Thursday, October 30, 2008

....στα τεσσερα μετρα...(συχνα -πυκνα)

..............Το κανω συχνα, ομως τα τελευταια χρονια , καθε φορα που το εκανα, υπηρχε κατι που ανετρεπε τον τελικο απολογισμο. Οχι το συμπερασμα, αλλα την ικανοτητα μου να οδηγουμαι σε τετοιου ειδους συμπερασματα.

Μαλλον η ζωη μου την ειχε φυλαγμενη στην γωνια, καθε φορα που προσπαθουσα να αυτοσυγκεντρωθω και να ορισω στοχους.Η αποκρυπτογραφηση των συναισθηματων, των δικων μου, αν και παντα ηταν το ευκολοτερο πραγμα για μενα , δυστυχως, σε απολυτη αντιθεση με αυτο , μου ηταν πολυ δυσκολο να την χειριστω .

Γιατι ειναι πολυ μεγαλη η διαφορα του να καταλαβαινεις την πραγματικοτητα, απο το να μπορεις να την αντιμετωπισεις. Ετσι λοιπον, μια και τον τελευταιο καιρο ....συχνα -πυκνα αρχιζω και βλεπω την πιθανοτητα να την αντιμετωπισω(την ατιμη την πραγματικοτητα) ,
εβαλα το ...." εγω ' μου μπροστα απο τον καθρεφτη.

Επαφες-σχεσεις, κοινωνικο περιβαλλον

Παραμελημενα σχεδον ολα. Πρεπει να ερθω σε επαφη με ατομα που...δυστυχως ξεχασα ειτε επειδη με προκαλεσαν , ειτε επειδη ετυχε να μην συναναστραφω μαζι τους.

Οικογενειακο περιβαλλον

Και εκει χρειαζεται δουλεια, υπαρχουν ατομα που χρωσταω ενα ευχαριστω, ατομα που ξεχασα να τους ...θυμαμαι, στοχοι που επειγουν.

Παυλος

Ολα μια χαρα, παει καλα, δειχνει να βελτιωνεται συνεχως, το μονο αγχος και προβλημα αφορα την ΠΣ και μακροπροθεσμα τα σχεδια για ...μετα το δημοτικο.

Διδυμα

Σε γενικες γραμμες καλα, με καποια μικροπροβληματακια (συντομα θα αναφερθω αναλυτικα με σχετικο ποστ)

Τα ...θελω μου.....

Δυσκολα τα πραγματα, πολλα θελω εδω και καιρο, και λιγα μπορω να κανω...ή εχω τη διαθεση να τα κανω....θα δουμε.

Τα ...πιστευω μου.....

Ειναι πολλα , οπως και οι ιδεες πολλες, δεν ειχα ομως ως τωρα ουτε το κουραγιο αλλα ουτε και την θεληση να τα κυνηγησω...Παρατηρω ομως οτι , τους τελευταιους μηνες σιγα σιγα, αρχιζω να εχω την διαθεση να το προσπαθησω...(και βλεπουμε)

....Η ...διαθεση....

Εχει να κανει με πολλα , ...θα δειξει.Παει προς το καλυτερο. Χωρις συγκεκριμενους στοχους, ετσι απλα....

Η...διαφυγη.....

.......την ψαχνω με διαφορους τροπους, ...λειπει και η φωνη στην αλλη ακρη του τηλεφωνου, σιγουρα θα λειπει για καιρο ακομα.....αυτο πώς αναπληρωνεται;

Η σούμα

...Ολα , θα πανε , στο τελος καλα, οποιο κι αν ειναι το κοστος, αλλωστε οταν ολα τα πραγματα ειναι μονοδρομος, το μονο που μας απομενει ειναι να ξεκουραζομαστε οταν στη διαδρομη βρεθει καποιο πλατυφυλλο δεντρο με ...παχια σκια.( ...αλλα και παλι κι αυτο , ειναι απλως λογια.....τα εργα επιβαλλουν βηματα γοργα...)



Tuesday, October 28, 2008

.....οτιδηποτε μπορει να καταγραφει ως εμπειρια, ...μεσα απο τα ματια










.....Στιγμες που μας χαλαρωνουν......

