Monday, February 23, 2009

.....να μπορεις να βαζεις τη διαχωριστικη γραμμη....οταν πρεπει.

Μελαγχολικο αυτο που θα πω αλλα νιωθω την αναγκη να ρωτησω.......και ευχομαι να παρω απαντησεις.

Υπαρχει ευτυχια μετα την διαγνωση?
Με ποιο τροπο μπορουμε να κατεβαζουμε ρολα και να βιωνουμε ολες τις υπολοιπες καταστασεις της ζωης μας χωρις να μας επηρεαζει ο αυτισμος?

Το βρισκω τρομερα δυσκολο (αν και δεν μου φαινεται) να χαιρομαι ολοκληρωτικα κατι καλο, ολα μοιαζουν σαν να εχουν παραμορφωθει και μπει πισω απο ενα πεπλο ομιχλης.

Δηλαδη, ειναι σαν να υπαρχει μπροστα στα ματια μου , στην ψυχη μου, στη ζωη μου γενικοτερα, ενα συννεφο που, οτιδηποτε θετικο παρουσιαστει, το ξεθωριαζει. Δεν το αποχρωματιζει, αλλα σιγουρα το αλλαζει αρκετα.

21 comments:

Μαρια-Μαρια said...

(.....αυτα ειναι τα δυσκολα ...αλλακαι τα πιο ουσιαστικα....)

Anonymous said...

Εγώ πάλι το νιώθω σαν ένα μεγάλο αγκάθι που το έχεις μέσα σου πάντα και δεν μπορείς να το βγάλεις. Σου προκαλεί πόνο συνέχεια και ιδίως όταν κάνεις κάποια κίνηση κι έτσι δε σ΄αφήνει ποτέ να το ξεχάσεις. Όμως κάπου διάβασα στο διαδίκτυο σχετικά πρόσφατα ότι σε μία έρευνα που έγινε νομίζω στις ΗΠΑ, σε γονείς που έχουν αυτιστικά παιδιά και γονείς που έχουν παιδιά με κάποιο σοβαρό βιολογικό νόσημα ότι οι πρώτοι νιώθουν πιο ευτυχείς. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη αλλά μερικές φορές δεν ξέρω από που να κρατηθώ.
Χριστίνα

Anonymous said...

Αποκτάς επιτέλους, ένα μωρό και όλα είναι θαυμάσια, έχεις τον ήλιο στην αγκαλιά σου, κάνεις σχέδια για τις επόμενες μέρες, κάνεις όνειρα για το μέλλον του, .Μετά τον πρώτο χρόνο, εμφανίζεται ενα μικρό αμυδρό συννεφάκι, που σιγά σιγά πυκνώνει και αρχίζει να σκεπάζει τον ήλιο σου. Κάτι δεν πάει καλά. Το μωρό δεν είναι χαρούμενο όπως πριν, δεν μιλάει, κάτι ακυρώνει τα σχέδια και τα ονειρά σου. ΑΥΤΙΣΜΟΣ. Νοιώθεις οτι κάποιος σου άρπαξε το μισό του παιδιού σου, μαζί και το όνειρο. Αγκαλιάζεις το υπόλοιπο μισό,γαντζώνεσαι από αυτό και προσπαθείς να διώξεις το σύννεφο που έχει σκεπάσει τον ήλιο σου, εσένα, και τον μπαμπά. Ψαχουλεύεις για το υπόλοιπο μισό, για αυτό που χάθηκε και δεν φαίνεται πια, έχεις την αίσθηση οτι είναι ακόμη κάπου εδώ, ότι το αγγίζεις, αλλά σαν άμμος γλιστράει και χάνεται. τι όνειρα να κάνεις; Πως να κεντήσεις το μέλλον του; Ματαίωση. Συννεφιασμένες μέρες, με κατα τόπους ηλιοφάνεια. Όμως τις λατρεύουμε αυτές τις ακτίνες φωτός.Τέλος, νοιώθω σαν την Δήμητρα που αέναα χάνει, ψάχνει, βρίσκει την Περσεφόνη. (νάταν τάχα η Περσεφόνη αυτιστική;) Πρέπει όμως να βγάλουμε το πένθος, να αλάξουμε στάση ζωής, αυτό το κουτάλι είναι φαρμάκι, είναι σαράκι, αλλά δεν κάνουμε καλό στην υγεία μας, πρέπει να δούμε αλλοιώς τα πράγματα,δεν βρήκα ακόμη πως, αλλά ψάχνοντάς το, που θα πάει θα μάθουμε. Ουφ εκτονώθηκα, ευχαριστω για την ευκαιρία.
Ιωάννα

