο φορουσε ενα κοντο παντελονακι και λευκο κοντομανικο φανελακι --(οχι δεν ημουν κι εγω γυμνη, ανατριχιασα μολις ειδα το παιδι και αυτοματα κουμπωσα το μπουφαν μου).

Η φιλτατη χονροπετση θελει να ανοιξει κουβεντα, μαλλον απο οτι καταλαβαινω τωρα για να ξεσπασει καπου και το πρωτο που της ερχεται να ρωτησει στην κοπελα που δουλευει εκει ειναι

--- " αυτος ο πορτοκαλι καναπες απο το ΙΚΕΑ ειναι?

---- "ναι " απαντα η κοπελα που ασχολειται με το να κραταει τα τηλ. , τα φαξ κλπ.

Η "δικια σου" ομως ηθελε να συνεχισει την προσπαθεια της να αναπτυξει διαλογο , την πιανω να με κοιτα με επιμονο βλεμμα ψιλοχαμογελωντας .Ρωταει και παλι την κοπελα που δουλευει εκει
--- " και οι μαυροι καναπεδες απο το ΙΚΕΑ ειναι " ?
--- "δεν γνωριζω " απαντα αυτη και σκυβει στα βιβλια της ....

Με κοιταει και χαμογελωντας μου στα ισια με ρωταει

--- " μηπως σας ξερω απο καπου "?
--- " δεν νομιζω " απανταω και βγαζω τα "κόντομ" απο την τσαντα ,με σχετικη ταχυτητα για να καταφερω να τα ...φορεσω πριν μου πιασει την παρλα. Με κατι τετοιες που τις κοβω με τη πρωτη ματια, το βιβλιο δεν ειναι αρκετη προστασια.......χρειαζονται και τα "προφυλακτικα" ετσι για να παρει το μηνυμα οτι ειμαι στον κοσμο μ0υ.......

Ρωταει ο τσιτσιδος γιος
--- " μαμα μπορω να παω σπιτι "?
--- " και βεβαια δεν μπορεις " απανταει.

......για 2-3 λεπτα σιωπη.......

--- " Ελα , πες μου τι σκεφτεσαι" , ..λεει η μανα
--- " θα ηθελα να ανοιξω την πορτα και να φυγω " .....απανταει ο μικρος....

.....και σε αυτο το σημειο ξεκινα η σκηνη του παραλογου...........

....." Οριστε ? θα ανοιξεις την πορτα και θα φυγεις οπως εκανε και ο πατερας σου οταν μας παρατησε " ? (με κοιταει με νοημα και μου χαριζει ενα συγκαταβατικο νευμα , θελoντας μαλλον να συμφωνησω μαζι της ) .....Στην κοσμαρα μου εγω , με τα προφυλακτικα να δινουν την εντυπωση οτι δεν ακουω, κανω την παπια.

....." Και πιστευεις οτι εγω σε γεννησα για να σηκωθεις και να ανοιξεις την πορτα να φυγεις? Αν εχεις καποιο προβλημα να το συζητησουμε, διαφορετικα δεν προκειται να ασχοληθω ποτε ξανα με αυτα που λες" .

( ο μικρος εν τω μεταξυ σιωπηλος , ακουει τη μανα και μαλλον δεν καταλαβε γιατι πηγε η συζητηση τοσο πολυ στο ψυχαναλυτικο. Η μανα συνεχισε να λεει τα ιδια και τα ιδια και ο μικρος για 3-4 φορες που η μανουλα ασκουσε σε λαθος χωροχρόνο πιεση , δεν εβγαζε αχνα.....
Η μανα , ψιλοθυμωμενη του λεει νευριασμενη

....." θα μου πεις τελικα τι διαλεγεις? μηπως θελεις να συζητησουμε τα προβληματα σου? "

.... " ναι να συζητησουμε " απανταει ο μικρος βαριεστημενα

Η"εξυπνη" τον παιρνει τοτε στην αγκαλια της και αρχιζει να του λεει ποσο πολυ τον αγαπαει και διαφορα αλλα γλυκολογα, κοιτωντας παντα εμενα και κουνωντας λιγακι το κεφαλι της , σαν να ηθελε να συμφωνησω μαζι της? και την επιδοκιμασω? ...δεν ξερω ακριβως.
Μετα ξαπλωνει τον μικρο στον πορτοκαλι καναπε και αρχιζει να του λεει ποσο πολυ αγαπαει το σωματακι του,του σηκωνει το κοντομανικο φανελακι και τον χαιδευει, αρχιζει μετα να τον φιλαει απο το υψος του αφαλου ψιλορουφηχτα και να ανεβαινει προς τα πανω και ταυτοχρονα να λεει " μα ποσο πολυ το αγαπαω αυτο το σωματακι ' και αλλα τετοια κουλα που σε συνδιασμο με την ολη σκηνη δεν μου εβγαζε κατι το νορμαλ τελος παντων.