Thursday, October 23, 2008

......να μην ξεχνας ποτε, αυτους που παντα σε θυμουνται

( για λιγους αναγνωστες )


........προσπαθω να σκεφτω, πώς λεγεται αυτο που εχει :

1. διαρκεια..........γιατι κραταει εδω και πολλα χρονια
2. ποιοτητα..........γιατι μπορει και στεκεται στο υψος ολων των περιστασεων
3. τετραγωνη λογικη........γιατι μου εχει δωσει πολυ σωστες και αντικειμενικες απαντησεις , σε προβληματα που εχουμε συζητησει.
4. ευφυια.........γιατι ειναι ισως ενα απο τα πιο εξυπνα "οντα" που εχω γνωρισει.
5. χιουμορ..........γιατι το να γελας οταν τη συναναστρεφεσαι , ειναι υποχρεωτικο και επιβεβλημενο.
6. αγαπη.......γιατι με νιωθει οταν δεν ειμαι καλα και ξερει παντα πώς να με ανεβαζει.
7. καλοσυνη.........γιατι παντα αφηνει ανοιχτες τις αμφιβολιες να υπαρχουν, οταν κατι δεν της καθεται καλα.........

....................ειναι κοκκινη , ζουμερη, με σπορακια στο εσωτερικο της, μπαινει στη σαλατα,(και οχι μονο) και χθες ειχε γενεθλια, και εγω η αχρηστη το ξεχασα.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΝΤΟΜΑΤΟΥΛΑ ΓΛΥΚΙΑ

ΜΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ,

ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ...ΔΕΚΑ.

........ΥΓ πολλα φιλια στην παρεα απο τα παλια(που διαβαζει αλλα δεν σχολιαζει)



Wednesday, October 22, 2008

....μικρα καθημερινα , κι ομως τεραστια.




ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ Κ.Ο.Κ.

Δυστυχως το τεκνο δεν λεει με τιποτα να μαθει οτι ΔΡΟΜΟΣ=ΚΙΝΔΥΝΟΣ . Με το κεφαλι καμαρωτο , ειτε κοιτωντας μπροστα, ειτε ελαφρως σκυμμενο προς τα κατω, διασταυρωνει τον δρομο χωρις να κοιταει και χωρις να νοιαζεται.


ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

Αλλη μια τραγωδια που ως τωρα δεν λεει να αλλαξει ακομα και μετα απο ....σκληρη εκπαιδευση.
Γιναμε απο πανω ως κατω ...κοκακολέ σημερα, και του κοβω τις επισκεψεις στα μερη οπου υπαρχουν τροφιμα

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ

Με εναν ιδιαιτερο αυτιστικο τροπο τακτοποιει τα πραγματα του αλλα και τα παιχνιδια του.Αντιδραει πολυ εντονα αν καποιος ή κατι τους αλλαξει τη θεση ,ακομα κι αν προκειται για ενα εκατοστο. Στο σαλονι , για να μην υπαρχουν παντου δεινοσαυροι και αλλα πλαστικα ζωα, τον περιορισα σε ενα τραπεζακι οπου του ειπα οτι εκει ειναι η περιοχη του Αλανταρ.Θυμωσε πολυ σημερα γιατι χαθηκε απο το τραπεζακι του Αλανταρ ενα μικρο δεινοσαυρακι , απο αυτα που παιρνει ως επιβραβευση απο το σχολειο.....ακομα ψαχνουμε να το βρουμε...... ωρες μετα και καναμε συμφωνια οτι θα συνεχισω να το ψαχνω και αυριο το πρωι.Το περιμενει στο γραφειο του οταν θα γυρισει απο το σχολειο.......

Αχχχχχχχ , αν ηταν εφηβεια , θα λεγαμε , "υπομονη , εφηβεια ειναι , θα περασει"

Τωρα ομως που δεν ειναι εφηβεια και ειναι αυτισμος λεμε " υπομονη, αυτισμος ειναι , να περασει δεν προκειται, ισως ομως το παιδι αλλαξει."



Thursday, October 16, 2008

....να παρακαλας συνεχως για τα αυτονοητα.....

