Friday, April 24, 2009

...τεχνη .....χρονος......ποιοτικος χρονος......ουσια.

............αυτο που ακολουθει παρακατω, το ελαβα με μαιλ σημερα ,μου αρεσε και σκεφτηκα να το μοιραστω.Πολυ ενδιαφερον .....και το ερωτημα στο τελος του κειμενου ,για οποιον θελει να ανταποκριθει..


Violinist in the Metro


Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε
μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.

Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο
Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!

Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

14 comments:

mariannaki said...

Επέστρεψες δριμύτατη και μου αρέσεις. Η απάντηση του κολλητού μου στην Αγγλία σε αυτό το εμαιλ ήταν "Δεν λες που δεν του πήραν από το καπέλο, και όσα λεφτά είχαν μαζευτεί...!"

Anonymous said...

Εγώ σίγουρα δεν θα σταματούσα, ούτε θα αναγνώριζα το ταλέντο.

Όταν περπατάω βρίσκομαι αλλού. Σκέφτομαι συνέχεια, είμαι τόσο αποροφημένη που οι κινήσεις μου είναι μηχανικές. Μετά αν με ρωτήσεις αν είδα στο δρόμο μου κάτι που μου έκανε εντύπωση πιθανόν να σε ρωτήσω "ποιό δρόμο;", ούτε καν θυμάμαι πως έφθασα στο προορισμό μου.
Αν..

Кроткая said...

αναγνωρίζουμε το ωραίο αν δεν μας το υποδείξουν;

αναγνωρίζουμε το άσχημο που μας υποδεικνύουν για ωραίο;

πόσο πρόβατα είμαστε;

(και βέβαια, δεν εννοώ τους εκείνους που σαν την Αν. από πάνω είναι περπατούν αφηρημένοι, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό).

athanasia said...

Αυτό που είπε η Αν μου είναι οικείο, αιχμαλώτισε πολλούς μήνες της ζωής μου. Και σ' εποχές κρίσης, μου ξανασυμβαίνει, ευτυχώς για λίγο.

Γιατί αλλιώς, μια από τις μεγάλες απολαύσεις της ζωής μου και, επίσης, το φάρμακο στα δύσκολα, είναι η αλίευση [αληθινών] μαργαριταριών σε μη αναμενόμενο περιβάλλον.

Anonymous said...

Άρτι αφιχθείσασα εδώ στην ξενιτεία, στην Αθήνα, και δεν μπορώ να μη θυμηθώ διαβάζοντας το ποστ, τον συντοπίτη μου στραγαλά (πούλαγε στραγάλια), που είχε πάει στην Λυρική για να ακούσει την πιο φαμόζα ( διάσημη ) σοπράνο τση εποχής του, και εκεί που όλοι οι Αθηναίοι άκουγαν μαγεμένοι, ο στραγαλάς μας άρχισε να φωνάζει ''ρε ματζόρε, σινιόρα μία''( ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων). Βεβαίως η αρτίστα είχε κάνει ένα ανεπαίσθητο λαθάκι, που μόνο ένα μουσικά ευαίσθητο αυτί μπορούσε να το εντοπίσει και δη, εφτανησιώτικο. Δυστυχώς, στο δικό μου dna κάτι δεν πάει καλά, και μουσικό αυτί δεν έχω και φάλτσα είμαι. Οπότε, ή ταλεντάρα είναι κάποιος ή απλά καλός, μου ακούγονται το ίδιο, αρκεί να μην είναι χάλια και μη μου γρατζουνάνε τα αυτιά. Βέβαια αν κάποιος παίζει ή τραγουδάει a capella, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να διακρίνω το ταλέντο αλλά με μικρόφωνα και ηχεία δυσκολεύομαι, εν πάσει περιπτώσει συνήθως σταματώ την πορεία μου για να ακούσω κάτι, αν δεν γρατζουνάει και δεν ενοχλεί τα αυτιά μου και όχι μόνο σε πλατείες αλλά και κάτω από... παράθυρα, όταν κάποιος παίζει πιάνο ή μια φορά θυμάμαι κάπου στον Πειραιά πηγαίνοντας σε επαγγελματικό ραντεβού, σταμάτησα κάτω από ένα παράθυρο για να ακούσω έναν ...αμανέ που κάποια με μεγάλο καημό τραγουδούσε μέσα από το σπίτι.

Χρόνια Πολά

Ιωάννα

Anonymous said...

Χρόνια Πολά; Εκτός από φάλτσα, είμαι και ανορθόγραφη!
Ιωάννα

Μαρια-Μαρια said...

Μαριαννα
...τι να λεμε τωρα...

Αν.. και Αθανασια

πολυ γνωστη και οικια αυτη η αντιδραση, μου εχει τυχει και μενα, και για μεγαλα διαστηματα.Οταν δεν μπορεις να παρατηρησεις τιποτε απο το περιβαλλον σημαινει συνηθως οτι τα προβληματα ειναι τοσο πολλα που δεν σε αφηνουν να δεις τιποτε αλλο.Αυτη η κατασταση δεν μας αφηνει να προσεξουμε ουτε τον εαυτο μας, οχι μονο το περιβαλλον.....
Πολυ μεγαλο θεμα αυτο , το εχω σκεφτει αρκετες φορες και μπηκα 1-2 φορες στον πειρασμο να γραψω,αν δεν κανω λαθος πρεπει να εχω και καποιο ετοιμο κειμενο.
Στα προσεχως.....

