« να βρεις κι εσύ τον βλάκα που θα σε εκτονώσει, μπορείς >> -νονα του τιτλου , η mamma»

Κοιτα να δεις τι μου θυμησες με το σχολιο σου στο προηγουμενο ποστ Νικη.

.......Πριν απο καμια δεκαρια μερες , κανονισαμε με καποιες μαμαδες συμμαθητων των διδυμων να παμε σε εναν παιδοτοπο με τα παιδια. Εκτος απο δυο μαμαδες που τις ξερω καιρο και γνωριζουν καποια πραγματα για τον Παυλο αλλα ειναι πολυ διακριτικες και δεν ρωτουν ποτε και δειχνουν μεγαλο σεβασμο, ηταν στην παρεα και 2 ακομα που τις ειχα δει μονο σε καποια παιδικα παρτυ και ειχαμε μεινει στα τυπικα , καλησπερα, καληνυχτα.

Στον παιδοτοπο λοιπον μιλουσαν για εξωσχολικες δραστηριοτητες, για τα παιδια τους που πηγαινουν κολυμβητηριο και στην κουβεντα πανω με ρωτησαν γιατι δεν παω κι εγω τα διδυμα κολυμβητηριο αλλα και γιατι πηγαινω τον Π. στο κολυμβητηριο της Γλυφαδας και οχι της γειτονιας μας.
Αναφερομαι σε αυτες τις λεπτομερειες για να δειξω οτι δεν ειμαι εγω αυτη που ανοιγω κουβεντα για τον Π. αλλα συνηθως το φερνει η συζητηση. Η απαντηση μου ηταν οτι στο κολυμβητηριο της Γλυφαδας υπαρχει τμημα ειδικης αγωγης. Ε μετα απο αυτο , τα γνωστα , αρχισαν οι ερωτησεις να πεφτουν σαν βροχη ,φτασαμε στο σημειο να αναφερω τον αυτισμο και το συνδρομο ασπεργκερ. Η συγχυση τους μεγαλωσε και οι βλακωδεις ερωτησεις διαδεχονταν η μια την αλλη (συνηθισμενη ειμαι , δεν ειχα προβλημα , απλα βαριομουν) , μεχρι που η μια απο τις κοπελες που εβλεπα για πρωτη φορα, φιλη της φιλης ,της γνωστης, μεσα στην καλη χαρα , με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια , μου
πεταει την μια και μοναδικη ατακα (ή καλυτερα κατινια ) που με βγαζει παντα απο τα ρουχα μου .

"Το ξερεις ομως οτι ο θεος αυτα τα στελνει σε αυτους που τα αντεχουν?
Να εισαι περιφανη γιατι σε διαλεξε ο θεος γιατι μπορεις
ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ"

Δεν ξερω πως αντεξα και δεν απαντησα σε αυτην την @#$%$#@& .......
Γιατι δεν ειναι η πρωτη φορα που μου το πετανε ,το εχω ξανακουσει αρκετες φορες και η αληθεια ειναι οτι αυτην την τελευταια φορα καταλαβα οτι εφτασα στα ορια μου με το θεματακι .

ΟΧΙ , δεν το αντεχω, αν αυτο φαινεται απο την ηρεμη συμπεριφορα , απο το γεγονος οτι δεν τρεμουν τα χερια μου, απο το γεγονος οτι δεν κυκλοφορω αναμαλλιασμενη στον δρομο, απο το οτι συνεχισα να χαιρεταω τις μαμαδες συμμαθητων του Παυλου οταν καποτε μου ειχαν κοψει ακομα και το καλημερα, απο το οτι δεν τους αφησα να τον διωξουν απο το σχολειο οταν καποτε περνουσε φαση και απο πολλα αλλα που δεν ειναι της παρουσης, τοτε ειτε θα πρεπει να ειμαι εγω πολυ καλη ηθοποιος ,ειτε η κοινωνια μας πολυ χαμηλου επιπεδου.