Μετα απο μερικα λεπτα "απεριγραπτης" εκδηλωσης αγαπης , η "δικια σου" ρωταει το παιδι

--- " θα μου πεις τωρα ποιο ειναι το προβλημα σου να το συζητησουμε ?" και με κοιταει σαν να πηρε μολις πριν απο λιγο τον μεταπτυχιακο τιτλο της ...ψυχοβγάλτρας

--- ' δεν εχω κανενα προβλημα να συζητησουμε , στο ειπα για να με παρατησεις στην ησυχια μου " απανταει ο μικρος και την αμεσως επομενη στιγμη η μανα πρασινη απο το κακο της

----" αποκλειεται να μην εχεις καποιο προβλημα , οποιοι θελουν να ανοιξουν την πορτα και να φυγουν εχουν σιγουρα καποιο προβλημα, σιγουρα εχεις κι εσυ" του λεει αγριεμενα

" μαμα , κρυωνω και πειναω, θελω να παμε σπιτι , δεν εχω καποιο προβλημα, αλλα πειναω ".......


.....ανοιγει το πορτοφολι της, του δινει χρηματα και τον στελνει στο διπλανο ψιλικατζιδικο να παρει κατι να φαει..............



Monday, November 23, 2009

....σκληρα επαναλαμβανομενη

Ο Π. το τελευταιο διαστημα ειναι πολυ ησυχος αλλα ταυτοχρονα αρνητικος σε οτιδηποτε αφορα την εκπαιδευση του μεσα στο σπιτι , σημαδι οτι ισως στο θεμα αυτο να τον κουρασα οποτε σκεφτομαι να τον αφησω πιο χαλαρο για καποιες μερες και να δω μετα αν θα εχει διαφορά .

Η εμμονη με την καθαριοτητα-σκοτωμα μικροβιων δειχνει να φευγει , κραταω βεβαια μικρο καλαθι γιατι με την εξαπλωση της γριπης θα οργιασουν και παλι τα ΜΜΕ και οσο και να προσπαθω να μην βλεπει ειδησεις, αυτο δεν ειναι παντα εφικτο.

Δειχνει να κλεινεται στον εαυτο του και παλι, αρνειται να παει σινεμα, μολις αναφερουμε εκδρομες πεταγεται και λεει "οχι" , ενταξει , αυτα μια ερχονται μια φευγουν και δεν μπαινω πλεον στη διαδικασια να τα ψαχνω, τα αντιμετωπιζω πολυ αποστασιοποιημενα τωρα πια.

Αυτο που με απασχολει και με προβληματιζει ειναι οτι μαθησιακα ειναι στασιμος και δεν μπορω να καταλαβω τον λογο .Στο σπιτι βεβαια δεν τον πιεζω πολυ ,δεν νομιζω ομως να εχει καποια σχεση αυτο. Οπως και να εχει , σε αυτο εχω απογοητευτει.....

.....και δυο λογια για το μπλογκ.
Η αληθεια ειναι οτι το να γραφεις για κατι τοσο ιδιαιτερο ,δεν ειναι ευκολο, οι προσωπικες εμπειριες που αναβιωνονται κατα καποιο τροπο μεσω της γραφης, η σκληρη αυτοκριτικη που μπορει να αξιζει βεβαια αλλα ταυτοχρονα φθειρει ,με κανουν συχνα να απεχω. Και να αναρωτιεμαι, κυριως γιατι και μετα απο 3 χρονια , δεν εχω ακομα χαλαρωσει εδω μεσα και δεν ξερω πραγματικα αν θα προκυψει ποτε.......

