Thursday, January 22, 2009

...mamma δωσε τιτλο

Ξεκινω αυτο το ποστ με μια ερωτηση προς ολους : Ποιος ειναι ο ορισμος της "παιδειας" ενος ατομου; Ποια ειναι δηλ τα χαρακτηριστικα εκεινα που συντελουν στο να χαρακτηρισουμε καποιον "ατομο με παιδεια";


.....η Λ. καταγεται απο την Αλβανια και ειναι μητερα ενος 7χρονου αγοριου που ειναι συμμαθητης των διδυμων.Απο την πρωτη ματια καταλαβαινει κανεις οτι ειναι πολυ καλοπροαιρετη, καλοκαρδη, με ενα χαμογελο τεραστιο και δυο ματια που λαμπουν παντα.Αν και γνωριζει τον Π απο περυσι και ξερει οτι ...'καποιο προβλημα εχει το παιδι" , ποτε δεν με ρωτησε αλλα ουτε εδειξε και καποια διαφορετικη αντιμετωπιση.Δεν μιλαει πολυ καλα Ελληνικα ακομα , χωρις αυτο να την εμποδιζει να διαισθανεται και να δειχνει τον πραγματικο της εαυτο. Καθε φορα που με βλεπει με τον Π. , του μιλαει και τον χαιρετα με διακριτικοτητα παντα. Πολλες φορες με εχει δει στο παρελθον να κυνηγαω τον Π. στη προσπαθεια μου να τον προλαβω και να μην διασταυρωσει τον δρομο τρεχοντας.

Πριν απο μερικες μερες , στο σχολασμα , ο Παυλος ξεφυγε απο την προσοχη μου και πηγε να περασει τον δρομο ...τρεχοντας και χωρις να κοιταξει αν ερχεται καποιο αυτοκινητο. Κουβαλουσα τσαντες , μπουφαν και ενα κινητο που χτυπουσε και προσπαθουσα επιμονα να το αγνοησω και ταυτοχρονα στην θέα του Π. να τρεχει στον δρομο , εκανα την κινηση να πεταξω ολα τα τσιπράνγκαλα και να τρεξω πισω απο το παιδι........

........Δεν προλαβα, ενα χερι πεταχτηκε στον δρομο και τον τραβηξε και παλι στο πεζοδρομιο.

Ηταν το χερι της Λ. που ειδε το παιδι να τρεχει και τον αρπαξε.
Οταν μου τον εφερε, πηγα να της πω ενα "ευχαριστω"
αλλα πριν προλαβω να ανοιξω το στομα μου, μου ειπε
χτυπωντας με στην πλατη και κοιτωντας με με τα ιδια καλοσυνατα ματια,
"καλο μεσημερι Μαρια, τα λεμε αυριο"

22 comments:

Maria-Maria said...

Εξηγουμαι.(σχολιο για το προηγουμενο ποστ..αλλα και για αυτο)


Δεν σημαινει οτι περιμενω την συμπονια.Δεν την αποζητω ουτε και απαντωντας σε ερωτησεις περι αυτισμου, θα πρεπει ταυτοχρονα να δεχομαι ξεκαρφωτα τις κατινιες της καθε τσαχπινογαργαλιαρας θεουσας.
Υπαρχει τεραστια διαφορα να σε ρωταει καποιος για το τί ειναι αυτιστικη εμμονη πχ,και την ωρα που απαντας να πεταγεται μια κατινα και να βγαζει την κακια της , χωρις να σε εχει ξαναδει ποτε στην ζωη της αλλα και με θρασυτητα να σε διακοπτει για να πει την "πιο κομπλεξικη ατακα " που δυστυχως εχω ακουσει αρκετες φορες.

Το προβλημα μου ειναι οτι για να κρατησω τις ισορροπιες δεν απαντω σε τετοιες κατινιες.Φτανει ομως ο κομπος στο χτενι ....και μαλλον την επομενη φορα (γιατι σιγουρα θα υπαρξει) , λυπαμαι τον καημενο ανθρωπο που θα ξεστομισει κατι παρομοιο.

krotkaya said...