......Και να μια μεγαλη διαφορα της εξω κοινωνιας με την ...μπλογκοκοινωνια.


ΥΓ
Τι τιτλο να δωσω αλλα και τι ετικετα να βαλω απο κατω σε αυτο εδω το ποστ? δεν εχω ιδεα, δωστε προτασεις




Comments

krotkaya said…
καλησπέρα. Διαβάζω εδώ και καιρό το βλογ, αλλά δεν έχω σχολιάσει ως τώρα, δεν ξέρω και γιατί. ίσως γιατί νιώθω αμήχανα, επειδή δεν εχω παιδιά και δεν σκοπευω να αποκτήσω (όχι άμεσα τουλάχιστον), και άρα είμαι μάλλον άσχετη και χωρίς δικαίωμα άποψης στο θέμα.

Έχω όμως άποψη για την αγένεια και τους κακούς τρόπους. Πράγματα δλδ που συναντάμε όλοι μας καθημερινά στο δρόμο, στο σούπερ μάρκετ ή στη δουλειά μας.

Η κοπέλα που είπε αυτή την ανοησία, πέραν του ότι δεν έλαβε υπόψην το πώς νιώθεις, πέραν του ότι δεν είχε στάλα τακτ και διακριτικότητας, πέραν του ότι δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να μην πιστεύεις στο θεό (η δική μου πχ απάντηση εν προκειμένω αυτή θα ήταν) ή ότι μπορεί να μην πιστεύεις σε ένα θεό εκδικητικό ή σε ένα θεό που λειτουργεί σα να παίζει ηλεκτρονικό παιχνίδι ("ας δοκιμάσω και αυτή την πίστα, ας στείλω μια αρρώστεια στον τάδε, να δω, θα την παλέψει;"), πέρα από όλα αυτά, λειτούργησε εντελώς εγωιστικά, σκεπτόμενη μόνο να πει την κοτσάνα της, και αδιαφορώντας αν εσύ και οι άλλοι παρόντες ίσως θα θιγόσασταν.

Νομίζω πως πρέπει πια να μπαίνουν στη θέση τους αυτά τα άτομα. Για λόγους εκπαιδευτικούς. ΑΝ κάποιος δεν της πει "είσαι αγενής και λες ανοησίες", δεν πρόκειται να διορθωθεί και ποτέ.

Επίσης, νομίζω πως είναι καλό να μαθουν να σωπαίνουν. Αν αυτό που θα πεις δεν έχει να προσφέρει κάτι, δεν έχει να βοηθήσει κάπου, κλείστο το στοματάκι σου, κακό δεν είναι.
Δεν είναι πρόγραμμα μεσημεριανής ζώνης η ζωή. Μπορείς και να μένεις σιωπηλός, χωρίς αυτό να έχει συνέπειες.

Ας είναι. Παίρνω την ευκαιρία, μιας και αποφάσισα να σχολιάσω μετά από τόσους μήνε ςπου σε διαβάζω, για να σε ευχαριστήσω επειδή χάρη στο βλογ σου, έμαθα πολλά πράγματα για ένα θέμα που αγνοούσα πλήρως. Και ανακάλυψα και πολλές ιστοσελίδες όπου επίσης έμαθα πράγματα. Επίσης, συνέστησα το βλογ σε φίλους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μπορεί και να βοηθηθούν στη δουλειά τους.

Είναι πολύ χρήσιμο που τα γράφεις όλα αυτά. Ευχαριστώ.
Εγώ θα έλεγα "ε ξέρετε δεν πολυπιστεύω".
Αυτό λέω εδώ, ως άσκηση θάρρους, στην πραγματικότητα ούτε αυτό θα έλεγα, μάλλον τίποτα. Για να δούμε τι θα πει ο υπόλοιπος εκλεκτός κόσμος.
mariannaki said…
Γιατί κάτι μου λέει ότι οι περισσότεροι έχουμε ακούσει την ΙΔΙΑ ακριβώς κοτσάνα; Γιατί νομίζω ότι ακόμα κ αυτή που το είπε, το είπε απλώς για να πει κάτι; ναι, είναι προτιμότερο να το βουλώσει κανείς το ρημάδι του. Παρά να λέει ανώδυνες φαινομενικά ατάκες που κράζουν από μακριά ότι το νόημα είναι "Αχ τι καλά που δεν είμαι εγώ στη θέση σου κακομοίρα!"