<< Ντριν , ντριν >>

-- " Παρακαλω"

-- " Καλημερα σας, ο κυριος ..ταδε ;"

-- " ο ιδιος"

-- " Ονομαζομαι ..ταδε και τηλεφωνω για την παραλληλη στηριξη του γιου μου.Η κυρια Ταδε μου ειπε οτι κοβεται, δεν μπορω να καταλαβω το λογο γιατι κοβετε την ΠΣ απο ενα αυτιστικο παιδι που την εχει απολυτα αναγκη"

(...μετα απο διαφορες βλακειες και προσπαθεια να το ριξει στο οτι ..υπαρχει τμημα ενταξης στο σχολειο , τελικα λεει:)

-- " Ξερετε , δεν εχουμε καθολου ατομα,προτεραιοτητα δοθηκε στο να καλυφτουν τα κενα στα ειδικα σχολεια, και μετα εχουν σειρα τα παιδια που βρισκονται σε σχολεια χωρις τμημα ενταξης κλπ κλπ κλπ .Δεν εχω εκπαιδευτικους να στειλω".

-- " Ναι αλλα κυριε ..ταδε ποιος ο λογος να κοβετε την ΠΣ , την στιγμη που αυτοματα του κοβετε την δυνατοτητα να εχει και του χρονου Παραλληλη. Το παιδι εχει περασει απο το ΚΔΑΥ , εχει εγκριθει η αιτηση του, ισως του χρονου να εχετε ατομα και να μπορεσετε να στειλετε..."


Συχεχιζεται..........(αυριο αλλα σιγουρα και την επομενη εβδομαδα.....)

Wednesday, October 15, 2008

...υπομονη, θετικη σκεψη , ...και ολα ...ισως πανε καλα.




Το προβλημα ξεκινησε τον περασμενο χειμωνα , ακριβως δεν θυμαμαι ποτε.Εως τοτε , μια επισκεψη στο Σουπερ Μαρκετ με παρεα τον Παυλο ηταν κατι το πολυ απλο , πολυ συνηθισμενο και , εκτος απο παρεα , ηταν και καλος βοηθος.Μαλιστα μπορω να πω οτι βοηθουσε και τους υπαλληλους εκει γιατι εχει μανια με την ταξη , (με εναν περιεργο αυτιστικο τροπο) και οταν εβλεπε σε καποιο ραφι να βρισκεται καποιο προιον που κανονικα ανηκε καπου αλλου, το ματι του σαν κανονικο ρανταρ εστιαζε πανω του και ετρεχε αμεσως να το ταχτοποιησει στη σωστη θεση.

Τον χειμωνα που μας περασε, σε καποια κλασικη επισκεψη μας στο Σουπερ Μαρκετ, ο Παυλος αντι να με βοηθαει βαζοντας αυτα που του ελεγα στο καλαθι, κρυβοταν αναμεσα στους διαδρομους, κυριως εκει που βρισκοντουσαν τα γαριδακια, οι σοκολατες και τα αναψυκτικα.
Αυτο που του αρεζε να κανει κρυφα, ηταν να ανοιγει τις συσκευασιες, να τρωει 1-2 πατατακια και να ξαναβαζει τις σακουλες πισω στο ραφι.Τον επιασα μια μερα να τρωει και οταν τον ρωτησα να μου πει τι κανει απαντησε γελωντας"τιποτα μαμακα".Δεν μπορουσε να κρατηθει απο τα γελια. Του εξηγησα οτι αυτο που εκανε δεν ηταν σωστο(με τον τροπο που εξηγουμε σε αυτιστικα) και μετα απο 2 μερες που ξαναπηγαμε στο Σ.Μαρκετ, προσπαθησα να δω αν τελικα η προσπαθεια να του μαθω πώς να φερεται στον συγκεκριμενο χωρο ειχε αποδωσει.

Ματαιος κοπος .ο Π. συνεχιζε να ανοιγει κρυφα και να τρωει πατατακια, και αυτη τη φορα προλαβε και ανοιξε και 2 μπουκαλακια αναψυκτικου, αυτα του μισου λιτρου.Αυτο που μου εκανε εντυπωση εκεινη την μερα ηταν η συμπεριφορα ενος υπαλληλου, που πολυ ευγενικα , πηγε να παρει τις ανοιγμενες συσκευασιες και να τις πεταξει, ακομα και αν εγω επεμενα να τα βαλω στο καλαθι και να τα πληρωσω, χωρις να πει πολλα και λεγοντας μου μονο "" ηταν ενα μικρο ατυχηματακι συμβαινουν αυτα, δεν θα πληρωσετε τιποτα"".