πάντως η παιδεία και η ανθρωπιά δεν διδάσκονται στα σχολεία, αλλά στο σπίτι και στη ζωή.

Η κοπέλα που βούτηξε τον Παύλο από τον δρόμο είναι η απάντηση για την βλαμμένη του προηγούμενου ποστ.

Δεν υπάρχει λόγος να απαντάμε στις ανοησίες που ακούμε, αλλά αν έχουμε όρεξη να απαντήσουμε, κάνει καλό και σε μας και στους ανόητους. :)

mamma said...

Συμφωνώ με την Κροτ σε όλα!
Και να συμπληρώσω ότι έχω συναντήσει πολλούς οικονομικούς μετανάστες με παιδεία. Κάτι που λείπει από τους περισσότερους Ελληναράδες.

The Gasbird Familly said...

Πολλές φορές έχουμε ακούσει και θα ακούσουμε βλακείες και κατινιές για τα παιδιά μας. Οσον αφορά στο πως ορίζεται το άτομο με παιδεία, έδωσες από μόνη σου την απάντηση στο ίδιο σου το ποστ ή μάλλον στην έδωσε η Λ. εμπράκτως. Οταν δε ξέρεις τι να πεις, καλύτερα να μη λες και να δείχνεις , μπράβο στη κοπέλα!!!
Μπαμπάς Gasbird (μετά από καιρό)

mariannaki said...

Η παιδεία και η μορφωση του καθενός σίγουρα δεν αναφέρεται στο αν κάποιος έχει σπουδάσει στο Χάρβαρντ. Εξάλλου τα παραδείγματα μορφωμένων-παραμορφωμένων ατόμων είναι τόσα πολλά.
Εγώ θα πω κάτι που λέει η δική μου η γιαγιά, "Κανείς δεν φυτρώνει!" που σημαίνει ότι η αγωγή και τα παραδείγματα συμπεριφορών που έχει καθένας από το σπίτι είναι αυτά που διαμορφώνουν τον άνθρωπο. Από εκεί και πέρα, αν έχει νιονιό και ευαισθησία κρίνει και ωριμάζοντας κάνει τις επιλογές του.

Σχετικά με την αντιμετώπιση της πάσης Ελλάδος βλακείας, όσο και δεν τηρείται πάντα, συμφωνώ ότι καλό είναι να αντιδράει κανείς όχι τόσο για να συνετίσει τον άλλο όσο για να μην τα κρατάει μέσα του. Σε μένα αυτό ήταν συμβουλή πάντως από ειδικό σαν ένα από τις φάσεις αντιμετώπισης της κατάστασης που περάσαμε. Όχι τσακωμό, αλλά ηρεμη φαρμακερή έως ειρωνική απάντηση.

Μακρυγορώ πάλι αλλά νομίζω αξίζει να σας πω ένα προσωπικο μου παράδειγμα. Την πρώτη φορά που άκουσα την κοτσάνα μεγατόνων "Σας είπαν οι γιατροί ποιο λάθος κάνατε ως γονείς και το παιδί το έπαθε αυτό;", από στενότατο συγγενή μάλιστα μου ήρθε η απολυτη κεραμίδα, έμεινα στήλη άλατος και ψέλλισα ένα "οχι". Την δεύτερη φορά απάντησα οσο πιο ηρεμα μπορούσα "Ναι, μας είπαν. Εφταιγε το γεγονός ότι το είχαμε αλυσοδεμένο για μερόνυχτα και του κάναμε πότε πότε το μαρτύριο της σταγόνας". Η αντίδραση ήταν γούρλωμα των ματιών και η απόλυτη δική μου ικανοποίηση ότι για λίγο στο βλέμμα του άλλου είδα την αμφιβολία "αλήθεια λέει; μπα με δουλεύει..." Τρίτη φορά δεν υπήρξε.
Όταν απαντάς γλυτώνεις. Ο άλλος πιάνει το υπονοούμενο ότι δεν είσαι κακομοίρα και μάλλον είπες κάτι έξυπνο και δεν ξέρει τι να πει. Με λίγα λόγια εξασφαλίζεις την ησυχία σου κανονικά.