Στέλνω σχόλια συχνά εδώ, με την οικοδεσποινα του μπλογκ γνωριζόμαστε πριν απο τον κατακλυσμό του Νώε, αλλά εκτός από εκείνη δεν με ξέρει κανείς άλλος. Νομίζω ότι θα έπρεπε να εξηγήσω κάτι λοιπόν. Δεν αντιμετωπίζω αυτιστικο-προβλήματα όπως κάποιοι από εσάς. Αλλά κάπως "πέρασα και δεν ακούμπησα". Έχω ένα γιο σχεδόν 7 χρονών που στα 3,5 έπαθε οστεοχονδριτιδα στο ισχίο χωρίς καμία απολύτως αιτία, στα καλά του καθουμένου. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και σου λέει να μείνεις ακίνητος μέχρι να "ξεσοκαριστεί" ο οργανισμός και μετά να αρχίσει να φτιάχνει νέο χόνδρο στο ισχίο. Αλλά όλα αυτά πολύ φλου, πολύ στο περίπου, πολύ στο ελάτε κάθε 3 μήνες για ακτινογραφίες και βλέπουμε... Και μέχρι να γίνει αυτό (αν γίνει) πρέπει είτε να σέρνεται στο πάτωμα γιατί απαγορεύεται να πατήσει όρθιο, είτε να του προσαρμοζετε στο πόδι ένα ειδικο σιδερενιο ναρθηκα κ να σηκώνεται.

Δεν θέλω να αναφερθώ ούτε στα πρακτικά προβλήματα, ούτε στην ψυχολογία όλων, ούτε στην απογνωση, ούτε στο πόσο σοφά είναι τα παιδιά... τα ξέρετε όλοι καλύτερα από μένα. Αλλά θα σταθώ στην απόλυτη διαχρονική κοτσάνα που μας βγάζει όλους από τα ρούχα μας. Θα σταθώ στους γονείς που απλά από ένα κινητικό πρόβλημα, δεν σέβονται το ότι προσπαθείς να βοηθήσεις το παιδί σου να μην νιώθει μειονεκτικά και να ζείτε όσο πιο κανονικά γίνεται. Να πηγαίνει έστω κουτσαίνοντας στο νηπιαγωγεείο, να προσπαθεί κουτσαίνοντας να κάνει τσουλήθρα,να το πηγαίνεις στη θάλασσα και να το βάζεις στο νερό κουβαλώντας το. Αναφέρω ελάχιστα παραδείγματα γιατί δεν έχει τέλος. Αντι λοιπόν να υπάρχει έστω σεβασμός, φέρονται σαν να έχεις λέπρα επειδή δεν γίνεται να πηγαίνεις πια στον παιδότοπο όπως εκείνοι και να πίνεις καφέδες. Θα σταθώ στην επίσης γνωστη κοτσάνα σε αναγκαστικά τυπικά τηλεφωνήματα λογω π.χ.γενεθλίων του παιδιού "Μην κοιτάτε που χαθήκαμε, σας σκεφτόμαστε κάθε μέρα και λέμε ότι είστε ήρωες!" Άει σιχτίρ ρε φιλαράκι. Άει σιχτιρ!