Το συζητησα με τη δασκαλα της ειδικης, μου προτεινε να πηγαινω καθε μερα με τον Παυλο στο Σ.Μαρκετ και να αγοραζουμε ενα αντικειμενο, διαφορετικο καθε φορα, να πηγαινουμε στο ταμειο , να πληρωνω και να του τονιζω οτι πρωτα πληρωνουμε και μετα καταναλωνουμε τα τροφιμα που αγοραζουμε.Την Παρασκευη θα αγοραζαμε κατι που θελει αυτος, πχ γαριδακια, θα περιμενε να πληρωσω και μετα θα τον αφηνα να τα φαει.

Οπως και εγινε .Για 20 μερες περιπου πηγαιναμε καθε μερα και αγοραζαμε κατι, τις Παρασκευες δε, αγοραζαμε κατι που διαλεγε αυτος.Αυτο το τελετουργικο συνεχιστηκε για 3 εβδομαδες περιπου, μετα εκανα μια παυση μερικων ημερων, (για εμπεδωση της πρακτικης μας) και στη συνεχεια, πηρα τη μεγαλη αποφαση να δω τί εμπεδωσε το τεκνο απο την κουραστικη κατα τα αλλα , καθημερινη επισκεψη στις ταμειακες μηχανες.

Δυστυχως, τζιφος.....

Τα ιδια και παλι, χαμογελωντας ο δεινοσαυρακιας, ανοιγε συσκευασιες κρυφα,μασουλουσε, και οταν τον ρωτουσα , ελεγε ψεματα.......ΝΑΙ......ΕΛΕΓΕ ΨΕΜΑΤΑ. Δεν θυμαμαι να εχει ξαναπει ψεματα, και αυτο ηταν το θετικο της ολης υποθεσης εκεινη την εποχη που αν και να του μαθω να μην "κλεβει" απο το Σ.Μαρκετ αποδειχθηκε τοσο δυσκολο και αναποτελεσματικο, απο την αλλη εβλεπα μια προοδο που σε πρωτη φαση δεν ηταν ορατη.

Η εκπαιδευση στο Σ.Μ. πηρε τελος αδοξα, δεν ειχα κουραγιο να συνεχισω κατι στο οποιο εβλεπα οτι δεν υπαρχει κανενα κερδος.

Προσφατα, πριν 2 εβδομαδες περιπου , το πηρα αποφαση(το σκεφτομουν καιρο) οτι θα πρεπει μετα απο μια διακοπη αρκετων μηνων, να δοκιμασω και παλι να παρω τον μικρο Τ-RΕΧ μεσα στην πληθωρα των καταναλωτικων αγαθων και να δω πώς τελικα θα αντιδρασει.

Προς μεγαλη μου εκπληξη, ο Παυλος ηταν τελειος.Δεν ανοιξε καμια συσκευασια, ο,τι ηθελε να παρει το εβαζε κατευθειαν στο καροτσι, Οταν φτασαμε στο ταμειο βεβαια , εδωσα περιπου 25 ευρω σε σοκολατογαριδοβλακειουλες, αλλα ποιος νοιαζεται.... η χαρα ηταν μεγαλη.

Τελικα , η προοδος πολλες φορες δεν θελει προσπαθεια, απλα υπομονη.

ΥΓ
η αμεση ανταποκριση σου αν και οπως ειπες "στο ποδι" με συγκινησε, ...για αλλη μια φορα,
you are the best

Tuesday, October 14, 2008

....συγκρισεις σε ολα τα επιπεδα

....Συνεχιζοντας απο το ποστ της Μαριλενας που μιλαει για τις συγκρισεις αναμεσα στις συνθηκες που επικρατουν στην Ελλαδα αλλα και σε χωρες του εξωτερικου που αναφερθηκαν(αποφευγοντας να επαναλαμβανω τα ιδια με τη φιλεναδα) , θα ηθελα να τονισω την διαφορα στον τροπο με τον οποιο αντιμετωπιζουν οι "ειδικοι" του εξωτερικου εμας τους γονεις απο τον τροπο που μας αντιμετωπιζουν οι "ειδικοι" της Ελλαδας.


Τοσο ο Χαροκοπος , οσο και η Ιζαμπελ , αν και δεχτηκαν απευθειας δυσκολες ερωτησεις απο τους γονεις, απαντησαν με πολυ σεβασμο απεναντι στους ερωτουντες.