Anonymous said...

Ο δράκος που διαφεντεύει τις ζωές μας μετά την διάγνωση έχει πολλές μορφές. Όλες είναι απαίσιες και αποκρουστικές. Κανένας άνθρωπος δε γλιτώνει από τη μανία του.

Όμως ο δράκος δεν είναι ο αυτισμός, αλλά η ανικανότητα απο πλευράς μας να καλύψουμε τις νέες ανάγκες που δημιουργούνται στο σήμερα και στο αύριο.

Μόνη λύση η συμβίωση με τον δράκο και η διαρκής προσαρμογή το τι είναι ανθρώπινο και εφικτό.

Είναι μια μάχη που θα επιβιώσει όχι ο έξυπνος ή ο δυνατός αλλά αυτός που θα προσαρμοστεί.

Μην φοβάσε να λιγίζεις, μην αποφύγεις να πέσεις κοίταζε μόνο να σηκωθείς ξανά.

Μαρια-Μαρια said...

Ιωαννα και Χριστινα , καταλαβατε τι θελω να πω .Θα απαντησω αναλυτικα αργοτερα.

Ανωνυμε,
αυτο που ρωτησα δεν εχει να κανει με τον αν μπορω ή οχι να λιγιζω, εχω βρει τις ισορροπιες μεσα μου , εδω και καιρο και ξερω οτι με τα χρονια αυτο θα βελτιωνεται ακομα περισσοτερο.

Ο προβληματισμος μου δεν εχει να κανει με το αν εχω την ικανοτητα να ανταπεξερχομαι, αλλα ακομα και οταν ολα τα υπολοιπα πανε καλα , να μπορω να γευομαι ο,τι θετικο υπαρχει διπλα μου (διπλα μας γενικοτερα) ,χωρις να επισκιαζεται αυτο απο τον αυτισμο-αναπηρια.

Γιατι , αναπηρια δεν θεωρω οτι ειναι τα αυτιστικα που μπορουν και ειναι αυτονομα.

Και η ερωτηση μου ειναι η εξης

Μπορεις να βιωσεις τις στιγμες χαρας , τις επιτυχιες , τις νικες, με τον ιδιο τροπο που τις βιωνες πριν απο τον αυτισμο?

Μπορεις να ενθουσιαζεσε με τον ιδιο τροπο οπως πριν τη διαγνωση?

Νιωθεις μηπως αυτο το πεπλο ομιχλης που νιωθω κι εγω?

(τα υπολοιπα το βραδυ, μαθαινω προπαιδια στα διδυμα και πρεπει να απομακρυνθω απο το πι-σι.-Τους μαθαινουν ολη την προπαιδεια σε μια εβδομαδα και τα μικρα ανακαλυψαν οτι υπαρχει και κατι μαγικο που λεγεται...κομπιουτερακι)

Maria-Maria said...

Το να εχω(εχουμε καποιοι απο μας) ενα αυτιστικο παιδι και να ζουμε αυτου του ειδους την αναπηρια ,δεν ειναι ευκολο πραγμα , αυτα ειναι γνωστα και δεν θα μπω σε τετοιοιου ειδους σχολιασμο.

