Monday, April 13, 2009

.....Στο "Ντιβανι" για καθε ενδιαφερομενο

Διαβαζοντας το ΒΗΜΑGAZINO της Κυριακης ,επεσα πανω σε μια συνεντευξη της συζυγου του Ιρβιν Γιαλομ ,Μέριλιν ,η οποια μεταξυ αλλων ρωτηθηκε απο τη δημοσιογραφο για το πώς εξηγει το γεγονος οτι ειναι παντρεμενη με τον ανδρα της 55 χρονια και ζουν αρμονικα, και οτι αυτο, (το γεγονος της επι δεκαετιων ευτυχισμενης οικογενειακης ζωης) ειναι ενα μυστικο που θα επρεπε να το μοιραστει με ολους τους αναγνωστες του αντρα της .

Αντιγραφω την απαντηση της Μέριλιν Γιαλομ

" Δεν εχω καποιο μυστικο ,απλως σταθηκα πολυ τυχερη .Δεν με βρηκαν συμφορες στη ζωη μου .Οι μεγαλες συμφορες μπορουν να διαλυσουν ενα ζευγαρι , οπως ενα αρρωστο παιδι , ενα παιδι που πεθαινει.... Συχνα πιστευουμε οτι οι εξωσυζυγικες σχεσεις διαλυουν τους γαμους .Υπαρχουν ομως πολλοι λογοι για τους οποιους μπορει να αποτυχει ενας γαμος....
Ο συζυγος μου κι εγω βιωσαμε τις αγωνιες της μεταξυ μας σχεσης,οι οποιες ομως μπορουν να αντιμετωπιστουν αν σου αρεσει ο ανθρωπος που εχεις παντρευει αν σε ευχαριστει η παρεα του ,αν πιστευεις οτι αξιζει να προσπαθεις για να εισαι μαζι του..."

.....Σχετικα προσφατα συζητουσαμε στης Μαριλενας για το οτι ο Γιαλομ δεν ασχολειται με προβληματα ατομων που αφορουν αρρωστιες ή ειδικες αναγκες και ειχα πει οτι ασχολειται με τον "παραβολικο " του τροπο με οτιδηποτε πουλαει και αφορα τη μαζα. Πώς θα μπορουσε αλλωστε να γραψει "παραβολικα" οπως συνηθιζει για κατι τοσο σοβαρο που δεν εχει βιωσει ?

....Η αληθεια ειναι οτι πολλα ...αν οχι τα περισσοτερα ζευγαρια που εχουν παιδια με προβληματα υγειας ή οποιαδηποτε μορφη διαταραχων , περνούν απο διαφορες, δυσκολες φασεις. Καποιοι αντεχουν, καποιοι αλλοι οχι.....

Οι στατιστικες λενε οτι στην Ελλαδα το 60% των ζευγαριων που αντιμετωπιζουν τετοιου ειδους προβληματα με τα παιδια τους , χωριζουν.Στην Αμερικη το ποσοστο αυτο ξεπερνα το 80% . Πολλοι το βιωνουμε-βιωσαμε καποια στιγμη, λιγοι εχουν το κουραγιο να το παραδεχτουν. Θα μου πειτε, 'τα εν οικω μη εν δημω" ,ναι , συμφωνω αλλα ως ενα σημειο , γιατι οι οικογενεις τα παιδια των οποιων αντιμετωπιζουν χρονια προβληματα υγεια ή αναπηριες, εχουν αναγκη ψυχολογικης υποστηριξης.

......Μπορει λοιπον ο Γιαλομ να μη τολμα , τολμα ομως η ποντια.

.....Στην αρχη τα πραγματα ηταν δυσκολα, κεραυνος, μια αχαρακτηριστη κατασταση με νευρα, ξεσπασματα, απομονωση,αλληλοκατηγοριες,.....στο τελος σιωπη, και μετα την σιωπη, η αποδοχη. Ο συμβιβασμος με τον ...ισοβιο αυτισμο , ηρθε τη στιγμη που παψαμε να εξηγουμε σε αυτους που κυριως επεμεναν να λαβουν εξηγησεις ,τη στιγμη που αρχισαμε να το λεμε και να μη το κρυβουμε ή να το δικαιολογουμε ......