Στο τελος της δευτερης μερας λογω του οτι ειχαν ξεφυγει απο τα χρονικα πλαισια, οι ερωτησεις των γονεων γραφτηκαν σε ενα χαρτι και εκφωνηθηκαν δια του στοματος της Κυριας Βαγιας Παπαγεωργιου.
Μια απο τις ερωτησεις ηταν απο καποιο γονιο που ρωτουσε " πως να αντιμετωπισει την εντονη σεξουαλικη παρορμηση του 15αχρονου παιδιου του , την ωρα που το κανει μπανιο"
μια και το παιδι δεν μπορει να κανει μπανιο μονο του.
Η κυρια Βαγια Παπαγεωργιου συνοδεψε την ερωτηση του γονιου με ενα δικο της σχολιο λεγοντας απο το μικροφωνο "αν ειναι δυνατον να μη μπορει να κανει μπανιο το παιδι μονο του στα 15 του χρονια"

Τα σχολια δικα σας.................

Sunday, October 12, 2008

.....τροποι να την "ικανοποιεις"

ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ

Παρακολουθησα το ΣΚ που μας περασε το σεμιναριο της ΕΕΠΑ με τιτλο "σεξουαλικοτητα και αυτισμος" .

Η εισηγηση εγινε απο τους Dr.Demetrios Harocopos-PhD. Med και
Dr.Isabelle Henault - M.A Ph.D

Θεωρω οτι η Μαριλενα εδωσε με πολυ ευστοχο τροπο τα πλασια πανω στα οποια κινηθηκε το σεμιναριο.
Αυτο που θα ηθελα να τονισω αφορα το πώς αισθανθηκα κυριως τη δευτερη μερα του σεμιναριου , οπου και εγιναν ερωτησεις αρκετες απο γονεις αυτιστικων παιδιων, χρησιμοποιωντας ως παραδειγμα τα δικα τους παιδια και τα εξατομικευμενα προβληματα που ειχε ο καθενας

Ηταν συγκλονιστικο .......να ακους γονεις που ηδη ειχαν παιδια στην εφηβεια ή και μεγαλυτερα και αντιμετωπιζαν πολυ σοβαρα προβληματα με το θεμα της σεξουαλικοτητας των παιδιων τους. Βρεθηκα αντιμετωπη με το ...μελλον που ξαφνικα φανηκε να ειναι τοσο κοντα......
Αν και το μεγαλυτερο μερος του σεμιναριου αφορουσε ατομα ΥΛΑ (υψηλης λειτουργικοτητας)
ακουγοντας τους γονεις με παιδια μεσης και χαμηλης λειτουργικοτητας να θετουν ερωτηματα, ενιωσα πολυ εντονα οτι τα πιο σοβαρα ειναι τελικα αυτα που... ..επονται.
Η εφηβεια των αυτιστικων ατομων μοιαζει με μια ατομικη βομβα ετοιμη να εκραγει ανα πασα στιγμη.



ΥΓ
Μαριλενακι , σε ευχαριστω πολυ

Friday, October 10, 2008

..... .....λιγο χαρα, λιγο λυπη, λιγο νευρα, λιγο...τροπος να την ζεις.




ΚΑΡΟΤΟ
, ΑΥΓΟ Ή ΚΟΚΚΟΣ ΚΑΦΕ.


Μία νεαρή γυναίκα πήγε στη μητέρα της και της μίλησε για τη ζωή της και πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να φτιάξει τα πράγματα και ήθελε να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, να τα παρατήσει. Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πως μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, ένα άλλο νέο προέκυπτε.

Η μητέρα της την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρία δοχεία με νερό και έβαλε το καθένα σε δυνατή φωτιά. Γρήγορα το νερό στα δοχεία άρχισε να βράζει.

Στο πρώτο δοχείο έβαλε καρότα, στο δεύτερο έβαλε αυγά, και στο τελευταίο έβαλε κόκκους καφέ. Τα άφησε λίγο να βράσουν, χωρίς να πει ούτε μια λέξη. Περίπου σε εiκοσι λεπτά έκλεισε τα μάτια της κουζίνας. Έβγαλε τα καρότα έξω απ΄το νερό και τα έβαλε σ'ένα μπωλ. Έβγαλε τα αυγά έξω και τα έβαλε σ'ένα μπολ. Μετά έβγαλε τον καφέ έξω και τον έβαλε σε ένα φλιτζάνι.

Γυρνώντας στην κόρη της την ρώτησε: 'πες μου τι βλέπεις'.

'Καρότα, αυγά και καφέ', της απάντησε η κόρη.

Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά καιτ ης ζήτησε να αγγίξει τα καρότα. Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά.

