Thursday, February 26, 2009

ποτ πουρι.

Την περασμενη Κυριακη το πρωι, παρακολουθουσα στην κρατικη TV ομιλια πολιτικου περιεχομενου και μεταξυ αλλων αναφερθηκαν και στις ασφυκτικα γεματες φυλακες , στην αναγκη του σωφρονιστικου συστηματος για εξυγειανση κλπ.Μιλουσαν για προτασεις που επεσαν στο τραπεζι για δημιουργια φυλακων απο ιδιωτες και οτι μαλλον προς τα εκει οδευουμε αλλα ανεφεραν και κατι που με εκανε μην πιστευω σε αυτα που ακουγα και γκουγκλισα κατευθειαν για να δω αν ειναι αληθεια.

Λοιπον, ναι , στις ΗΠΑ υπαρχουν φυλακες που δημιουργηθηκαν και εκμεταλευονται απο ιδιωτες και επιχορηγουνται απο το κρατος. Οι ιδιοκτητες τους , για να μην χασουν την κρατικη οικονομικη βοηθεια, σε συνεργασια με δικαστικους, στελνουν για ασημαντα παραπτωματα , στις φυλακες , πληθωρα νεαρων ατομων με πολυ βαριες ποινες που σιγουρα δεν τους αξιζουν και καταδικαζονται αδικως.

...Με αυτο ως κεντρικη ιδεα , θα μπορουσε να γραφτει πολυ καλο αστυνομικο βιβλιαρακι, μια και ειναι κατι πρωτακουστο και περα απο καθε λογικη(οπως αλλωστε και πολλα αλλα που συμβαινουν γυρω μας) Σχετικα , μπορειτε να διαβασετε εδω


-----------------------

Ο Παυλος μεσα στην εβδομαδα αυτη, εκλαψε 2 φορες χωρις λογο .Εχει παρα πολυ καιρο να κλαψει και το να το κανει ετσι ξαφνικα μου θυμιζει φασεις που βρισκοταν αρκετα μπερδεμενος. Δεν το ψαχνω για την ωρα, βλεπουμε και κανουμε στο μελλον σε περιπτωση που ξανασυμβει.

-----------------------

Και τωρα το καλυτερο της εβδομαδας που σε λιγο εκπνεει:

Την περασμενη Τεταρτη πηγα με τα διδυμα σε ενα μασκε παρτυ ενος παιδιου απο την ταξη των διδυμων. Στην ιδια γειτονια που βρισκεται το σχολειο των παιδιων, υπαρχει και ενα Ιδρυμα με ορφανα παιδια και παιδακια που τα εχει παρει η προνοια απο τα σπιτια τους.Τα παιδια του Ιδρυματος πηγαινουν σχολειο , στο πλησιεστερο σχολειο που ειναι το σχολειο των παιδιων μου. Στην ταξη των διδυμων υπαρχουν και δυο παιδακια απο το Ιδρυμα. Στο μασκε παρτυ, καθομουν διπλα σε μια κοπελα που την εβλεπα για πρωτη φορα.Πολυ ευγενικη , μου συστηθηκε και πιασαμε κουβεντα. Την λενε Εβιτα . Η κοπελα αυτη , εθελοντικα συνοδευε τα παιδακια του Ιδρυματος στο μασκε παρτυ. Μου εκανε εντυπωση η χειρονομια της. Οταν τη ρωτησα πως και το σκεφτηκε να βοηθησει εθελοντικα αυτα τα παιδια, μου ειπε "Απο το να καθομαι ολη τη μερα μπροστα στον υπολογιστη και να μην ειμαι χρησιμη σχεδον σε κανεναν , σκεφτηκα να κανω κατι αλλο, κατι διαφορετικο.Κατι που θα αλλαζε και τη δικη μου μερα"

Εθελοντισμος ,κατι ξεχασμενο , σε οτι αφορα τον αυτισμο ανυπαρκτο, σε οτι αφορα εμενα , ντρεπομαι που το λεω αλλα ποτε δεν το εκανα με δικη μου πρωτοβουλια.

Εβιτα, ησουν ενα ξυπνημα , αυτο που μου εφτιαξε ολη την εβδομαδα.

Αληθεια, ο εθελοντισμος σε οτι αφορα τα θεματα μας υπαρχει καπου στον οριζοντα?

Καλα κουλουμα σε ολους μας

6 comments:

Anonymous said...

Μπραβο στην Εβίτα και σε κάθε Εβίτα. Ούτε και 'γω σκέφθηκα ποτέ, για κάτι άλλο πέρα από το σπίτι μου, ή άλλο τρόπο βοήθειας πέρα από την οικονομική συνδρομή. Μόλις το προήγουμενο Σάββατο έμαθα ότι στον Δήμο μου λειτουργεί Ορφανοτροφείο, και είμαι 26 χρονια εδώ!!! Και το έμαθα επειδή στο αποκριάτικο πάρτυ που έκανε ο σύλλογος γονέων του π. σταθμού, ανακοίνωσε ότι τα φαγητά που περίσσεψαν θα τα έστελναν στο Ορφανοτροφείο, Αχ Θεέ μου, λες και τα παιδάκια έχουν μόνο το φαγητό ανάγκη. Ντρέπομαι για την άγνοια και την αδιαφορία μου, και πρέπει κάτι να κάνω να επανορθώσω. Μπράβο και πάλι στην Εβίτα. Έδωσε Ιδέες. Όσο για τον Παύλο, έκλαψε πράγματι χωρίς λόγο; Μεγαλώνουν τα παιδιά και τα δεδομένα τους αλλάζουν και δυσκολεύονται στο να τα διαχειριστούν, πόσο μάλλον τα παιδιά του φάσματος.Παρατήρησε και κατέγραψε τις συνθήκες. Αλλά το γνωρίζεις, εμείς οι γονείς πρέπει να κάνουμε τους Ντετέκτιβς, και να έχουμε πάντα ανεβασμένες τις κεραίες. Το ίδιο όμως δεν πρέπει να κάνει κάθε γονιός;
Μήπως το όλο Μασκέ τον έχει αναστατώσει;