........Για τους "τυχερους" που διαβαζουν αυτο το μπλογκ , συμφωνα με τα λεγομενα της κυριας Γιαλομ, την επομενη φορα που θα βρειτε καποιο λογο για να μαλωσετε με το ταιρι σας, σκεφτειτε οτι ....υπαρχουν και πραγματικες "συμφορες."


Κ . το κειμενο αφιερωμενο σε σενα και στους υπεροχους γονεις σου.







22 comments:

Maria-Maria said...

Ε, ναι , περιμενω να παρετε θεση και να μιλησετε για τη δικη σας σχεση, ταμπου θεματακι προς συζητηση .

Anonymous said...

Αχ, απο πού να αρχίσω και που να τελειώσω.
Δεν θα έλεγα οτι είναι ταμπού αλλά σίγουρα πικρό.

Να σου πώ μόνο αυτό που σκέφτομαι για τη γυναίκα μου σε δύσκολες περιστάσεις και το επανέλαβα και στον παιδοψυχίατρο (όταν στράφηκε αναντίον της):

"Τελικά το μόνο για το οποίο μπορούμε να την κατηγορήσουμε είναι οτι θέλει το καλό του παιδιού της".

Κατά τα άλλα, συνεχές περπάτημα στην κόψη του ξυραφιού.

Χρήστος Ρεγγούζας

mariannaki said...

Προς το παρόν να σου πω ότι σε παραδέχομαι. Ξέρεις εσύ.

Όσο για τον Γιάλομ, οκ, είναι αντικείμενο λατρείας παγκοσμίως. Βρίσκω ότι τα έργα του δεν είναι ανυπόφορα, σε σύγκριση ειδικά με τον Μέγα Μπουρδολόγο του Σύμπαντος,(πάλι προσωπική άποψη) τον κο Κοέλιο -ή οπως στο καλό γράφεται. Θεωρώ όμως υπερκετιμημένη την απήχηση που έχει στον κόσμο. Καταλαβαίνω τον λόγο που γίνεται και γιατί αγγίζει τους αναγνώστες, αλλά...
Η κα Γιάλομ πάλι νομίζω ότι πολυ ενδιαφέρουσα περίπτωση. Κάνει πολύ σημαντική έρευνα πάνω στο θέμα που κάθε φορά γράφει και μου άρεσε και σε παλιότερες συνεντεύξεις της.

Μου χεις βάλει πολλά θέματα, για το ταμπού θεματάκι προς συζήτηση θα ακολουθήσει κ άλλο σχόλιο σύντομα.

Μαρια-Μαρια said...

Χρηστο,
ναι, ειναι πικρο αλλα ταυτοχρονα πολυ πιο σοβαρο απο αλλα που μας απασχολουν και δινουμε περισσοτερη σημασια.

Γιατι , τι να το κανω εγω το γεγονος οτι μπορω και φτιαχνω του κοσμου τα προγραμματακια για το παιδι μου ,αν εχω νευρα, ξεσπαω πανω του, βγαζω ολη την οργη και ισως να ξεσπαω και αυτα που εχω και δεν εκδηλωνω καπου αλλου?

Οταν το ζευγαρι δεν ειναι καλα ,το προβλημα το δεχεται το παιδι και επηρεαζεται, οπως και καθε παιδι.

Δεν θα πρεπει να ζουμε στη κοψη του ξυραφιου...,και ξερεις, αυτο ειναι κατι στο οποιο δεν δινουμε σημασια, φροντιζουμε συνηθως τις εργο και τις λογο θεραπειες να μην χανουν τα παιδια μας και ξεχνουμε να ασχοληθουμε με αυτο που ειναι η κινητηριος δυναμη σε μια οικογενεια που εχει παιδι με σοβαρο προβλημα-ιδιαιτεροτητα.

Μαριαννα
περιμενω το επομενο σχολιο σου

athanasia said...