Η κατασταση που δημιουργειται σε ενα σπιτι σαν το δικο μου(δικα μας , δικο σας) που πρεπει εκτος απο το αυτιστικο παιδι να αντιμετωπισουμε και ολα τα υπολοιπα προβληματα εντος και εκτος σπιτιου ( απο πρακτικα προβληματα εως τις αδερφικες σχεσεις αλλα και ολο το πακετο της αυτιστικης συμπεριφορας του παιδιου εκτος σπιτιου) , ειναι κατι καθημερινο ,που δεν εχει αργιες και διακοπες, δεν εχει τελος , εχει βελτιωση αλλα ...δυστυχως εχει μονο αρχη.

Οτιδηποτε θετικο μας συμβαινει (μου συμβαινει) ,νιωθω οτι δεν εχει την ιδια αξια που θα ειχε αν δεν υπηρχε ο αυτισμος.Ολα επηρεαζονται απο την αναπηρια, κυριως γιατι η καθημερινη επαφη μαζι της ειναι μοναδικη .

Και περα απο το γεγονος οτι η αναπηρια ...ειναι απο μονη της τεραστικο προβλημα, καταλαβαινω οτι διαφορα περιστατικα , οπως αυτο με την θεουσα, ή το αλλο με τα "κλουβια αυγα" , αν και στην ουσια τελειωνουν εκει που τελειωνουν , προστιθενται στο ισοβιο προβλημα της αναπηριας και με τροπο ανεπαισθητο αλλα ειμαι σιγουρη για αυτο, "αποχρωματιζουν" οτιδηποτε θετικο μου συμβαινει.

Καποιος ψυχιατρος ή εστω ειδικος θα ελεγε οτι αυτο ακριβως ειναι η καταθλιψη , να βρισκεσαι συνεχως σε μια ασχημη ψυχολογικη κατασταση ακομα και οταν βλεπεις ωραια πραγματα να συμβαινουν στη ζωη σου.

Ομως κατα τη γνωμη μου , δεν ειναι αυτο καταθλιψη ,γιατι οταν εισαι σε φαση καταθλιψης δεν μπορεις να οδηγεισαι ευκολα σε συμπερασματα, δεχεσαι αυτο το ασχημο που σου συμβαινει και δεν κανεις τιποτε για αυτο.
Οταν μπορεις και οδηγεισαι σε συμπερασματα και μπορεις και ανταπεξερχεσαι στα καθημερινα προβληματα του αυτισμου αλλα ταυτοχρονα δεν μπορεις να χαρεις τις χαρουμενες στιγμες της ζωης σου οπως και πριν τη διαγνωση, ....αυτο για μενα δεν ειναι καταθλιψη ,.....ειναι , λεω εγω, με το μικρο μου μυαλο, η μια , η μοναδικη , η περα απο καθε οριο , η υπερτατη μορφη .....αγαπης ,που μπορει να νιωσει ανθρωπος απεναντι σε αλλο ανθρωπο, απεναντι στο παιδι του.

Αφου λοιπον μπορω και καταληγω στο συμπερασμα οτι ολο αυτο προερχεται απο την αγαπη που νιωθω ,κατανοω οτι ειναι αδυνατο να ξεφυγω απο αυτο.

Εστω κι ετσι , ειναι ωραιο να οδηγουμαι σε συμπερασματα......ειναι κατα καποιο τροπο λυτρωτικο.

Anonymous said...