Καλή Σαρακοστή!

Ιωάννα

mariannaki said...

Καλή μήνα και καλή Άνοιξη γενικά σε όλους. Υπάρχει εθελοντισμός και για πολλά θέματα. Απλά δεν καλλιεργείται από το σπίτι ή το σχολείο, πρέπει να συναντήσουμε κάποια από τις Εβίτες που υπάρχουν σε αυτή τη ζωή και να ξυπνήσουμε. Όσοι βέβαια έχουμε την ανάλογη ευαισθησιία. Γιατί έχω ακούσει και αντιδράσεις του τύπου "Εθελοντής; ώχου, που να τρέχεις τώρα..."

mariannaki said...

Καλή μήνα και καλή Άνοιξη γενικά σε όλους. Υπάρχει εθελοντισμός και για πολλά θέματα. Απλά δεν καλλιεργείται από το σπίτι ή το σχολείο, πρέπει να συναντήσουμε κάποια από τις Εβίτες που υπάρχουν σε αυτή τη ζωή και να ξυπνήσουμε. Όσοι βέβαια έχουμε την ανάλογη ευαισθησιία. Γιατί έχω ακούσει και αντιδράσεις του τύπου "Εθελοντής; ώχου, που να τρέχεις τώρα..."

athanasia said...

Καλό μήνα - καλή άνοιξη :)

(α) Ένας τρόπος να γλιτώνει κανείς από τους "ανεπιθύμητους" είναι να τους κλείνει σε φυλακές ή σε άσυλα (ως "παραβατικούς" ή ως "βαρέως προβληματικούς"). Αντί να παίρνει μέτρα για να μην τους κλείνει σε φυλακές ή σε άσυλα...

(β) Το κλάμα μου φαίνεται ότι είναι καλό σημάδι επαφής με τον εαυτό μας και με το περιβάλλον, ακόμη κι όταν μοιάζει να μην υπάρχει "αιτία".

(γ) Οι εθελοντές είναι συνειδητοί πολίτες και συνειδητοί άνθρωποι. Υπάρχουν και στην χώρα μας, αλλά είναι λίγοι. Καλά έκανες και το έγραψες. Περιπτώσεις που αξίζουν κάθε έπαινο κι ωραίο θα ήταν να γίνονταν και παράδειγμα. Πόσοι και πόσες έχουν ελεύθερο χρόνο και τον σπαταλούν χωρίς να ευχαριστιούνται κιόλας... Καλύτερα θα ήταν να έκαναν κάτι που θα τους πρόσφερε ικανοποίηση και θα βοηθούσε άλλους.

Μαρια-Μαρια said...

Ιωαννα,
το να γινομαστε εθελοντες απο τυψεις με το να βοηθαμε εθελοντικα λογω συνειδησης διαφερει ...και ουσιαστικα αυτο φαινεται στη διαρκεια....χωρις αυτο να ειναι απολυτο.

Το μασκε δεν τον αναστατωσε ...αλλα το τριημερο που μας περασε ηταν ...περιεργα ενδιαφερον για τον Π. Θα ποσταρω το βραδυ.

Μαριαννα
ναι, εχεις δικιο , μας λειπει το στοιχειο στο οποιο αναφερσε

Αθανασια
Η Εβιτα ...και καθε Εβιτα ειναι απο τα ατομα που σπανια συναντουμε ...και για αυτο και επρεπε να μιλησω και για αυτο.

Διόνα said...

Μου φαίνεται απίστευτο αυτό για τις ιδιωτικές φυλακές, δεν το είχα υπόψη και φυσικά δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό, αλλά η κοινωνία "προοδεύει"...!

Όσο για το θέμα του εθελοντισμού, είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο ζήτημα. Ήμουν αρκετά χρόνια στην ομάδα εθελοντών μεταφραστών στο ελληνικό γραφείο της Διεθνούς Αμνηστίας και είχα γνωρίσει πολλούς νέους ανθρώπους που πρόσφεραν τις υπηρεσίες και τις γνώσεις τους στον γλωσσικό αλλά και νομικό τομέα. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι δεν έχω ξανασυναντήσει τόσο μεγάλο ενθουσιασμό από ανθρώπους για τη δουλειά τους. Η αξία της προσφοράς και της συνεργασίας είναι μια εμπειρία που δεν μπορεί να συγκριθεί.

Και τώρα ένα κακό κλισέ: δεν έχω πια τον χρόνο για εθελοντική εργασία, ξέρω πως δεν είναι δικαιολογία αλλά είναι η αιτία.