H δική μου εμπειρία είναι απλή: Τα προβλήματα ανέδειξαν πόσο λίγο ταιριάζαμε, χωρίσαμε, καθένας μας βρήκε τον δρόμο του συναισθηματικά και είμαστε καλά με άλλον και άλλην αντιστοίχως

Απ' αυτά που έχω δει, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις σαν την δική μου. Υπάρχουν όμως κι άλλες, στις οποίες το ζευγάρι ταλαιπωρήθηκε μόνον και μόνον από έλλειψη στήριξης, και τελικά χώρισε "άδικα".

Καλά το λες, υπάρχει μεγάλη ανάγκη υποστήριξης των ζευγαριών με πρόβλημα στο παιδί τους. Χρειάζεται κάποιος που "ξέρει", κι αυτός μπορεί να είναι επαγγελματίας, μπορεί και όχι, αλλά πρέπει να ξέρει να βοηθήσει. Η βοήθεια αυτή χαμένη δεν θα πάει. Μπορεί να προκύψει ότι η σχέση δεν προχωρεί (και τότε καλύτερα να διαλυθεί), μπορεί όμως και να βοηθηθεί να ζήσει η βαθιά αγάπη και το ταίριασμα που δοκιμάζεται μέσα από μια αληθινή δυσκολία.

Συνάδελφος που μέσα από την συλλογή των υπογραφών μου είπε για το πρόβλημα του αδελφού της, μου είπε συγχρόνως την δική της εικόνα: Τα ζευγάρια με παιδί με πρόβλημα είτε διαλύονται είτε τίναι πιό δεμένα από τα περισσότερα ζευγάρια γύρω τους, μόνον που αυτό παίρνει χρόνο, πρέπει πρώτα ν' αποδεχτούν το πρόβλημα του παιδιού τους.

Anonymous said...

Συγκρούσεις υπήρχαν και υπάρχουν, όπως στα περισσότερα ζευγάρια, διαφορετικοί άνθρωποι ήμαστε άλωστε, άλλη νοοτροπία ο στεριανός της Μακεδονίας και άλλη νοοτροπία η νησιώτισσα του Ιονίου. Υδρογόνο και Οξυγόνο, διαφορετικά στοιχεία αλλά απαραιτήτως μαζί για το σημαντικό Η2Ο (η χημεία δεν είναι το δυνατό μου σημείο, αλλά κάπως έτσι το βλέπω). Όμως μπορώ να θυμηθώ ότι είχαμε έντονους καβγάδες μετά την γέννηση του Παναγιώτη και κυρίως από άγχος για τον νέο μας ρόλο. Φυσικά γύρω στα 2-3 χρόνια του παιδιού υπήρξαν τρομερές εντάσεις που τις δημιουργούσε η συμπεριφορά του παιδιού (δαγκώματα, φτυσιές κλπ). Ωστόσο μετά την διάγνωση, σαν να ησυχάσαμε, σηκώσαμε λευκές σημαίες και σίγουρα ήμαστε πολύ περισσότερο δεμένοι από ποτέ (άλλο αν κάποιες φορές θέλω να του σπάσω το κεφάλι,... μου περνάει γρήγορα)
Μαρία, και λοιποί της παρέας της, να έχετε Καλό Πάσχα, και Καλή Επιστροφή για όσους φύγουν ...και που είσαι Μαρία; Φέτος μη ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου την αγαπημένη σου φωτογραφική μηχανή (Λαϊκή απαίτηση)
Καλό Πάσχα

Ιωάννα

Anonymous said...

Υπήρξε μία περίοδος που τη θυμάμαι να μοιάζει με πένθος. Πολλή βουβαμάρα και έλλειψη διάθεσης για οτιδήποτε. Είχαμε κάτι σαν κατάθλιψη και οι δύο. Μέχρι στιγμής τα καταφέρνουμε, αντέχουμε, αλληλοστηριζόμαστε. Αν έχανα το σύντροφό μου θα ένιωθα ότι χάνω το συνεταίρο μου στην κοινή μας προσπάθεια, το αποκούμπι μου, το μόνο άνθρωπο στον κόσμο με τον οποίο μπορώ να μοιρααστώ κάθε σκέψη μου. Δεν ξέρω αν θα ήμασταν τόσο δεμένοι αν δε μας είχαν τύχει οι δυσκολίες που περνάμε.Χριστίνα

The Gasbird Familly said...