Σου αφιερώνω το παρακάτω: ''...-Αλλά αν με εξημερώσεις η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο βημάτων που θα 'ναι διαφορετικός από όλα τα άλλα. Τ άλλα βήματα, μόλις τα ακούω με κάνουν να τρυπώνω κάτω από τη γη. Το δικό σου βήμα θα με βγάζει απο τη φωλιά μου, σαν να 'ναι μουσική. Κι ύστερα, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τα χωράφια του σιταριού; Αλλά εγώ δεν τρώω ποτέ ψωμί. Το σιτάρι για μένα είναι ανώφελο. Τα χωράφια του σιταριού δεν μου προξενούν καμία ευχαρίστηση. Κι αυτό είναι θλιβερό! Αλλά εσύ έχεις χρυσά μαλλιά. Ετσι θα 'ναι υπέροχο όταν θα με έχεις εξημερώσει!Το σιτάρι που είναι χρυσό, θα με κάνει να θυμάμαι εσένα. Και θα αγαπώ τον ήχο του αγέρα μέσα στα στάχυα...Αν θες ένα φίλο να εξημερώσεις εμένα!
-Και τι πρέπει να κάνω γι αυτό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
-Πρέπει να κάνεις υπομονή, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα καθήσεις λίγο μακριά μου, έτσι δα, στο χορτάρι. Θα σε κοιτάζω με τη γωνιά του ματιού μου κι εσύ δεν θα λες τίποτα. Γιατί η ομιλία είναι πηγή παρεξηγήσεων. Αλλά, κάθε μέρα θα μπορείς να κάθεσαι όλο και πιο κοντά.......
Ετσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν η ώρα της αναχώρησής του πλησίασε;
-Αχ! είπε η αλεπού... Θα κλαίω.
-Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, μα εσύ επέμενες να σε εξημερώσω...
-Και βέβαια, είπε η αλεπού.
-Μα, λες ότι θα κλάψεις!
_ Και βέβαια, είπε πάλι η αλεπού.
-Τότε δεν έχεις κερδίσει τίποτα από αυτό!
-Εχω κερδίσει, είπε η αλεπού. Κέρδισα το χρώμα του σιταριού.......Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις τότε ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.......Αυτό είναι το μυστικό μου: Είσαι πολύ απλός: Δε βλέπουμε καλά, παρά με την καρδιά. Το ουσιαστικό είναι αόρατο στα μάτια.....Είναι ο χρόνος που έχασες με το τριαντάφυλλό σου, που έκανε αυτό το τριαντάφυλλο τόσο σημαντικό........Να γίνεις για πάντα υπεύθυνος για το κάθε τι που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος, ας πούμε, για το τριαντάφυλλό σου...''
Και ακόμη σου αφιερώνω απόσπασμα από την, περί αγάπης, επιστολή προς Κορινθίους του Απ. Παύλου. Βλέπε http://www.matia.gr/7/78/7803/7803_1_2.html ή αλλοιώς www.matia.gr και επιλέγεις Βιβλιοθήκη /εγραψαν/πεζά.

Sorry, για την κατάχρηση χώρου.
Ιωάννα

Anonymous said...

Μπορεί να μην ειναι μονο ο αυτισμός... Καταλαβαίνω αλλά να προσθέσω ότι οποιοδήποτε πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας βάζει αυτό το "πέπλο".
Είπα ότι μέσα σε 10 λεπτά έχασα την αθωότητά μου, τον ήσυχο ύπνο μου, τη ξενοιασιά μου. Μετά μάθαμε να ζούμε μ' αυτό: να το λέμε, να το κρύβουμε, να του κάνουμε πλάκα, να το κλέμε... Κουράγιο. Ολα θέλουν χρόνο. Πάντως, ναι, η χαρα ακόμα και τα υπόλοιπα προβλήματα βιώνονται διαφορετικά.
Κουράγιο και γραφε.

Anonymous said...

Θέλω να προσθέσω καικάτι συνταξιδιώτες μου. Μετά τη διάγνωση ποτέ μα ποτέ δεν κατόρθωσα να χολοσκάσω για ασήμαντο ζήτημα. Έμαθα να ξεχωρίζω τα ουσιαστικά από τα επουσιώδη.
Χριστίνα

butterfly said...

Μαρία, καλημέρα. Σε διαβάζω καιρό, αλλά σήμερα ένιωσα την ανάγκη να σου απαντήσω.

Εμένα η αδελφή μου είναι αυτιστική, και θα πω από τώρα ότι ξέρω πως η θέση του γονιού και του παιδιού είναι πολύ διαφορετική - το παιδί δεν έχει ούτε διαψευσμένες προσδοκίες ούτε αίσθηση ευθύνης ούτε την ευθύνη για όλα τα πρακτικά ούτε τον συγκεκριμένο φόβο για το μέλλον.