Αυτή η ιστορία κράτησε δυόμισι χρόνια, τώρα το παιδί έχει επανελθει και ελεγχεται ιατρικά εννοείται κάθε 6 μήνες. Μέσα μας τρέμουμε ακόμα εννοείται όσο κ αν παριστάνουμε τους ψύχραιμους και δεν τολμάμε να το συνειδητοποιήσουμε ότι εφιάλτης ήταν που τελείωσε. Ομολογώ όμως ότι παρόλο που το τίμημα ήταν τόσο μεγάλο, τουλάχιστον έτσι μπόρεσα να αξιολογήσω ανθρώπους και καταστάσεις. Και έχω φτάσει να θαυμάζω το αυτονόητο, στάσεις ζωής και δηλώσεις όπως της Krotkaya και άλλων που δεν έχουν περάσει από τέτοιες καταστάσεις αλλά εκτιμούν και σέβονται κάποια βασικά πράγματα.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο να τρως στην μάπα όλα αυτά και να έχεις το ίδιο κέφι να απαντάς καταλλήλως στην κάθε επίδειξη βλάκείας (πιστέψτε με έχω να σας πω και πιο εξωφρενικές κοτσάνες,όπως "Σας είπαν οι γιατροί που φταίξατε ως γονείς και το έπαθε το παιδί αυτό?") Αλλά πραγματικά πρέπει να βρεθεί το θάρρος για να νικηθεί το θράσσος. Να νικηθεί αυτή η απέραντη έλλειψη παιδείας.

Φιλενάδα ευχαριστώ για την ευκαιρία.
Anonymous said…
Καλημέρα Μαρία. Έχω την εντύπωση πως μερικά άτομα δεν τα κόβει και πολύ. Αυτό το λέω κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά. Μπορεί δλδ να νόμιζε ότι είπε & κάτι που ίσως να ήθελες να ακούσεις, κάτι ευγενικό. Εκτός από αγένεια υπάρχει στον κόσμο και ακατάσχετη βλακεία.

Χριστίνα
mamma said…
Τα σχόλια είναι πολλές φορές βλακώδη εξαιτίας των κοινωνικών ταμπού. Δεν έχω δει π.χ. κάποιον (εννοώ κρατικό φορέα ή κάτι παρόμοιο) να ενημερώνει επί του θέματος των ΑμΕΑ. Αν ζούσαμε στη Σουηδία για παράδειγμα δεν θα κάναμε τώρα αυτή τη συζήτηση. Το θέμα λοιπόν για μένα είναι κοινωνικό.

Ταυτόχρονο, κάθε τι που ξεφεύγει από το καθημερινό, το συνηθισμένο, το γνώριμο δημιουργεί στρες στον ανυποψίαστο. Ο οποίος αισθάνεται ότι πρέπει να πει κάτι για να μην θεωρηθεί αγενής. Φυσικά το τι θα πει και πως θα τοποθετηθεί σε ένα θέμα που τον κατέλαβε εξ απήνης εξαρτάται από την παιδεία και την ποιότητά του.

Ο υφιστάμενος την βλακεία (εσύ επί τω προκειμένω), ανάλογα την ψυχολογική του κατάσταση, θα αντιπαρέλθει ή θα την εκμεταλλευτεί για να ξεφορτώσει μερικά νεύρα. Το τελευταίο είναι πολύ χρήσιμο… εγώ συνήθιζα να προκαλώ τον άλλον να μου πει τη μαλακία του. Αυτές οι βαλβίδες ασφαλείας εκτόνωσαν αρκετό από το θυμό μου και την απελπισία μου ώστε να διατηρήσω σώας τας φρένας. Κι επειδή υπάρχει αμέτρητου βάθους βλακεία στον κόσμο, ας μην την αφήσουμε να πάει χαμένη.

Προτείνω ως ετικέτα για το ποστ «Η άγνοια απομονώνει»
και για τίτλο «Βρες κι εσύ τον βλάκα που θα σε εκτονώσει, μπορείς!»
Maria-Maria said…
krotkaya

Ευχαριστω για το σχολιο. Μπορεις να εχεις αποψη και θα χαρω αν συνεχισεις να την καταθετεις . Ακριβως αυτο που ειπες μου ερχεται κι εμενα πολλες φορες στο μυαλο ως απαντηση.
Κατι του στυλ ¨: "δεν νομιζω ο θεος να παιζει καποιο παιχνιδι και να μετραει ποσο ανθεκτικοι ειμαστε ή οχι."