Anonymous said...

Βρε κορίτσια ηρεμήστε.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η απάντηση της προηγούμενης κοπέλας ενόχλησε τόσο πολύ.

Οσο κι αν ανακατεύεις αν δεν υπάρχει κάτι, δεν θα βρεις και τίποτα.
Τι εννοώ: αν κάποιος φωνάξει Μαρία, μόνο οι Μαρίες θα γυρίσουν, οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν.

Είπε κάτι προφανώς για να προσφέρει ανακούφιση - κατά τη γνώμη της- ή για να νιώσει ανακούφιση σε ένα εσώτερο διάλογο.

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο είναι μεμπτό. Αν μας ενοχλεί, ΕΜΕΙΣ έχουμε το πρόβλημα.

Εμείς που έχουμε παιδιά διαφορετικά και ζητάμε τον σεβασμό ή την αποδοχή ή και την κατανόηση των ίδιων των παιδιών μας, θα έπρεπε πρώτα εμείς να έχουμε μεγάλη κατανόηση ή αποδοχή σε συμπεριφορές που μας εκνευρίζουν.

Γιατί πως θα κατανοήσει ο άλλος τι είναι διαφορετικότητα και να την σεβαστεί, αν εμείς δεν σεβόμαστε την δική του διαφορετικότητα;
Στέλιος

Maria-Maria said...

krotkaya
συμφωνω ,καποιες φορες πρεπει και να απανταμε.

mamma
δεν εδωσες τιτλο γλυκια μου, οποτε θα παρω κατι που ειπε η Μαριαννα

μπαμπα του Τεο

καλως ηλθες ,το καλυτερο ειναι να μη μιλανε γενικοτερα.

Μαριαννα
Η γιαγια σου λεει κατι πολυ σωστο.

Στελιο
καλως ηλθες. Επεσες στην περιπτωση. Καθοτι ποτε μα ποτε δεν γυριζω οταν ακουω καποιον στο δρομο να φωναζει Μαρια.

Οσο για την...θεουσα, ειπα να μην ξεκατινιαστουμε κι αλλο , δεν ειχα σκοπο να αναφερθω σε αυτην μεχρι που επεσε το σχολιο της νικης.
Ομως υπηρξε και συνεχεια.Μετα απο αυτο η ...θεουσα μου ειπε και το εξης απαραδεκτο.
" Εχω μια ξαδερφη που γεννησε και το παιδακι της πεθανε μετα απο 3 μερες.Τι να πει κι αυτη η καημενη? Να χαιρεσαι που εχεις το παιδι σου διπλα σου και δεν ειναι νεκρο."

Και η απαντηση μου ηταν "δεν κανουμε διαγωνισμο πονου εδω, και καλυτερα να αλλαξουμε συζητηση" ....και μετα μιλησα με την διπλανη μου για κατι αλλο.

....Τρεις μερες αργοτερα, συναντησα την θεουσα τυχαια στον εμπορικο δρομο της γειτονιας μου, περασαμε διπλα διπλα , ημουν ετοιμη να πω ενα καλησπερα και εκανε οτι δεν με ειδε ενω κοιταχτηκαμε στα ματια.Γυρισε αλλου το κεφαλι της και καθως εφευγε , την ειδα να κοιτιεται στην βιτρινα ενος καταστηματος και να ...στρωνει τα μαλλια της.

ας μην το σχολιασουμε αλλο , αρκετα το εριξα το επιπεδο του μπλογκ και πιστεψε με δεν ειχα καμια τετοια προθεση.

ΜΑΡΙΑ-ΜΑΡΙΑ

athanasia said...

Νομίζω ότι απλώς δεν γίνεται να "συγκρίνει" κανείς την αντίδραση της Αλβανίδας με τις λιγότερο ή περισσότερο άστοχες κουβέντες οποιουδήποτε στο πλαίσιο μιας απλής κοινωνικής γνωριμίας.