Θα συμφωνήσω με τη Χριστίνα.Βουβαμάρα,κατάθλιψη,παραίτηση.Πιάσαμε πάτο και σιγά σιγά βρήκαμε το δρόμο για πάνω.Το χειρότερο για μένα δεν ήταν η σχέση μου με τον άντρα μου αλλά με το μεγάλο παιδί μου.Το είχα εγκαταλείψει παντελώς!Προσπαθούσε το φουκαριάρικο να καταλάβει τι γίνεται με τους γονείς του και δεν έβρισκε άκρη.Δεν ξέρω για ένα διάστημα τι έτρωγε αυτό το παιδί γιατί δε θυμάμαι να μαγείρευα!
Ενοχές ,τεράστιες ενοχές μέχρι να πεθάνω.

Maria-Maria said...

Αθανασια
εχω δει γονεις αυτιστικων παιδιων να μαλωνουν μπροστα στο παιδι τους και μετα να κανουν "σκηνη" στη λογοθεραπευτρια γιατι δεν εκανε 45 λεπτα μαθημα και εκανε μονο 35......

Συχνα χανεται η ουσια και μπροστα απο τη "μασκα" της τυπικοτητας προσπαθουν να βρουν αυτο που πρεπει να κανουν για το παιδι τους ετσι ωστε να τα εχουν καλα.....με το ...θεαθηναι.

ευχαριστω για το σχολιο σου, πολυ χρησιμο για ολους μας.

Ιωαννα

1) ασχετο αλλα θα σου το πω. Εισαι απο τους ανθρωπους (νομιζω ) που αν τους κανω 5-10 ασχετες μεταξυ τους ερωτησεις, θα μου δωσεις ικανες απαντησεις για να γραψω μυθιστορημα.

Ευχομαι να μη του σπασεις το κεφαλι.(αν παλι ποτε μπεις στον πειρασμο να του το σπασεις, θελω λεπτομερη περιγραφη των συναισθηματων σου) Φευγω Μ.Πεμπτη και θα παρω και τη μηχανη ....αλλα και το λαπτοπ.

Χριστινα.
Ειστε απο τις πολυ καλες περιπτωσεις, σας εφερε πιο κοντα

Gasbird
τα εχουμε πει και στο παρελθον, τα αλλα μας παιδια χρειαζονται εξατομικευμενο χρονο καθημερινα.Εγω που εχω και τα διδυμα και αντιμετωπιζω προβληματα ζηλιας αναμεταξυ τους, αυτον τον αποκλειστικο χρονο πλεον τον αφιερωνω στο καθενα με προγραμμα(καθοτι το καθημερινο αποκλειστικο ειναι εκτος πραγματικοτητας) .

Anonymous said...

Μαρία αν αποφασίσεις να γράψεις μυθηστόρημα, ελπίζω να μου παραχωρίσεις ένα μέρος των πνευματικών δικαιωμάτων:-)

