Tuesday, April 21, 2009

.......στιγμες .....σκεψεις....εικονες...

Προσπαθω να γραψω δυο γραμμες εδω και ωρα, αλλα ειναι απο τις λιγες φορες που γραφω-σβηνω , γραφω-σβηνω.......μαλλον μεταφραζεται απο την μελαγχολια που εχω αφηνοντας πισω καθε φορα που γυριζω απο το πατρικο μου, ανθρωπους που με εχουν αναγκη και που δεν μπορω να βγαλω απο το μυαλο μου....

Κατα τα λοιπα, και παλι τα τεκνα δεν ηθελαν να φυγουν απο το χωριο, με παρακαλουσαν να μεινουμε οσο το δυνατον περισσοτερο και προσπαθουσαν να εξαγορασουν οσο το δυνατον περισσοτερες μερες εκτος Αθηνων.

Οι λαμπαδες της Αναστασης ΠΑΟΚτσιδικες, (χωρις πλακα) ,η αντιδραση του Π, νευρικο γελιο πριν το Χριστος Ανεστη και σβησιμο των κεριων μετα μανιας.(κλασικα πραγματα δηλαδη).

Τα αυγα σπασανε πριν την ωρα τους, μαγειριτσα δεν τρωει κανεις οποτε δεν μπηκα στον κοπο ,το κατσικακι ηταν πεντανοστιμο μια και το ετοιμασε επαγγελματιας μαγειρας, σε γενικες γραμμες , ξεκουραση και περισυλλογη.

....και λιγη μελαγχολια...αλλα μεχρι αυριο θα μου περασει.

(με την ελπιδα να βρω και τροπο να μεταφερω και καποιες φωτο απο το κινητο στο μπλογκιδιο, εντος της εβδομαδας)

Χριστος Ανεστη.....

6 comments:

Anonymous said...

Μαρία Χριστός Ανέστη και σε νιώθω όσον αφορά την μελαγχολία.
Εμείς φύγαμε άρον - άρον το Μ.Σαββάτο για Πελοπόνησσο, φθάσαμε στο παρατσάκ, ο μικρός έπαθε αμόκ από τα μπαμ-μπουμ, φύγαμε από την εκκλησία και κλείστηκαμε στο σπίτι με τρομακτικούς λυγμούς... μία ώρα να τον συνεφέρω.
Ανήμερα πήγαμε στην θάλασσα, ήλιος, κανένας στην παραλία, γυμνός να κυλιέται στην άμμο και να βρέχει τα πόδια του, δεν τόλμησε να μπει μέσα ήταν πολύ κρύα.
Δευτέρα επιστροφή ταλαιπωρία από τη κίνηση, αλλά ρε παιδί μου όταν πάω στο πατρικό μου νιώθω σα να γεμίζω μπαταρίες.
Καλή συνέχεια στην αυτιστική ζωή μας!!!!
Αν..

Μαρια-Μαρια said...

Αν..
μεσα στο προγραμμα ειναι αυτες οι αντιδρασεις που περιγραφεις.Εμεις επιλεγουμε μια εκκλησια που ειναι μικρη και δεν εχει πολυ κοσμο ,οποτε τα μπαμ -μπουμ ειναι λιγοτερα απο οτι στην εκκλησια της γειτονιας μας.

Δεν ξερω τι ηλικια εχει ο γιο σου , ομως αυτο που μπορω να πω απο τη δικη μου εμπειρια ειναι οτι με τα χρονια αυτο βελτιωνεται.Καποτε κι ο Π. δεν αντεχε καθολου και εκλεγε στην Ανασταση, τωρα απλα κλεινει τα αυτια του....στη μικρη εκκλησια που πηγαινουμε.

Καποτε ενιωθε τρομοκρατημενος μεσα στο μετρο και ...εκλεινε τα υτια του, τωρα δεν εχει κανενα προβλημα με τους ηχους του μετρο , το ξεπερασε, με τον κιαρο , ολα τα παιδια βελτιωνονται, σημασια εχει να αποφευγουμε οσο μπορουμε αυτα που τα προκαλουν, να αποδεχομαστε οτι ειναι "μερος του πακετου".

mariannaki said...

Καλώς ήρθατε φιλενάδα. Εύχομαι και του χρόνου όσο καλύτερα γίνεται. Η μελαγχολία είναι "μέρος του "πακέτου" του προσωπικού σου καλώς ή κακώς. Γερά με τσαμπουκά όπως έχουμε πει...

athanasia said...

Καλώς ήρθατε! :)

Μαρια-Μαρια said...

Aθανασια
καλως σας βρηκα

Μαριαννα
περιμενε μαιλ στις επομενες ωρες

mamma said...

Καλώς ήρθατε:)