Μετά η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει. Αφού έβγαλε τα τσόφλια, παρατήρησε ότι το αυγό ήταν σφιχτό. Στο τέλος, η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πιει μια γουλιά απ΄τον καφέ.

Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του. Μετά η κόρη ρώτησε: 'τι σημαίνουν όλα αυτά μητέρα;'.

Η μητέρα της της εξήγησε ότι το καθένα π΄αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες,δηλαδή βραστό νερό. Το καθένα όμως αντέδρασε διαφορετικά. Το καρότο αρχικά μπήκε μέσα στο νερό δυνατό και σκληρό. Εντούτοις, εφόσον τοποθετήθηκε στο βραστό νερό, μαλάκωσε και έγινε αδύναμο. Το αυγό ήταν εύθραυστο. Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτησή του σε βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε. Όμως οι κόκκοι του καφέ ήταν μοναδικοί. Μετά την τοποθέτησή τους σε βραστό νερό, άλλαξαν το νερό.

'Ποιο απ΄αυτά είσαι εσύ;' ρώτησετην κόρη της.

'Όταν η δυσκολία χτυπάει την πόρτασ ου, πώς ανταποκρίνεσαι;' Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;'

Σκέψου το λίγο: Τι απ΄αυτά είσαι εσύ;

Είσαι το καρότο που φαίνεται δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου;

Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά,αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως είχες 'υγρό' πνεύμα, αλλά μετά από έναν θάνατο, έναν χωρισμό, μία οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκλήρυνες; Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, με σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά;

Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ; Ο κόκκος στην πραγματικότητα αλλάζει το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο.Όταν το νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του. Εάν είσαισ αν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου.

Όταν δεν είναι και η καλύτερη στιγμή και οι δοκιμασίες σε συναντούν, ανυψώνεις τον εαυτό σουσε άλλο επίπεδο; Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ; Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο. Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως τα καλύτερα απ΄όλα.

Απλώς κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους. Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε θα βασίζεται σε ένα ξεχασμένο παρελθόν.



Wednesday, October 01, 2008

...λαθη , αλλα και τροπος να τα εξηγεις

Το κειμενο που ακολουθει , ειναι και αυτο παλιο , πρωτοδημοσιευτηκε σε φορουμ το 2006 , περιπου 2 εβδομαδες μετα απο το προηγουμενο ποστ και πιστευω οτι ειναι καλυτερα να το αναρτησω και εδω τωρα , πριν ανεβασω το δευτερο μερος του "αυτισμος και εκπαιδευτικοι."


"ΛΑΘΗ ΜΟΥ"
.
" ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ "


"ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ"


Θυμάμαι, πριν από χρόνια, όταν ακόμα ήμουν φοιτήτρια, που θέλησα κάποιο Σαββατοκύριακο να φωνάξω τη παρέα μου στο σπίτι για να ψήσουμε στην αυλή. Ήταν προγραμματισμένο να λείπουν οι γονείς μου και έτσι θα είχα το σπίτι στη διάθεση μου. Δυστυχώς όμως κάτι προέκυψε και ματαίωσαν το ταξίδι τους, όποτε και έμειναν τελικά στο σπίτι. Αν και ήταν διατεθειμένοι να μη μας ενοχλήσουν όπως έλεγαν, τελικά κατάφεραν να ενοχλήσουν τουλάχιστον εμένα.

«Τα "γιατί" που 'μείναν πίσω,
ρίζες 'βάλαν μέσα στα όνειρα μου,
οποίο μέλλον και να ζήσω,
πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου,
κι όλα αυτά που φοβάμαι,
όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ...»
--"Όλα αυτά που φοβάμαι", Α. Πρωτοψάλτη



Το πρωινο εκεινης της Κυριακης, αρχισαν ενας ενας να καταφθανουν τα παιδια της παρεας. Οι γονεις μου δεν ειχαν κανει ακομα την εμφανιση τους παρα πολυ αργοτερα. Περνουσαμε μια χαρα μεχρι που καποια στιγμη κατεβηκαν κατω για να χαιρετισουν. Ο πατερας μου οταν καταλαβε οτι καποιο απο τα παιδια της παρεας ηταν ομοφυλοφιλος, εχασε το χαμογελο του, σοβαρεψε αποτομα, απεφευγε ακομα και να τον κοιταει και με μια δικαιολογια που του ηρθε στο μυαλο εκεινη τη στιγμη, εγινε καπνος.