Αν του ανοίξω το κεφάλι, θα είναι από... αγάπη. (''Επειδή σε Αγαπώ σε τρώγω'' το μότο των πρωτόγονων φυλών για το φάγωμα των εχθρών τους και των τεθνεόντων συγγενών, σύμφωνα με ανάλυση του Βέλτσου κάτι αιώνες πριν, όταν εσύ ήσουν ακόμη Γυμνάσιο και γω τερτατοετής φοιτήτρια) Αλλά σίγουρα είναι κάτι που δεν πρόκειται να γίνει, όχι γιατί δεν τον αγαπώ, αλλά μ. δ. (μετά διάγνωσης) έχουμε γίνει αρκετά ''vegeterian'' και δεν χρειάζεται πλέον να τρώμε τις σάρκες μας στο όνομα της αγάπης. ¨οπως και για την Χριστίνα έτσι και για μένα ο άντρας μου είναι το αποκούμπι μου, είναι αυτός που με στηρίζει όταν εγώ λυγάω, είναι αυτός που πρώτος ''πιάνει'' και από τηλεφώνου και από κοντά, το σπάσιμο της φωνής μου, όταν είμαι στις μαύρες μου , όταν κάτι με έχει στεναχωρίσει, όσο και αν προσπαθώ να του το κρύψω, μιλώντας ανάλαφρα και αστειευόμενη. Είναι αυτός που μου λέει ΄΄είμαι ο πιο ευτυχισμένος μπαμπάς του κόσμου''
Εγώ; Εγώ, όταν είμαι σε αυτές τις μαύρες μέρες και έλκομαι στο να μαυρίσω την ψυχή μου ακόμη περισσότερο,σκέφτομαι άλλη μια κουβέντα του άντρα μου, όταν ο γιός μας ήταν ακόμη νεογένννητο. '' αχ, πότε θα μεγαλώσει να ανταλλάσουμε απόψεις;'' και αυτό το αχ,...με καίει. Γιατί στις άσχημες στιγμές σκεφτόμαστε ότι μας κάνει χειρότερα και όχι κάτι πιο ευχάριστο; Είναι κατάθλιψη;
Αλλά ας χαμογελάσουμε τώρα. Γιάλομ δεν έχω διαβάσει. Εδώ και 3 χρόνια, μόνο για αυτισμό διαβάζω.
και ας γελάσουμε, εχθές ο Παναγιώτης, το βλαστάρι μου, με έβαλε τιμωρία όταν η αδελφή του τον κάλεσε ως υπερασπιστή της, επειδή δεν την άφηνα να παίξει με τα νερά.
Οι βαλίτσες είναι έτοιμες.
Καλό Πάσχα.
Ιωάννα

Μαρια-Μαρια said...

Ιωαννα ,
κι εμεις μια χαρα ειμαστε, τωρα, το κειμενο δεν αφορα το ...τωρα, αλλα πολυ περισσοτερα πραγματα απο τις λιγες προσωπικες γραμμες που αφησα.και καπου μοιαζει σαν "ασκηση θαρρους" το να σχολιασει κανεις με ειλικρινια το συγκεκριμενο θεμα.Ακομα και ανωνυμα.

Πνευματικα δικαιωματα? χμμμμ θα το σκεφτω

Anonymous said...

Ουφ... εγώ θέλω μία μέρα να σκεφτώ και μία για να γράψω...
Λοιπόν, εμείς είμαστε πολύ λίγο καιρό - κανά χρόνο - στο φάσμα του αυτισμού και μπορώ να γράψω τα εξής:
Όταν άρχισα να διαβάζω τι εστί αυτισμός -ισόβιος, αυτή η λέξη θεέ μου- έπεσα σε μαύρη κατάθλιψη. Σκεφτόμουν το μέλλον και αυτό μου έκοβε τα πόδια, ο άντρας μου τότε πήρε τη κατάσταση στα χέρια του, λέγοντας "μην σε ανησυχεί τίποτα, είμαστε μαζί. Ότι και να γίνει μαζί θα το αντιμετωπίσουμε".
Είμαστε μαζί, έχουμε και τις κακές στιγμές μας, όπου ο ένας θέλει να σπάσει το κεφάλι του άλλου, αλλά -ευχαριστώ θεέ μου- έχουμε και οι δύο χιούμορ.
Γελάμε, διακωμωδούμε και αυτοσαρκαζόμαστε, αλλιώς δεν παλεύετε.

Επίσης του επιτρέπω να λέει διάφορες αρλούμπες του τύπου "όλοι οι συνάδελφοί μου έχουν γκ...να, πρέπει να αποκτήσω και εγώ", και μαζί βρίσκουμε τρόπους πως θα κρυφτεί ώστε να μην τον καταλάβω εγώ.
Αν..

ΥΓ. mariannaki διάβασα του Κοέλο το "η Βερόνικα αποφάσισε να πεθάνει" και μου άρεσε.

mariannaki said...