Όλοι μας, με ή χωρίς πρόβλημα, έχουμε ακούσει διάφορα που μπορεί να μας φάνηκαν αδιάφορα, εκνευριστικά ή γελοία. Εσύ, όμως, γιατί θυμώνεις τόσο με την κυρία? Είναι η μόνη θεούσα, η μόνη κοινωνικά αδέξια, η μόνη ενδεχομένως ανειλικρινής, η μόνη που νομίζει ότι είναι σε θέση να έχει γνώμη ενώ δεν είναι?

Νομίζω μερικές φορές παραδίνουμε σημασία σε συζητήσεις με ανθρώπους που, στο κάτω-κάτω, είναι άγνωστοι ή απλοί γνωστοί κι ούτε τους χρειαζόμαστε για πρακτικούς, έστω, λόγους ούτε αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Κι αναρωτιέμαι αν αυτό που μας κάνει να δίνουμε τόση σημασία είναι η δική μας εσωτερική πίεση που απλώς βρίσκει αφορμή να εκραγεί (έστω βραδύκαυστα, έστω χωρίς εξωτερική φωτιά) με την πρώτη -αντικειμενικά ή υποκειμενικά- ανοησία του κάθε άσχετου.

Τα λέω γιατί θυμάμαι τον εαυτό μου, σε δύσκολες εποχές παλιότερα, να είμαι ιδιαίτερα ευάλωτη σε πράγματα χωρίς αληθινή σημασία για μένα ή για το παιδί μου. Αφορμή ήταν όλα αυτά κι όχι η αιτία. Αιτία ήταν η δική μου πίεση, η δική μου στενοχώρια, το δικό μου αίσθημα "αδικίας" ("τόσοι ανόητοι γύρω μια χαρά ζουν" κοκ), η δική μου ανάγκη να με "καταλάβουν".

Η ζωή είναι μικρή και τα προβλήματα μεγάλα για να σπαταλάμε συναισθήματα (και μάλιστα έντονα) για τρίτους που στην πραγματικότητα μας είναι αδιάφοροι και πιθανότατα δεν είναι "εκπαιδεύσιμοι" (και πάντως δεν γίνεται να εκπαιδευτούν με σύγκρουση...).

Ας δουλεύουμε εμείς ό,τι μας πιέζει μέσα μας κι ας προσπαθούμε να εξισορροπούμε τα δύσκολα με στιγμές ξεκούρασης κι αναψυχής. Κι ας χαιρόμαστε τις μικρές οάσεις, όπου υπάρχουν, από ανθρώπους σαν την Αλβανίδα.

Καλό Σαββατοκύριακο. :)

Maria-Maria said...

Αθανασια
Δεν διαφωνω με αυτα που λες, αλλα ουτε εξοργιζομαι τοσο οσο φανηκε.Εχω βιωσει πολυ πιο ασχημες συμπεριφορες και απο ατομα που ηταν ή θα μπορουσαν να ειναι πολυ μεγαλης σημασιας για τον Π.

Το σχολιο της Θεουσας το εχω ακουσει και απο συγγενεις και φιλους και ισως αυτη ηταν μια ευκαιρια που εχασα για να απαντησω ...και να ειναι σαν να απαντω σε ολους εκτονωνοντας ετσι τα νευρα μου , οπως θα ελεγε και η mamma.

Εσυ εισαι απο τα λιγα ατομα εδω μεσα που μπορουν και "πιανουν" τα υπονοουμενα που αφησω καποιες φορες για διαφορα ατομα και τη συμπεριφορα τους κυριως απεναντι στον Π. και αυτο γιατι ξερεις και καποια πραγματα παραπανω που τα εχουμε συζητησει. ...Οποτε το ξεκατινιασμα με την θεουσα ηταν μια παρενθεση..

(υπαρχουν ομως πολλες θεουσες, παρα πολλες...κυκλοφορουν αναμεσα μας και αυτο ειναι μια πραγματικοτητα)

athanasia said...

Μαρία,

Νομίζω ότι συχνά, όταν θυμώνουμε με πράγματα που έχουν πολύ μικρή έως μηδενική σημασία για μας, είναι επειδή ξαναζούμε έναν παλιό (ή σημερινό) θυμό, που είχε (ή έχει) αληθινή σημασία για μας...