Ομως το θεμα δεν ειναι να την βαλω στη θεση της, αυτο θα ηταν το ευκολο για μενα , αλλα να μην ζουμε σε μια κοινωνια που ειναι τοσο απαιδευτη και συναισθηματικα αναπηρη.

Ο δρομος για να μετατραπει η αναισθησια σε καινωνικη ευαισθησια ειναι μακρυς ...


Μαριλενα
καλη ασκηση θαρρους, και εγω εδω μεσα τα λεω , παραπερα δεν τολμω.

Μαριαννα
Ειναι αυτο ακριβως που λες στην συγκεκριμενη περιπτωση και ετσι απανταω και στην Χριστινα .Δεν ειναι βλακεια αυτη η συμπεριφορα, τουλαχιστον οχι της συγκεκριμενης κοπελας , ειναι το συναισθημα που εβγαλε εκεινη τη στιγμη και που το μετεφερε πολυ ωραια η Μαριαννα με τη φραση
""Αχ τι καλά που δεν είμαι εγώ στη θέση σου κακομοίρα!"

Και επειδη δεν αντεχε να μην εκφρασει την χαρα της απεναντι στην τυχη που ειχε και ταυτοχρονα στην ατυχια που ειχα εγω, πεταξε την κοτσανα της και ετυχε να βρισκεται μαζι με ατομα που εκτιμω και δεν με επαιρνε να απαντησω και να την στειλω κατευθειαν σε ψυχιατρο.
Maria-Maria said…
mamma

συμφωνω απολυτα με οσα λες, και στην προκειμενη , δεν εχω βρει ακομα ατομο που θα αντεξει υποτιθεμενο ξεσπασμα μου και θα του "αδειασω" τα νευρα μου.Η μαλλον εχω βρει αλλα συνηθως τους λυπαμαι και συγκρατιεμαι.

Εκει που ξεσπαω καμια φορα ειναι στο www.hgtv.com . ειναι σαιτ που αφορα την διακοσμηση στις ΗΠΑ και μεταξυ αλλων εχει και μπλογκς οπου τα αμερικανακια φωτογραφιζουν τα σπιτια τους και ζητουν γνωμες απο τους αναγνωστες.Εκει να δεις γελιο , που μπαινω και σχολιαζω κατι σπιτι σαν παλατια και τα κριτικαρω σαν να επροκειτο για τα χειροτερα αχουρια που εχουν υπαρξει ποτε....

.....θα γελασουμε ομως, το Σαββατο το βραδυ ειμαι καλεσμενη σε σπιτι οπου κατα πασα πιθανοτητα θα βρισκεται και η εν λογω "θεουσα"
Θα τα καταφερω να κρατηθω στο υψος μου?
mamma said…
Τώρα δηλαδή είμαστε κουμπάρες;

Πολλά φιλιά! Περιμένω ενημέρωση μετά τη Σαββατιάτικη έξοδο.
athanasia said…
Υπάρχει αυτό που λένε αμηχανία. 'Αλλοι το εκφράζουν με σιωπή (άλλοτε εύγλωττη και ζεστή κι άλλοτε παγερή), άλλοι με ένα λόγο που θεωρούν καλό (το τί θεωρεί αυτός που ακούει είναι άλλη συζήτηση...), άλλοι με εκ του ασφαλούς συμβουλές και ελπίδες για πράγματα που αγνοούν. Άλλοι πάλι εκφράζουν -άμεσα ή έμμεσα, αλλά άκομψα- την χαρά τους που δεν έτυχε σ' αυτούς το λαχείο ή εκλογικεύουν και σκέφτονται "δεν μπορεί, κάτι θα έφταιξε εδώ, που δεν φταίει σε μένα". Άλλοι απλώς εξαφανίζονται για ν'αποφύγουν την αμηχανία.