Μαρία μου αρέσουν οι ασκήσεις θάρρους που βάζεις, Και βεβαίως να συγχαρώ και τους αναγνώστες σου που είναι "μέσα σ' ολα". Νομίζω ότι όλα αυτά επιβεβαιώνουν το καλό επίπεδο του μπλογκ σου.
Είναι πολλά τα ζητήματα που θίγονται. Σχέσεις μεταξύ ζευγαριού, σχέσεις μεταξύ υπόλοιπων παιδιών στην οικογένεια, αποδοχή προβλήματος... (κυρία Γιάλομ μου, μας κακομαθαίνετε!)

Πιστεύω πως είναι απαραίτητη η συμβολή κάποιου προσώπου που ξέρει τι θα πει και θα βοηθήσει τους γονείς να συνειδητοποιήσουν κατ' αρχήν την κατάσταση. Εμείς και κυρίως εγώ γιατί είχα άμεση επαφή, είμασταν τυχεροί γιατί όπως έχω ξαναπεί και παλιότερα υπήρξε ένα πρόσωπο (εκπαιδευτικός φίλη σε ειδικό σχολείο, αφοσιωμένη στη δουλειά της). Ανέφερε όπως και η Μαρία και πολλοί από εσάς ότι περνάς από διάφορες φάσεις, οργή, πένθος κ.α. Μπορεί κάποιοι να μείνουν εκεί. Άλλοι προχωράνε και αφού πιάσουν πάτο φτάνουν στην αποδοχή. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει καμιά πρόοδος, και δεν μιλάμε μόνο για την πρόοδου του παιδιού αλλά της οικογένειας.

Συμφωνώ ότι αυτές οι καταστάσεις τονίζουν ακόμα περισσότερο τα προβλήματα που ίσως υπάρχουν σε ένα ζευγάρι. Γι αυτό και το ποσοστό χωρισμού (επίσημα ή ανεπίσημα) είναι πάρα πολύ μεγάλο. Η φίλη μου είναι και σε ομάδα έρευνας για τέτοια θέματα, και ανέφερε ότι συνήθως ο μπαμπάς φεύγει από το σπίτι.
Άλλους τους δένει περισσότερο. Ακόμα κ αν δεν είναι από την αρχή σε αυτό ΜΑΖΙ, στην πορεία το καταφέρνουν. Γίνεται ένας τρόπος να αναλυθούν πράγματα και να βγουν συμπεράσματα. Το μόνο σίγουρο είναι πως η ουσία είναι αυτή, το να νιώθει το κάθε παιδί, και ειδικότερα όταν αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, πως ανήκει σε μια ομάδα. Κ όχι ότι έχει μια μαμά ή ένα μπαμπά που ξεσκίζεται να το πηγαίνει σε βοηθητικά μαθήματα και γιατρούς.

Θυμάμαι πως επειδή ο γιος μου ήταν πολυ μικρός, μου είχε πει αυτή η φίλη ότι είναι πολύ δυσκολο να συνειδητοποιήσει αυτό που του είχε συμβεί, ειδικά επειδή δεν μπορεί να έχει την αίσθηση του χρόνου. Το μόνο που καταλάβαινε ήταν ότι δεν πρέπει να ξανασηκωθεί όρθιος και να περπατήσει όπως ήξερε. Οπότε έφτιαξα με χαρτόνι κτλ, ένα πολυ μεγάλο βουνό με δεντράκια κτλ, και έκοψα φωτο απο ζωάκια που το ανέβαιναν, προσέχοντας να ειναι μπαμπας-μαμα-παιδί κ όχι μόνα τους. Και μια οικογενειακή μας φωτο,εμάς να το ανεβαίνουμε επισης. Σε κάθε ραντεβού στον γιατρό (ανά 3μηνο) ανεβαίναμε και λιγάκι, ώστε να συνειδητοποιεί ότι έχει απόσταση ακόμα, αλλά σταθερά οι προσπάθειες μας αποδίδουν.Ακόμα και τώρα που είναι καλά, και είμαστε στην κορυφή, αρνείται να το βγάλουμε από τον τοίχο και το λέει "Η ομάδα μας".