Εντούτοις, επίτρεψέ μου να πω μερικά πράγματα - κι αν τα πω, είναι γιατί σ'αυτό το σύννεφο που γράφεις ότι βλέπεις τη ζωή σου αναγνώρισα τον εαυτό μου κάποιο καιρό πριν, σε κάτι που τώρα θα αναφερόμουν ως καταθλιπτικό επεισόδιο, ή σίγουρα burnout.

Όσο θυμάμαι και από τον εαυτό μου και απ' τη μητέρα μου, ξέρω πως ένα αυτιστικό παιδί είναι πολύ κουραστικό για κάποια χρόνια (και λόγω του παρόντος και λόγω του φόβου του μέλλοντος). Όμως, θα πω κι ότι η αδελφή μου δεν έχει καμία σχέση μ'αυτό που ήταν ως παιδί, έχει κάνει τεράστιες προόδους και είναι χαρούμενη (που είναι το σημαντικότερο, τελικά). Οπότε, τα πράγματα δε θα είναι πάντα τόσο δύσκολα όσο τώρα.

Επίσης, ξέρω ότι τα μέλη της οικογένειας του αυτιστικού παιδιού που δεν είναι σε άρνηση (της πραγματικότητας και των ευθυνών τους) περνάνε πολύ δύσκολα, γιατί είναι υπεύθυνοι και εργατικοί, όσο πιο πολύ, τόσο περισσότερη δουλειά φορτώνονται κτλ. Οπότε, ζήτα και χρησιμοποίησε ό,τι βοήθεια μπορείς να βρεις, από πρακτική μέχρι ηθική, από μικρή μέχρι μεγάλη.

Απ'ό,τι έχω δει, δύο είναι σίγουρα οι μεγάλες λούμπες. Η πρώτη είναι το να νιώθεις πως η ζωή σου αποτελείται από μία σειρά καθηκόντων και δουλειών, πραγμάτων που εσύ πρέπει να φροντίσεις (αλλά ποιος φροντίζει εσένα;) Η δεύτερη είναι το σύνδρομο "από πού θα μου'ρθει", ήτοι, όποτε συμβαίνει κάτι καλό, περιμένεις από πού θα σκάσουν οι κακές εκπλήξεις. Και τα δύο είναι επικίνδυνα πράγματα.

Διαφορετική σίγουρα είσαι μετά τη διάγνωση, δε χωρά αμφιβολία. Και λόγω των εξωτερικών και λόγω των εσωτερικών αλλαγών στη ζωή σου και σε σένα την ίδια. Όμως, ακριβώς όπως ένας άνθρωπος που έχασε κάποιον δικό του δεν ασεβεί προς τη μνήμη του, αλλά τον σέβεται, όταν ζει τη ζωή του και χαίρεται και γελάει και κάνει πράγματα που αγαπά, έτσι κι εσύ δεν σταματάς να αγαπάς το παιδί σου, κάθε άλλο, όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαίρεται και να ζει καλά. Θα'λεγα τώρα το αληθές πως ένα παιδί ζει καλύτερα όταν οι γονείς του είναι καλά - αλλά πρωτίστως, ακόμη κι αν σου ακουστεί εγωιστικό, πρέπει να είσαι καλά για σένα, όχι για τους άλλους. Δυστυχώς, τα πράγματα ήρθαν πολύ δύσκολα. Τι θα κάνεις όμως; Θα ζεις την υπόλοιπη ζωή σου σκεπτόμενη πώς θα ήταν όλα καλύτερα αν...; Είσαι νέος άνθρωπος, γιατί να το κάνεις αυτό; (ελπίζω να μην ακούγομαι σκληρή και να καταλαβαίνεις πώς το εννοώ).