Όπως το αισθάνομαι, σε τέτοιες καταστάσεις η επί της ουσίας μοναξιά είναι ο κανόνας, η επικοινωνία είναι η εξαίρεση. Και συνήθως η επικοινωνία δεν έχει να κάνει με το τί ακριβώς είπε ο άλλος, αλλά με την αίσθηση ότι είναι εκεί και συναισθάνεται ανθρώπινα την δική μας στιγμή αδυναμίας.

Σκληρό, αλλά έτσι είναι...
Maria-Maria said…
Αθανασια
συμφωνω με αυτα που περιγραφεις και τολμω να πω οτι εχω αντιμετωπισει ολες αυτες τις διαφορετικες αντιδρασεις .Στην συγκεκριμενη περιπτωση η εν λογω εβγαζε την ανακουφιση της που δεν ηταν στη θεση μου.
Την συγκεκριμενη φραση με τον Θεο , την εχω ακουσει 5-6 φορες και πιθανολογω οτι ειναι της μοδας.

Και ξερεις κατι? τωρα που το σκεφτομαι, μαλλον θα πρεπει να απανταω στο μελλον με τετοιο τροπο που να κανω τους αλλους να ντρεπονται (αν βεβαια υπαρχει η ντροπη ως συναισθημα στην κοσμοθεωρια τους...).

ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΣΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ? (εννοω απομονωση απο τον ευρυτερο κοινωνικο κυκλο)

mamma
με καλεσαν αλλα δεν ξερω αν θα παω, το σκεφτομαι για το Σαββατοβραδο
mariannaki said…
Σε αυτά που λέει η Αθανασία, υπάρχει πολύ μεγάλο μέρος της αλήθειας. Σίγουρα δεν είναι καλό να γενικεύουμε, κ ουτε περιμένουμε από τους πάντες να είναι υποδείγματα ευαισθησίας και ευγένειας. Κ όπως λέει και η Μαρία, είμαστε μέσα στον χορό και χορεύουμε, αν είμασταν έξω από το χορό δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το πόσο θα μας ενδέφεραν όλα αυτά. Κάποιες κοτσάνες και συμπεριφόρες όμως νομίζω ότι αφορούν καθαρά αναίσθητους ή επιπόλαιους χαρακτήρες κ όχι τις εμπειρίες τους.
Σίγουρα επί της ουσίας μένεις εσύ και ο πόνος σου που λέει και το τραγούδι. Αυτό που με εκνευρίζει προσωπικά περισσότερο δεν είναι ούτε η βλακεία, ούτε η αγένεια όσο η γλοιώδης και ψεύτικη επικοινωνία του τύπου "ας πούμε κάτι να κάνουμε τους καλούς για να τελειώνουμε και αφού κάνουμε την αναγκαστική αυτή καλή πράξη, ας κοιτάξουμε την παρτάρα μας". Με ενοχλεί που ούτε κατά διάνοια κάποιος δεν σκέφτεται ότι αύριο μπορεί να τύχει κάτι στην ίδια του την οικογένεια, που παίρνει ως δεδομένο την καταστασή του και δεν κοιτάζει παραπέρα. Θυμάσαι Μαρία που αναρωτόσουν πρόσφατα τι στο καλό σκέφτονται όσοι δεν έχουν προβλήματα με τα παιδιά τους; Νομίζω κάπως συνδέονται όλα αυτά τελικά.
Όπως και να έχει, νομίζω ότι ας κάνει ο καθένας το καλύτερο που μπορεί και ας προσπαθήσει να μην πέφτει στην λούμπα των σχέσεων του "πρέπει" αλλά να χαίρεται και να επιλέγει μόνο τις σχέσεις που έχουν ουσία. Σας έχω ζαλίσει σήμερα., αλλά μου βγαίνουν πολλά που έχω μαζεμένα. Τελικά, εκτός από βλάκες για να εκτονώνετε τα νεύρα σας, μπορείτε και να γράφετε σε μπλογκ!
athanasia said…
Nομίζω το mariannaki είπε κάτι πολύ σωστό: Αποφεύγουμε να χάνουμε χρόνο με ανθρώπους που μας εκνευρίζουν ή μας κουράζουν. Το Σαββατοκύριακο κι ο ελεύθερος χρόνος (όσος είναι) δεν σπαταλιούνται. Και σπατάλη χρόνου είναι κι η εξήγηση στον άλλο γιατί μας εκνευρίζει ή μας κουράζει, όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα καταλάβει, όσο κι αν θυμώσουμε, όσο κι αν εξηγήσουμε.