Η ανοησία του ασχέτου ξαναφέρνει στο μυαλό μας την προδοσία (με ή χωρίς εισαγωγικά) του στενού συγγενούς ή του φίλου που είτε εξαφανίστηκε είτε φάνηκε "λίγος" στα δύσκολα.

Όλοι μας το παθαίνουμε, έστω για λίγο, αυτό το "μπέρδεμα" του ουσιώδους με το επουσιώδες. Είναι φυσικό, οι πληγές είναι εκεί και δεν κλείνουν εύκολα. Αλλά, νομίζω, δεν μας βοηθά να εκλογικεύουμε και να φτιάχνουμε κατηγορίες "καλών" και "κακών".

Γιατί έτσι, ή βουλιάζουμε στην στενοχώρια γενικεύοντας την μαυρίλα ("α, μάλιστα, άλλος/η ένας/μια που λέει την εξυπνάδα του...") ή κινδυνεύουμε να εκραγούμε μ' έναν άσχετο που -ανόητος ή όχι- δεν είναι ακριβώς το θέμα μας κι έτσι κι αλλιώς μπορεί να μην θέλει ή να μην μπορεί να μπει στον κόπο να καταλάβει.

Κι ωφελιμιστικά να το πάρουμε, δεν είναι χρήσιμο να τσακωθεί κανείς με μια άσχετη κυρία, ξεσπώντας παλιές ιστοριες. Καλύτερα να προσπεράσει και να κερδίσει τρεις άλλους άσχετους που την άκουσαν και σκέφτηκαν "τί της είπε της κοπέλας η ανόητη, αλλά αυτή το αντιμετώπισε πολύ ωραία και ψύχραιμα". Μ' άλλα λόγια, καλύτερα που δεν της τα "έψαλες" - γνώμη μου. :)

mamma said...

Έχω υπάρξει θυμωμένη και συμφωνώ απόλυτα με την Αθανασία. Όταν ξεπέρασα το θυμό μου δεν έδινα σημασία στην ακατάσχετη παπαρολογία των άλλων. Μέχρι τότε όμως έπρεπε η χύτρα να βγάλει λίγο ατμό αλλιώς θα έσκαγε.

Αυτό είναι το ένα σημείο. Το άλλο σημαντικότατο -πέρα από την ανάγκη να διατηρήσεις σώας τας φρένας- είναι πως ο κάθε ένας ανοίγει το στόμα του και πετάει τη μαλακία του. Γιατί αν είναι αυτιστικομάνα αυτό θεωρείται μεμπτών; Μήπως τελικά προσπαθούν πολύ οι γονείς (με παιδιά με πρόβλημα) να αποδείξουν πως η συμπεριφορά τους δεν είναι αποτέλεσμα του προβλήματος του παιδιού; Μήπως μπαίνουν οικειοθελώς σε ένα παιχνίδι που λέει "πρέπει να έχω κατακτήσει το ζεν για να αποφύγω τα κουτσομπολιά πίσω από την πλάτη μου;"

Εν κατακλείδι "το ζεν δεν το έχουν κατακτήσει ούτε καν οι καλύτερες και απροβλημάτιστες οικογένειες".


Η γνώμη μου είναι πως όσο τα ΑμΕΑ θα είναι παραγκωνισμένα από την κοινωνία τόσο οι οικογένειες με ΑμΕΑ θα αισθάνονται την ανάγκη να αποδείξουν πως δεν είναι ελέφαντες. Ενώ όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να ποδοπατούν σαν ελέφαντες και να δηλώνουν γαζέλες. Θεωρώ λοιπόν πως το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό αλλά κοινωνικό.

Αυτά το ολίγα.


Αααα, κάτι ακόμα. Επειδή έχετε ΑμΕΑ στην οικογένεια δέχεστε σε μικρό χρονικό διάστημα τη μαλακία του άλλου στα μούτρα. Η διαφορά είναι πως εμείς οι απροβλημάτιστοι αργούμε λίγο να ακούσουμε τη μαλακία, αλλά τελικά την ακούμε.
Είναι λοιπόν θέμα χρόνου :)

athanasia said...