Τέλος, αν μπορούσα να σου δώσω μία μόνο συμβουλή, είναι αυτή που μου είχε δώσει ένας φίλος, όταν ήμουν κι εγώ τόσο άσχημα, και του έλεγα πως και τα πράγματα που άλλοτε αγαπούσα δεν μου έδιναν χαρά (το οποίο με τρέλαινε πιο πολύ απ'όλα). Μου είπε, λοιπόν, να κάνω υπομονή, κι ότι έπρεπε απλά να συντηρήσω τον εαυτό μου ως εκείνη τη μέρα που θα ένιωθα και πάλι καλά. Χωρίς να έχω προσδοκίες, χωρίς να ανυπομονώ. Αλλά επειδή η μέρα θα ερχόταν που θα γινόμουν καλύτερα, θες σε ένα μήνα, θες σε ένα χρόνο, έπρεπε να συντηρηθώ ως τότε. Εμένα αυτό μ'είχε βοηθήσει τότε. Ο κάθε άνθρωπος είναι, φυσικά, διαφορετικός. Αλλά δώσε στον εαυτό σου χρόνο. Χρόνο προσωπικό, με ό,τι βοήθεια μπορείς να πάρεις και απόρριψη ό,τι δουλειάς δεν είναι απολύτως απαραίτητη, και χρόνο να αποδεχτεί και να συνεχίσει να προχωρά, όποτε είναι έτοιμος.

Συγνώμη για το σεντόνι με το καλημέρα σας. :)

Μαριλένα said...

Λοιπόν de profundis το ποστ, de profundis και η απάντηση:
Εμένα στις πολύ μαύρες μου μού φαίνεται ότι όλη η υπόθεση είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο θα ξυπνήσω. Βέβαια πολύ μαύρες έχω γενικά αρκετές φορές και ασχέτως αυτισμού, δλδ ερωτήματα στις 4.00 το πρωί του στυλ «μα είναι δυνατόν να πεθάνω κάποτε ΕΓΩ και να συνεχίζεται όλο αυτό το πανηγύρι ερήμην μου?»
Κατά τ’ άλλα συμφωνώ πολύ με τη Χριστίνα ότι ο αυτισμός με έχει κάνει να μη δίνω σημασία σε πολλά, βέβαια με έχει κάνει μάλλον να εκνευρίζομαι μ’ αυτούς που δίνουν, οπότε μικρό συνολικά το όφελος. Πάντως, όχι, για μένα δεν ισχύει αυτό της κουρτίνας που περιγράφεις και νομίζω ότι επειδή ξεκινήσαμε από όγκο και φτάσαμε στον αυτισμό έχω αυτή την αίσθηση, οπότε δεν ξέρω πώς θα ένιωθα αν ξεκινούσα με ένα παιδί μια χαρά που στην πορεία αλλάζει.

Μαρια-Μαρια said...

Συμφωνω κι εγω μετη Χριστινα ,εγινε ξεσκαρταρισμα των προβληματων ή εστω αυτων που θεωρω ππροβλημα.
Απο κει και περα,αυτο που ηθελα να περασω (και φαινεται πολυ καλα κατω στην ετικετα που λεει "η μεγαλη εξοδος') ειναι οτι , σιγουρα ειμαι πολυ καλυτερα απο οτι ημουν πριν 4 χρονια, πολυ καλυτερα απο οτι ημουν πριν 2 , 1 χρονο , ακομα και πριν απο 4-5 μηνες.

Για αρκετα χρονια προσπαθουσα να κανω τον διαχωρισμο μεσα μου , των ευτυχισμενων στιγμων με αυτες που ειναι δυσκολες και απαιτητικες, ηταν δυσκολο αλλα τα εβγαζα περα για αρκετο διαστημα, μεχρι που καποια στιγμη κατερευσα(το περασμενο καλοκαιρι) .

Τωρα ομως που νιωθω παρα πολυ καλα,καταλαβαινω οτι δεν χρειαζεται να προσπαθω αλλο να διαχωριζω τις στιγμες χαρας απο τις αλλες.Δεν χρειαζεται να βαζω διαχωριστικη γραμμη αναμεσα στον αυτισμο και σε ο,τι αλλο καλο συμβαινει .