Sunday, November 22, 2009

..........σσσσσσσ ουτε του παπα

Πώς εχουν τα πραγματα ?
Διανυω μια ακρως ανεβαστικη φαση( φτου φτου μη με ματιαξω) και μου ειναι αδυνατον να συνεχισω με το ιστορικου του Π. αυτη τη στιγμη, απεχω εδω και μερες γιατι δεν μου βγαινει τρομαρα μου.....και πανω που ειπα οτι σημερα θα στρωθω κατω να γραψω, εχει στην tv τον "Μπόρατ" ...αντε τωρα λοιπον να γραψω καταθλιπτικες καταστασεις του παρελθοντος ...σας το λεω, αδυνατον. Υποσχομαι ομως οτι με το πρωτο ψυχοπλακωμα, θα ανεβασω και το "τραγικη 3 " για να τελειωνουμε.

Τα νεα μου , εχω διαθεση απιστευτα καλη, σαν να μου εχουν δωσει κατι ντοπέ τελος παντων, αλλα οσο διαρκει το χαιρομαι.Εχω διαθεση για καφεδες, βολτες , συναντησεις ,κατι σαν να με βαρεσε η ανοιξη αλλα και καπως ετσι δεν ειναι ο καιρος τελευταια?

Τα νεα του Παυλου ,...χορευει , το καινουργιο ειναι οτι θελει να χορευει , ζηταει να βλεπει MTV ,και κουνιεται ρυθμικα .....καλο ειναι αυτο , λεω εγω τωρα.
Τα υπολοιπα αυριο παιδια ...(που Δεν θα ειμαι ξεκουραστη οπως σημερα και θα μπορω να γραψω και καποια σοβαρα που αφορουν το τεκνο , γιατι σημερα, ειπαμε , ...δεν.

ΥΓ
η ταινια αυτη ειναι η καλυτερα οργανωμενη αντιπολιτευση που εγινε στον Μπους .

Tuesday, November 10, 2009

alles sauber machen





Καθαριζει ...αρα υπαρχει.

Με το γλυψιμο και τη φασινα ξεμπερδεψαμε σχεδον , οχι ομως και με το καθαρισμα ολων οσων νομιζει οτι εχουν μικροβια. Οτιδηποτε χαλαει , νομιζει οτι πρεπει να το πλενει για να "φτιαξει" .

Μεσα σε ενα μηνα "σαπουνισε" το τηλεκοντρολ της TV , το PSP του Νικου και προχθες ...σαπουνισε και τη φρυγανιερα. Οι βρυσες τρεχουν ασταματητα οταν πλενει δεινοσαυρους και αναμενω το λογαριασμο του νερου να ειναι παραφουσκωμενος .

Ας φωναξει καποιος τον Uri Geller να διαταξει τον Παυλο να ..."σταματησε , σταματησε , σταματησε " ...κατα το γνωστο "δουλεψε , δουλεψε, δουλεψε ".


( ...με το ιστορικο του Π. θα συνεχισω το ΣΚ)

Wednesday, November 04, 2009

.......τραγικη 2

ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΒΟΛΙΑ / ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ


Ο Παυλος 7 - σημερα (σχεδον 12 )
Αφου περασανε τα 3 χρονια στα οποια ο Π. βρισκοταν σε αντιεπιληπτικη φαρμακευτικη αγωγη, προχωρησαμε στη σταδιακη μειωση της ποσοτητας του φαρμακου ,μια και ο Π. δεν ειχε κανενα επεισοδιο το διαστημα αυτο , παντα βεβαια με την συγκαταθεση και τις οδηγιες της νευρολογου του.
Τους πρωτους μηνες που μειωναμε τη δοση , ο Π. βελτιωνοταν ,ηταν πιο συγκεντρωμενος στο σχολειο ,κινησιακα ειδαμε μεγαλη διαφορά ( μια και το depakine τον περιοριζε σημαντικα σε αυτον τον τομεα) και η αγωνια μας επικεντρωνοταν κυριως στο αν θα μεινει νευρολογικα σταθερος ή αν η σταδιακη αφαιρεση του φαρμακου , οδηγουσε σε νεες κρισεις .