Mamma,

Πολλοί σ' αυτή τη ζωή τρελαίνονται να πατρονάρουν. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγους για τους οποίους όποιος έχει ένα πρόβλημα ακούει περισσότερες ανοησίες από αυτές που ακούν άλλοι, που δεν παρουσιάζουν (τουλάχιστον εμφανώς) πρόβλημα.

Όπως λίγο-πολύ όλοι έχουμε καταλάβει, είτε έχουμε είτε δεν έχουμε πρόβλημα, όσο περισσότερο δείχνει κανείς ότι ενοχλείται από το πατρονάρισμα, τόσο περισσότερο πατρονάρισμα εισπράττει. Διότι υπάρχει μια νοσηρή "χαρά" στο να πατρονάρει κανείς, κι αυτή συνίσταται στο αν και πόσο τσιμπάει το ψάρι.

Για το "ζεν", δεν είναι για ν' αποδείξει κανείς κάτι σε κάποιον άλλον. Είναι ζήτημα επιβίωσης, γιατί αλλιώς δεν βγαίνει η ζωή.

Και, εν μέρει, είναι και ζήτημα προστασίας από τον οίκτο (το αίσθημα εξουσίας που δεν έχει καμιά σχέση με την συμπόνοια): ο οποίος οίκτος στηρίζεται είτε στην εικόνα του "κακομοίρη" είτε στην εικόνα του "θυμωμένου" (διάβαζε, "η καϋμένη, τόσα που τραβάει, τί να σου κάνει, θυμώνει ακομη και με μια "καλή" κουβέντα...".

Μ' άλλα λόγια, όπως σ' ένα σωρό πράγματα, το ζήτημα δεν είναι αν έχουμε δίκιο ούτε αν ο άλλος είναι ανόητος, το ζήτημα είναι να μαθαίνουμε να κατεβάζουμε τα ρολλά εκεί που πρέπει...

Anonymous said...

Πριν ερθουν στη ζωη τα παιδια μας και γινουμε ''οι αλλοι'' οπως στο ομωνυμο θριλερ,ειμασταν και μεις απο την απεναντι πλευρα.Ειμασταν ασχετοι με την αναπηρια,πιθανον αδιαφοροι ,πιθανον ευαισθητοποιημενοι,πιθανον αφελης εξαιτιας της αγνοιας.Το αγνωστο φοβιζει.Αννα.

Μαρια-Μαρια said...

Παιδια, θα απαντησω αυριο στα σχολια, μου δωσατε αφορμη να πω πολλα.Για την ωρα, ας μου εξηγησει κανεις αυτο το "ζεν" που λετε ,πώς οριζεται?

... μηπως οπως το εχει μεσα στο μθαλο της η ...θεουσα? (ειμαι νεα, ωραια, εχω καλη δουλεια ,ακριβο αυτοκινητο και αν μου δωθει η ευκαιρια, το παιζω και εξυπνη )

Maria-Maria said...

Για να μην το παρατραβηξω αλλο το θεμα , εντοπιζω το προβλημα μου, με την ...Θεουσα στο εξης:

Υπαρχει μια παρεα μαμαδων στο σχολειο που εκτιμω και θα ηθελα οταν μου δινεται η ευκαιρια να κανω παρεα.Οι μαμαδες αυτες κανονιζουν μια φορα την εβδομαδα να πηγαινουν με τα παιδια σε καποιο παιδοτοπο.Καποιες φορες , οταν μου δινεται η ευκαιρια θα ηθελα να πηγαινω κι εγω.Δυστυχως ομως, απο οτι καταλαβα στο "σχημα " συτο των μαμαδων , ανηκει και η Θεουσα.Και νιωθω οτι αποφευγω την συγκεκριμενη παρεα (κατι που δεν το θελω) λογω της... .αθεουσας.

Το προβλημα μου ειναι οτι δεν ξερω πώς να την χειριστω αλλα και πως να κρατηθω στο υψος μου, γιατι σε περιπτωση που η συγκεκριμενη επαναλαβει καμια κοτσανα, δεν νομιζω οτι θα καταφερω να κρατηθω.