Μετα απο αυτη την συνειδητοποιηση, και παραδοχη, βοηθω τον εαυτο μου και ταυτοχρονα στελνω και μυνηματα και στο περιβαλλον που δηλωνουν οτι , "ναι , ειμαι η Μαρια και ειμαι αρκετα εως πολυ καλα, αλλα ακομα και αν με βλεπετε να μην ειμαι και τοσο καλα καμια φορα, δεν πειραζει, μπορω να ζησω ΚΑΙ με αυτο , και ειναι ωραια."

Το κειμενο ειναι σιγουρα de profundis , στην ουσια ειναι καθαρα ...κατευθυνομενο
.........και οχι σε σχεση με τα δικα μου συναισθηματα.

Εκδοτομουτρο , αν και δεν σχολιασες, πιστευω να το επιασες το ποστακι,

Μαρια-Μαρια said...

Ιωαννα
, ευχαριστω για την αφιερωση,

butterfly
ευχαριστω για το ωραιο σου σχολιο, καπου στο βαθος εχουμε και οι δυο δικιο

Ανωνυμε,

Τα συμπερασματα ερχονται με τα χρονια, και θελει αρκετα για να μπορεις να ξερεις τί στην πραγματικοτητα γινεται μεσα σου,

athanasia said...

H δική μου αίσθηση είναι ότι πέρασα μέσα από ένα σκοτεινό και τρομακτικό λαβύρινθο, ότι αυτό κράτησε πολλά χρόνια κι ότι δεν είναι ακριβώς ότι βγήκα ζωντανή από εκεί, μάλλον "πέθανα" και, κετά κάποιον τρόπο, αναγεννήθηκα σε κάπως διαφορετική εκδοχή.

Τί μου μένει απ' όλο αυτό?

Πρώτον, αυτό που είπε η Χριστίνα: Δεν στενοχωριέμαι για πράγματα που θεωρώ ασήμαντα (παλιότερα μπορεί και να μου φαίνονταν σημαντικά, και σημαντικά μπορεί να τα βρίσκουν άλλοι άνθρωποι γύρω μου, για την δικη τους ζωή).

Δεύτερον, εκτιμώ και χαίρομαι περισσότερο ό,τι καλό συμβαίνει. Ξέρω πια ότι η ευτυχία δεν είναι μόνιμη κατάσταση και τα καλά δεν είναι δεδομένα: Μόνο στιγμές ευτυχίας υπάρχουν. Ναι, οι στιγμές αυτές έχουν και μια πατίνα ομίχλης, αλλά το αντίθετο θα άρμοζε μόνον σε άπειρο παιδί, νομίζω...

Τρίτον, υπάρχει η πείρα των μαύρων στιγμών. Βεβαίως είναι μαύρες. Αλλά βοηθάει που ξέρω (επειδή το έχω ξαναπεράσει) ότι πιθανότατα αύριο δεν θα είναι μαύρες (ή, έστω, όχι τόσο μαύρες) και ότι, πάντως, μάλλον θα αντέξω.

Τέταρτον, αισθάνομαι μια αλληλεγγύη για όποιον πέρασε ή περνάει κάτι δύσκολο (ό,τι κι αν είναι αυτό). Δεν τον λυπάμαι, τον συναισθάνομαι. Και συγχρόνως, βαριέμαι πολύ περισσότερο απ' ό,τι παλιά αυτούς που μιζεριάζουν, που κλαίγονται, που νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστάει κι οι άλλοι άνθρωποι τους χρωστάνε.

mariannaki said...

Σε όλα όσα διάβασα βρίσκω πράγματα που με βρίσκουν 100% σύμφωνη. Και χαίρομαι για όλους σας -όσο οξύμωρο μπορεί να ακούγεται αυτό- γιατί όλες αυτές οι απόψεις και σκέψεις προϋποθέτουν ανθρώπους με ωριμότητα, ευαισθησία και ουσία. Και ναι, κυρία οικοδέσποινα, το εκδοτόμουτρο συμφωνεί στο ότι αυτά είναι τα δύσκολα αλλά και τα πιο ουσιαστικά.

Μαρια-Μαρια.... said...