Αλλά ας έχουμε στην αρχή και το ευεργέτημα της αμφιβολίας στο πίσω μέρος του μυαλού μας: Μερικές φορές άνθρωποι ευαίσθητοι και καλοπροαίρετοι λένε -μην ξέροντας ακόμη- το λάθος πράγμα στην λάθος στιγμή ή δεν λένε τίποτα την ώρα ακριβώς που θα θέλαμε να πουν οτιδήποτε γιατί το έχουμε ανάγκη. Ας έχουμε ορισμένη υπομονή, ακριβώς επειδή τις περισσότερες φορές υπάρχει αμηχανία και άγνοια στην άλλη πλευρά, υπάρχει κι από την πλευρά μας το αίσθημα της ματαίωσης με την πρώτη αστοχία, γιατί ο σκασμένος άθελά του προσδοκά (με την καρδιά, όχι με το μυαλό) ν' απλώσει -μεταφορικά- το χέρι ο διπλανός του. Ορισμένη υπομονή, βεβαίως, όχι απεριόριστη.
Πω πω φωτιές που άναψα με το ρημαδοσχόλιο!
Εγώ μόνο απ'τη γιαγιά το έχω ακούσει και χωρίς θεούς και άλλα υπερφυσικά μέσα.Αυτό που παίζει τρελά με τεράστια δόση οίκτου και ταυτόχρονης ανακούφισης είναι το περίφημο:"να σας δίνει ο Θεός δύναμη και κουράγιο να ..μπλα μπλα μπλα".
Η απάντηση που έχει δωθεί με δολοφονικό βλέμμα είναι:ναι, να μας δίνει για ν'αντέχουμε τις μαλακίες που ακούμε!".
ΥΓ.Το Σάββατο ΘΑ πας και ΘΑ είσαι ΣΟΥΠΕΡ ΚΟΥΛ αλλά αν σου δωθεί ευκαιρία ,τάπωσέ τη , την ...ηλίθια!
Maria-Maria said…
εχω απαντησεις που δεν αφηνουν καμια δικαιολογια στην συγκεκριμενη κυρια αλλα δε εχω χρονο τωρα,θα απαντησω αργοτερα , το βραδακι.
Anonymous said…
ioanna
καλημερα, πρωτη φορα σχολιαζω, καθως μολις προσφατα ανακαλυψα τι σημαινει blog. Αυτό περι Θεου το εχω ξαναδιαβασει σε καποιο βιβλιο για τον Αυτισμο ως λογια παρηγοριας.Αυτό που θα απαντουσα ειναι οτι σιγουρα πιστευουμε σε διαφορετικο Θεο, γιατι ο δικος μου Θεός δεν μετραει ετσι τους ανθρωπους, ειναι ελεημων και απεχει απο τον Θεο των εβραιων. Ο δικος μου ο Θεος, μου εχει δωσει πολλους λογους να ειμαι περιφανη για τον αυτιστικο γυιο μου. Μα πολυ περηφανη, και το μονο που με τρομαζει ειναι οι άνθρωποι που πιστευουν στον δικο σου Θεο. Αυτά θα της έλεγα της ...κυρίας?

Popular posts from this blog

...Είναι διαταραχή .....

Γαμω το κερατο μου....(και δεν ειναι καθολου υβριστικο...)

Αναγνώσεις φατσοβιβλίου ...