Ήταν πολλές οι συμβουλές που πήρα. Όπως το να μην αφήσω καθόλου τον εαυτό μου για να με βλέπει το παιδί περιποιημένη κ το κυριότερο, μαμάδες με ενοχές επειδή παραιτήθηκαν από τα πάντα, ακομα κ αν αυτό περιλάμβανε τα άλλα τους παιδιά. Εγώ δεν έχω άλλο παιδί, αλλά δεν θα ξεχάσω μια κοπέλα που μιλώντας για θέματα υγείας μου είπε οτι η ιδια από 13 χρονών ταλαιπωρείται με ορμονικές διαταραχές και έχει κρίσεις κατάθλιψης. Στην πορεία μου είπε ότι ο αδερφός της, λιγο μικρότερος, πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια. Και με παρακάλεσε στο τέλος, "Κυρία Μαριάννα, αν τυχόν κάνετε άλλο παιδάκι, μην το κάνετε να νιώσει σαν να μην υπάρχει, επειδή τρέχετε για αυτό που έχει το πρόβλημα. Καταλαβαινω τους γονείς μου αλλά...". Σταματάω εδώ γιατί δεν έχει τέλος αυτό το θέμα...
Καλό Πάσχα σε όλους σας. Να περάσετε καλά με τις οικογένειές σας και να ανανεωθείτε.

Αν. Η Βερόνικα δεν είναι και τόσο κακή όντως. Οι ποταμοί και κυρίως οι αλχημείες με τις λάθος μεταφράσεις είναι που δεν αντέχω.

Μαρια-Μαρια said...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ,

να περασουμε οσο το δυνατον πιο χαλαρα γινεται.

Anonymous said...

Μαρία, μήπως αναφέρεσαι και στα πολύ πολύ προσωπικά; δηλαδή στα της κλίνης; (αυτό το ''ανώνυμα'' με προβληματίζει), θα πω όμως τούτο για να καλύψω και αυτό τον τομέα. Η διάθεση, τουλάχιστον από την μεριά μου, δεν είναι πια η ίδια. Θες η κούραση, θες η αγωνία-άγχος για το παιδί, που σου κάνει φιόγκο το στομάχι, θες η ηλικία; Τις οίδε; Η λίμπιντο τις περισσότερες φορές δηλώνει απούσα. Αυτά μόνο από την μεριά μου, γιατί από την άλλη πλευρά της κλίνης συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Αλλά δεν μου είναι δυνατόν από την μια μεριά να είμαι μια αγχωμένη μαμά και αφού κοιμηθούν τα παιδιά να γυρίσω το διακόπτη και να αρχίσω να νοιώθω σέξι σύζυγος (εδώ που τα λέμε έχω παραμελήσει και την εμφάνισή μου, όχι ότι ήμουν και ποτέ ιδιαίτερα κοκέτα ...αλλά)
Λοιπόν πράγματι άνοιξες μεγάλο θέμα, μη μας αφήσεις όμως να ξεγυμνωθούμε άλλο εκτός αν θέλεις λόγω ημερών να περάσουμε από ''κάθαρση ψυχής'' και εξομολόγηση
Τι οφείλω για την συνεδρία...doctor;

Ιωάννα (σιγά το ταμπού!)

Μαρια-Μαρια said...

Ιωαννα,
ακομα εδω εισαι?
μου χαλασες το επομενο ποστ, ,
τι θα κανω με σενα?
αντε τωρα να μαζεψω τα ασυμαζευτα, μαθημα σεξουαλικης συμπεριφορας οχι στο "Ντιβανι" αλλα στο αυτιστικοκρεβατι?

Αυτο θα ηταν το αμεσως επομενο ποστ μετα το Πασχα, αλλα σερβιρισμενο με ιδιαιτερο τροπο.

Οποιος λοιπον θελει , ας αναφερθει και στη λιμπιντο ..μετα τη διαγνωση.....

(καλο θα ηταν εδω να απαντουσαν και αντρες αλλα στο δικο μου μπλογκ ...συνηθως απαντουν γυναικες, οι αντρες μαλλον απολαμβανουν τις βλακειες που λεμε.)