Το ρεζουμέ της ολης υποθεσης λοιπον.

Ειναι αλλο πραγμα να "κατεβαζεις ρολα" και να μην ασχολεισαι με καταστασεις που δεν θα επρεπε να σε ριχνουν(πχ περιπτωσεις θεουσας) ,και αλλο να προσπαθεις να βαλεις μια διαχωριστικη γραμμη αναμεσα στην ενασχοληση με τα αυτιστικα προβληματα και τις στιγμες της αληθινης ευτυχιας.

Και αυτο γιατι , στην πρωτη περιπτωση, αδιαφορουμε , γραφουμε στα παλια μας τα παπουτσια, προσπερνουμε με απλα λογια ανθρωπους και καταστασεις που κατ΄ουσια δεν μας ενδιασφερουν , ενω στη δευτερη, δεν ειναι δυνατον ή ειναι τουλαχιστον δυσκολο να προσπερασουμε αυτην τη μοναδικη σχεση του γονιου με το παιδι.

Ειναι σχεση μοναδικη, και αν νιωθω οτι καπου επηρεαζει και αλλες ομορφες στιγμες, ε, δεν πειραζει,
μπορω να ζησω αρκετα καλα και με αυτο......

myrsini said...

7 χρόνια μετά τη διάγνωση.Πόσο πίσω με γυρίσατε!Πριν τη διάγνωση, του τότε 2χρονου γιού μου,είχα μια ζώη "φυσιολογική".Μετά τη διάγνωση, ο "κατακλυσμός".Και ξεκίνησε ένας τεράστιος αγώνας.Και από την πλευρά του και από τη δική μου.Εργοθεραπείες, λογοθεραπείες και πολύ δουλειά στο σπίτι,τα γνωστά.Τα πράγματα ευτυχώς πήγαν πολύ καλά.Η πρόοδος του μεγάλη.Μόνο που εμένα κάτι μου έφταιγε και δεν ήξερα τι.Τελικά κατάλαβα,μέσα από μια επώδυνη διαδικασία ψυχοθεραπείας,οτι αυτό που μου έφταιγε δεν ήταν ο αυτισμός του γιου μου,αλλά η δική μου ζωή.Και αποφάσισα ν'αλλάξω τη ζωή μου.Πρώτα για μένα και μετά για τον άντρα μου και τα παιδιά μου.Τώρα είμαστε καλύτερα και θέλω να πιστεύω οτι στο μέλλον θα είμαστε ακόμη καλύτερα.
Τελικά,ο αυτισμός του γιου μου εμένα με έκανε καλύτερο άνθρωπο.Έμαθα να βλέπω μέσα στους άλλους το "καλό"-πάντα υπάρχει-Μου έμαθε να παλεύω.Μου έμαθε να είμαι ο εαυτός μου.Μου έμαθε να ζω. Τελικά μου έμαθε πολύ περισσότερα απ'ότι του έμαθα εγώ.
"Μερικές φορές,τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή,έρχονται από μέρη που ΄ποτέ δε θα διαλέγαμε να πάμε..."

Μαρια-Μαρια said...

myrsini

Καλως ηρθατε ,ναι, συμφωνω με αυτα που λετε, πρεπει παντα να κρατουμε ισορροπιες και το κυριοτερο , να μην θαβουμε τα συναισθηματα μας.

ευχομαι τα καλυτερα

Anonymous said...

mesothelioma support and information!
[url=http://www.mesothelioma-support.org/]asbestos mesothelioma lawsuit[/url]

Anonymous said...

Thanks :)
--
http://www.miriadafilms.ru/ приобрести фильмы
для сайта partyfor5.blogspot.com

Maria-Maria said...

you welcome, can you translate your comment in english ?

Πού να είχα και περίοδο ( εσύ και τα νεύρα σου )

         HOW TO SURVIVE AUTISM ..........1 Πριν από μερικές μέρες βγήκα με το αυτοκίνητο και τον Παύλο μαζί μου να ψάξω  να βρώ ένα ...