Καλη εβδομαδα

mamma said...

Καλά, το εντελώς άσχετο αλλά σε ποιόν παιδότοπο πάνε; Θέλω να πω, κι εμείς πάμε σε παιδότοπο και δεν είμαστε και Θεούσες :-P

Καλημέραααααααα!

υγ. στείλε mail καλέ γειτόνισσα :))

Μαριλένα said...

Με το κείμενο και τα σχόλια αποκωδικοποίησα γιατί χτες στο Αττικό Πάρκο κόντεψα να πάθω-αδίκως-συγκοπή όταν μια γυναίκα άρχισε τα αποδοκιμαστικά «τς τς τς» όταν ο Ρίκος κούναγε κάτι κάγκελα προκειμένου να φύγει ο παπαγάλος που ήταν πιασμένος εκεί ενώ εκείνη προσπαθούσε να του αποσπάσει ξανά τη μαγική φράση «λαλάκα»-του παπαγάλου.
Ζεν πλέον.

Maria-Maria said...

Πρεπει να βγει στην αγορα προιον που να εχει το μεγεθος κινητου, και να λειτουργει ως μηχανη εντοπισμου κατινων (κατι σαν μηχανακι ΑΡΑ αλλα με διαγνωκη βαθμου κατινιας) , που θα το προμηθευομαστε και οταν ειμαστε σε δημοσιο χωρο θα περναμε απο τεστ ολες τις πιθανες ...κοτες που ....στο ονομα του "ζεν" ..της υποκουλτυορας που κουβαλουν, θα εντοπιζονται.

athanasia said...

Mαρία,

Η παγίδα του διλήμματος μεταξύ απομόνωσης και ξεσπάσματος θυμού είναι γνωστή σε πολλές από εμάς (και σε μένα) και συνήθως οδηγεί σε απομόνωση για να αποφευχθεί το ξέσπασμα.

Συνήθως υπάρχει μια μέση οδός που είναι ν' ανοίξει κανείς το στόμα του και να εξομολογηθεί την στενοχώρια του (και την ενόχλησή του) προτού φτάσει σ' ένα μάταιο ξέσπασμα θυμού.

Μ' άλλα λόγια, οι υπόλοιπες συμπαθείς μαμάδες δεν θα μπορούσαν ν' ακούσουν αυτό που σε στενοχώρησε? Ή μια απ' αυτές, που ίσως εμπιστεύεσαι περισσότερο? Μήπως έτσι και θα έβγαζες από πάνω σου τον θυμό πριν φουντώσει παραπάνω και, συγχρόνως, θ' αποκτούσες και "συμμάχους" που -με άγνωστο σε σένα τρόπο- μπορεί να σε προστάτευαν από σχόλια που δεν σου κάνουν καλό?

Απέναντι στις συμπαθείς μαμάδες ούτε κατηγορίες χρειάζονται για την πολυπράγμονα κυρία, ούτε θεωρίες υπέρ ή κατά θεούσων. Απλή εξομολόγηση, π.χ.: "κάτι τέτοια με φέρνουν σε δύσκολη θέση, μου θυμίζουν πράγματα δυσάρεστα, αισθάνομαι άσχημα".

Καμιά φορά δυσπιστούμε στους ανθρώπους περισσότερο απ' όσο χρειάζεται, κλεινόμαστε στον εαυτό μας για χάρη ενός ή έστω ελάχιστων και δεν βλέπουμε τους πιθανούς "συμμάχους" μας που αμήχανα περιμένουν ένα σήμα από μας. Γιατί ο κάθε καλοπροαίρετος τρίτος μπορεί να μην είναι [ακόμη] αρκετά διεισδυτικός για να δει ότι πίσω από έναν βουβό ή φανερό θυμό, υπάρχει συνήθως ένα δάκρυ που ντρέπεται. Ή να διστάζει -από διακριτικότητα- ν' ανοίξει πρώτος μια συζήτηση που βλέπει ότι είναι δύσκολη για τον άλλο...

:)

μαρια-μαρια said...