Κροτ

απο αυτη την αποψη, σιγουρα τρωμε αρκετη ετοιμη τροφη. Και αυτο αλλο ενα μεγαλο θεμα...

Ιωαννα

ακωμα κε αιτση να αιγραφαις , θα οισουν κε παλη αποισταιφτι

.....και τολμω να πω οτι εισαι ενα απο αυτα που αποκαλει η Αθανασια "αληθινα μαργαριταρια" και το λεω αυτο με την καλη εννοια, (προς αποφυγην παρεξηγησεων)

Αθανασια

Εχεις να μου αφηγηθεις(αν θελεις ) καποια αλιευση αληθινου μαργαριταριου
που να θυμασε και να σου εκανε εντυπωση?

Μαρια-Μαρια said...

Το αρθρο αυτο μου αρεσε γιατι δειχνει οχι το γεγονος οτι η τεχνη ειναι υποκειμενικη , αλλα το οτι η αναγνωριση της και η αξια της εχει να κανει με τον χρονο που διαθετει κανεις για να την απολαυσει σε συνδιασμο με το σημειο παρουσιασης της τεχνης.

Χρονο εχουμε μονο οταν τον...πληρωνουμε ...γιατι η τεχνη εκτιμαται μονο οταν υπαρχει και ενα αντιτιμο -εισιτηριο που να επιτρεπει την εισοδο σε αυτην...

Anonymous said...

Τρανή απόδειξη της κατάντιας του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν ξέρω αν δεν έχει τη δυνατότητα ή δεν προλαβαίνει να αναγνωρίσει και να απολαύσει την τέχνη. Το σίγουρο είναι ότι με τον ίδιο τρόπο δεν προλαβαίνει να απολαύσει ούτε τη ζωή. Εφόσον θεωρήσει κάποιος ότι ο σκοπός οποιουδήποτε είναι η ευτυχία πόσοι από μας έχουν αγγίξει το σκοπό τους;
Χριστίνα

athanasia said...

Πρόσφατα παραδείγματα ομορφιάς (και δεν περιορίζομαι στην τέχνη):

Ο Πέρσης μουσικός που παίζει αυτοσχεδιασμούς στο σαντούρι του στον δρόμο (βρίσκεται τακτικά, στην Ερμού, στην Διονυσίου Αεροπαγίτου κι αλλού στο κέντρο).

Μια ομάδα κεντροευροπαίων μουσικών που παίζουν πολύ όμορφα βιολί, βιολοντσέλο και βιόλα, στον δρόμο επίσης.

Υπέροχες τριανταφυλλιές με σκούρο κόκκινο χρώμα κι ωραίο ρόδινο άρωμα που ξεπροβάλλουν μέσα από ένα κήπο στο δρομάκι στο νησί.

Οι ανθισμένες νεραντζιές κάτω από το σπίτι μου.

Παλιά σπίτια μεγάλης ομορφιάς στη γειτονιά μου (και, φυσικά, και σ' άλλες γειτονιές).

Μια κουβέντα που λέει κάποιος ανυποψίαστος και στ' αυτιά μου ακούγεται καίρια και γιαυτό "ωραία".

Έχω κι άλλα... :)

Μ-Μ said...

στη δικη μου γειτονια , ολα τα παλια σπιτια γινονται .....αντιπαροχες.

The Gasbird Familly said...

Κατ'αρχήν πολλές ευχές σε ούουουλη την κομπανία!!!Προσωπικά δεν έχω την ψυχική ηρεμία και τη χαλαρή διάθεση ωστε να απολαύσω ένα άκουσμα ή μία εικόνα ή ένα θέαμα.Εν προκειμένω μπορεί να σχολίαζα ενδόμυχα "πολύ καλός ο τύπος για πλανόδιος" αλλά δε θα στεκόμουν να τον ακούσω.Πάντα προέχουν οι δραστηριότητες των παιδιών ,οι δουλειές ,οι υποχρεώσεις!ΔΥΣΤΥΧΩΣ!!!

Maria-Maria said...

Χριστινα μου , τρεχουμε ολη μερα ολοι μας, οι σκεψεις μας ειναι φευγατες, για να σταθουμε να παρατηρησουμε, χτειαζεται , χρονος ποιοτικος...

Το γνωστο "αδραξε τη μερα" λογω υποχρεωσεων ειναι ..ουτοπια.

gasbird
ακριβως οπως τα λες ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Καλως βρεθηκαμε

Rodia said...

Ετσι περίπου συμβαίνει με το διαγαλαξιακο ραδιοφωνακι, το www.radiobubble.gr που πάει για λουκέτο, αν και είναι χίλιες φορές καλύτερο από τα χαζοραδιόφωνα με τις παραγγελιες των διαφημιστικων εταιρειών για το τί θα παίξουν...
Η πλάκα είναι ότι δεν εκτιμούμε κάτι, παρά μονάχα όταν το χάσουμε και βγάζουμε κάτι λόγους μούρλια! Αχ, τι είχαμε, τι χάσαμε, και τέτοια.

Να είσαι καλά Μαρία μας :)))
..για τούτο, η μόνη ελεημοσύνη που δίνω είναι σε καλλιτέχνες μουσικούς.. Πληρώνω ευχάριστα κάτι που μου σιάχνει τη διάθεση και με κανει να νοιωθω όμορφα. Κάνω λάθος;