Αρκετους μηνες αργοτερα και περιπου 20 μερες πριν τελειωσουμε με τη σταδιακη αφαιρεση του φαρμακου, ο Π. εκανε τη δευτερη δοση του MMR. Περιπου 10-15 μερες αργοτερα , ο Π. αρχισε για πρωτη φορα στη ζωη του να "πεταριζει" και μεσα σε μερικες μερες εγινε τοσο εντονο που δυσκολευοταν να πιασει το μολυβι και να γραψει 2 λεξεις χωρις να σταματησει ενδιαμεσα για πεταρισμα. Με γοργους ρυθμους εχανε την αυτοσυγκεντρωση του και ενω ηταν ενα παιδι που μιλουσε τελεια, αρχισε να τραυλιζει. Το MMR το ειχε κανει αρχες Μαιου , στα μεσα Ιουνιου ,το τραυλισμα ηταν τοσο εντονο που δυσκολευοταν να προφερει μια ολοκληρη προταση. Τον Ιουλιο του ιδιου καλοκαιριου ,ο Π. δυσκολευοταν πολυ να μιλησει. Θυμαμαι χαρακτηριστικα, ενα βραδυ , τον Π. μονο του στο καθιστικο να κλαιει με λιγμους, τρομαγμενοι τον πλησιασαμε και προσπαθησαμε να καταλαβου με τι εχει.
Το παιδι δυσκολευοταν πολυ να μιλησει , δεν τραυλιζε απλως, εβγαζε ηχους ακαταληπτους , προσπαθουσα βαζοντας το αυτι μου στο στομα του να καταλαβω τι θελει να πει και για να μαντεψω, επρεπε να το επαναλαβει το λιγοτερο 5-6 φορες. Με δυσκολια μπορω να πω , καταλαβα οτι ο Π. εκλαιγε γιατι "κατι ειχε το στομα του ".
Αμεσως ανοιξα το στομα του παιδιου και αυτο που ειδα με αφησε αφωνη. Τα πισω κατω δοντια του ειχαν καλυφθει απο κρεας, το δερμα ειχε ξεχειλισει και ειχε καλυψει τα δοντια και εκτος του οτι δεν μπορουσε να μιλησει, καθως εκλεινε το στομα του ,δαγκωνε το δερμα που εμοιαζε σαν μια" δερματινη κουβερτα" .


..................Συνεχιζεται (μια απο τις επομενες μερες )


υστερογραφα (αρκετα)

1. mamma , ισως τωρα αρχισεις να "πιανεις" , λιγο , οσο παταει η γατα δηλαδη, την πολυπλοκοτητα των συναισθηματων.
2. συνειδητοποιω τελικα οτι , τοσο καιρο που γραφω , δεν εχω πει απολυτως τιποτα.
3 . Οταν ο Π. ειχε το δευτερο επιληπτικο επεισοδιο , ημουν 7 μηνων εγκυος στα διδυμα. Η περιπτωση του ηταν δυσκολη και το επεισοδιο διφορουμενο. Ειχαν πει οτι εχει 50% πιθανοτητες να ειναι ογκος στον εγκεφαλο και κριθηκε κατεπειγον να γινει αξονικη. Ηταν Σαββατο απογευμα και μας ειπαν οτι Δευτερα πρωι ο Π. θα ηταν ο πρωτος που θα εκανε αξονικη. Δυο ωρες αργοτερα , με αιμορραγια με μετεφεραν στο "Μητερα" για να γεννησω. Αυτο που θυμαμαι εντονα ειναι οτι εκλαιγα ασταματητα, για τον Π. ,για τα διδυμα που με αναπνευστικα προβληματα μπηκαν κατευθειαν στη θερμοκοιτιδα , κυριως ομως γιατι μετα απο μια καισαρικη , ηταν αδυνατο να ειμαι κοντα στο παιδι μου τη Δευτερα το πρωι.
Οπως λεει ο Νιτσε, "ο,τι δεν μας σκοτωνει , μας κανει πιο δυνατους" .Τοτε, οταν τελικα εμαθα οτι ο Π. δεν ειχε ογκο, μπορω να πω οτι πιστευα οτι ηταν μια περιπετεια που τελικα θα μας δυναμωνε. Δεν γνωριζα ομως για την επιδεινωση του Π. και τωρα μετα απο τοσα χρονια ,μπορω να πω με σιγουρια οτι ...ο Νιτσε στα ματια μου ειναι , το λιγοτερο......ανεπαρκης .