Ηθικο διδαγμα Αθανασια ....μετα απο ολη αυτη την πολυ καλη συζητηση και καταθεση αποψεων.

Ειναι προτιμοτερο , στην αρχικη ερωτηση "
"γιατι πηγαινω των Π.στο κολυμβητηριο της Γλυφαδας και οχι σε αυτο της γειτονιας μας"
, να απαντησω λεγοντας καποιο ψεμα , πχ,οτι παω εκει γιατι ειναι κλειστο , παρα να ανοιξω μια συζητηση που και εμενα θα κουρασει αλλα και θα βγαλει τον χειροτερο εαυτο καποιων ανθρωπων.....οπως ειπαμε παντα στο ονομα του "ζεν' που ασπαζονται....

athanasia said...

Mαρία μου,

Μάλλον τα είπα λίγο μπερδεμένα, γιατί βιαζόμουν. Τα "λευκά" ψέματα, αυτά που λέμε για ν' αποφύγουμε μια δύσκολη και μάταιη συζήτηση ή για ν' αποφύγουμε έναν ενοχλητικό, είναι όντως σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμότατα.

Αλλά εγώ δεν εννοούσα αυτό στο σχόλιό μου. Αντιθέτως, επειδή ανέφερες τις συμπαθείς μαμάδες που δεν βλέπεις λόγω αυτής που δεν συμπαθείς, είχα στο μυαλό μου την αλήθεια, απαλλαγμένη όμως από διάθεση σύγκρουσης και αποφορτισμένη από θυμό, μια αλήθεια που λέγεται στον καλοπροαίρετο και συμπαθή κι όχι στον μη συμπαθητικό. Γιατί καθένας μας χρειάζεται συμμάχους, όχι μάταιες συγκρούσεις ή απομόνωση.

Όσο για το ζεν, καλό πράγμα είναι. Όχι ότι το πετυχαίνει κανείς, αλλά νομίζω αξίζει να το προσπαθεί. Ενδεικτικά, στην Wiki: http://en.wikipedia.org/wiki/Zen.

Μπορείς ν' αγνοήσεις στο λινκ όσα σου φανούν περίεργα και "μυστικιστικά" και να μείνεις στην ουσία, που εγώ την καταλαβαίνω ως την εμπειρική προσέγγιση της ηρεμίας.

Ουδεμία σχέση μεταξύ ζεν και θεούσων ή ζεν και ανθρώπων που μιλάνε για πράγματα που δεν ξέρουν.

΄Ομως, το ήρεμο πρόσωπο της σοφής γιαγιάς που συνεχίζει το πλεκτό της χωρίς να ταράζεται από ανοησίες που λέει ο διπλανός (ή για να ξεκουραστεί από τα δυσάρεστα ή κοπιαστικά της ημέρας), είναι ζεν (κι ας μην ξέρει η γιαγιά τί είναι ζεν).

Εφικτό πάντοτε? Όχι. Στόχος όμως? Κατά την γνώμη μου, ναι. Χρειάζεται και πλεκτό? ΄Οχι κατ' ανάγκην.

Anonymous said...

Σχετικα με την Λ.όπως την περιγραφεις μοιαζει καταπληκτικά με την δική μου Αλβανίδα φίλη. Ιδιο αρχικό όνομα, ίδια ηλικία παιδιού. (Ο όμορφος Φ). Ιδιος χαρακτήρας ανθρώπου.Την πρώτη φορά που την συνάντησα, λόγω της αύρας, της κουλτούρας και της ξενικής προφοράς, είχα την εντύπωση οτι πρόκειται για Γαλλίδα και συγκεκριμένα η Λογοθεραπεύτρια του γιου μου, μου είπε χαρακτηριστικά '' Αυτή η κυρία έχει πολιτισμό, έχει κουλτούρα''. Αν μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο πρόκειται πραγματικά γι εξαιρετικό άνθρωπο. Σχετικά με την ΕΘΜΑ, Ειδική Θεραπευτική Μονάδα Αυτιστικών του ΠΝΑ σου έστειλα e-mail.

ΙΩΑΝΝΑ