πι-ες ,
θεματακι ταμπου ειναι ο,τι δεν συζητουν οι πολλοι δημοσια.....Και οπως βλεπεις αν και διαβαζουν αρκετοι , σχολιαζουν οι ιδιοι και οι ιδιοι.

Καλη Ανασταση παιδια

athanasia said...

Μπήκα για να ευχηθώ, είδα το τελευταίο σχόλιο της Ιωάννας και δεν κρατήθηκα:

Η υποστήριξη στην οποία αναφερόμουν δεν αφορά μόνον τα ψυχολογικά.

Αφορά και πολύ απλά πράγματα, για παράδειγμα το να έχει το ζευγάρι μερικά "δικά του" βράδια, να βγει μόνο ή με φίλους, να πάει μια βόλτα ή μια εκδρομή, να είναι για λίγες ώρες ξένοιαστο σαν ζευγάρι, να μην είναι μόνον γονείς. Και, νομίζω, όλοι οι γονείς, ειδικά μάλιστα οι νεότεροι, την υποστήριξη αυτή αξίζει να την διεκδικούν, έστω με αμοιβή, βρίσκοντας συμπαθή φύλαξη για τα παιδιά σε σταθερή βάση. Η καϋμένη η λίμπιντο θέλει ξανοιασιά και γέλιο...

Καλή ανάσταση σε όλους! :)

Μαρια-Μαρια said...

Αν..
πες στον αντρα σου να την βρει και να την φερει και σπιτι για καφε....την γκ...να

Anonymous said...

Μαρία εις διπλούν, τι να την κάνει την γκ...να, όταν το δεύτερο όνομα μου είναι Αν-τζελίνα (έχω πιεί κάτι ποτηράκια κρασί και σύμφωνα με τους μπρένιακ μετά από από 2-3 ποτήρια βλέπεις τους άλλους πιο όμορφους).
Έτσι και εγώ περνάω -κατά λάθος- από τον καθρέπτη και με φτύνω... τέτοια ομορφιά...
Αν..
Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση ψυχολογική κυρίως σε όλους μας...

μαρια-μαρια said...

Αν..(τζελινα)

εισαι σαν κι εμενα, των ακρων. ..(θα το εξηγησω απο βδομαδα)

The Gasbird Familly said...

Καλέ , εσείς ξωκύλατε Μεγαλοβδομαδιάτικα!!!Είναι να μη χαμπαριάσει ο Κίτσος ότι ροζίζει το βλόκιον ... θα το κάνει...μπορντωροδοκόκκινο!Τώρα ,νηστεία και προσευχή!Από το Σαββατόβραδο μπορούμε να ...αναστήσουμε!
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!!!

mamalydia said...

Διαβάζω τα σχόλια σας και είπα να γράψω κι εγώ αν και το διχρονο παιδί μου δεν έχει αυτισμό. Είχα ασχοληθει με τον αυτισμό μόλις τελείωσα τις σπουδές μου (άσχετες σπουδες, στην διακόσμηση) και γράφτηκα στο National Autistic Society εθελοντρια ώστε να μπορούμε να κρατήσουμε για λίγες ώρες αυτιστικά παιδάκια και να αφήσουμε τους γονείς τους να κάνουν κάτι δικό τους στο σπίτι, χωρίς να έχουν στο μυαλό τους το παιδί. Δεν το έκανα πολλές φορές γιατι γυρίσαμε και πάλι Ελλάδα.

Διαβάζω λοιπόν τα σχόλια σας και ευχαριστώ τον Θεό από την μια που δεν έχω να αντιμετωπίσω τις όποιες δυσκολίες έχετε περάσει. Από την άλλη αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα ποτέ να έχω τέτοια σχέση με τον άντρα μου, δίχως να περάσουμε πρώτα από κάτι παρόμοιο... Δυσκολο! Αδύνατο... Πρέπει να περάσεις μέσα από την φωτιά για να γίνεις χρυσάφι.
Με όλο μου τον θαυμασμό, σας χαιρετώ :-)