Για αυτον , ηταν κατι το διαφορετικο ενω για μενα, απλως ενας φιλος. Για αυτον ηταν ενας εισβολεας που "ταρακουνουσε τα λιμναζοντα νερα του σπιτιου του", ενω για μενα ενα πολυ ενδιαφερον ατομο, καλλιεργημενο, με αποψη και θετικη ενεργεια.

Αν και ζουσαμε στο ιδιο σπιτι, ειχαμε τοσο διαφορετικη αντιληψη. Αυτος εβλεπε μονο τη ταμπελα "ομοφυλοφιλος" ενω εγω εβλεπα περα απο τα "φαινομενα".

Τοτε τον θεωρουσα ρατσιστη ομως με τα χρονια και την εμπειρια καταλαβα οτι δεν ειναι ρατσισμος αλλα φοβος.

Η μεταπολεμικη Ελλαδα ειχε να αντιμετωπισει πολυ πιο σοβαρα προβληματα και δεν ηταν ευκολο την εποχη που λιμοκτονουσε, να αποκτουσε ταυτοχρονα και κοινωνικη ευαισθησια. Αυτο που ελλειπε ηταν η Παιδεια, ετσι ωστε να μπορουν να αποδεχονται τα "διαφορετικα" ατομα, οποιασδηποτε διαφορετικοτητας. Με το περασμα των δεκαετιων τα πραγματα αλλαξαν, καποιες ταμπελες εφυγαν αλλα δεν παυουν ωστοσο καποιες αλλες να υπαρχουν. Οι καταβολες μας ειναι αυτες που οφειλονται για τους φοβους που κουβαλαμε για το διαφορετικο.

Παιρνω παραδειγμα απο τον εαυτο μου, και ποσο δυσκολο ηταν να αποδεχτω τον αυτισμο του γιου μου, που σαν βομβα "ταραξε τα λιμναζοντα νερα και του δικου μας σπιτιου". Ηταν το απροσμενο, αυτο που για ενα διαστημα ηταν περα απο καθε λογικη, ο κεραυνος που ανετρεψε ολη μας τη κοσμοθεωρια. Και ηταν τοσο δυσκολο να το αποδεχτω γιατι η ιδιαιτερη ευφυια του παραπλανουσε και ερχοταν σε αντιθεση με την ιδιαιτεροτητα του.

Πώς ηταν δυνατον το δικο μου τελειο παιδι να πασχει απο κατι ανιατο; Πώς ηταν δυνατον ενω ηταν τοσο εξυπνο και ικανο σε καποιους τομεις, να ειναι ταυτοχρονα και κοινωνικα αναπηρο;

Οχι,, αυτο δεν ηταν κατι που μπορουσα εκεινη τη στιγμη να το αποδεχτω, επρεπε οπωσδηποτε να το κρυψω. Να το κρυψω απο τους αλλους αλλα και απο τον ιδιο μου τον εαυτο. Και τωρα που τα σκεφτομαι ολα αυτα, καταλαβαινω ποσο πολυ η Παιδεια μου με προδωσε, ποσο το σακιδιο που κουβαλαω στη πλατη μου με τους φοβους της προηγουμενης γενιας ερχεται σαν αναποσπαστο γονιδιακο στοιχειο να μου κληρονομησει την ανασφαλεια και την αδυναμια της αποδοχης του διαφορετικου.

Ενιωθα τον φοβο, που πριν απο μερικα χρονια εκδηλωνε ο πατερας μου απεναντι στο μη αποδεκτο. Ειχα ξεφυγει απο τη πραγματικοτητα, πιεζα το παιδι μου να φερεται φυσιολογικα, ενω αυτο δεν μπορουσε, δεν δεχομουν τις εμμονες του, ενω αυτο μεσα απο αυτες βιωνε την ευτυχια της προσωπικης εκφρασης.

Προσπαθησα για ενα διαστημα να του στερησω τη προσωπικοτητα του... Kαι το μονο που καταφερα ηταν να τον απομακρυνω και να τον κανω περισσοτερο αντιδραστικο... Εσφαλα....

Και τωρα που μπορω και βλεπω τα πραγματα απο αποσταση, με την ηρεμια που αρμοζει απεναντι σε μια ευαισθητη παιδικη ψυχη, και με τη πειρα που κουβαλαω στο σακιδιο, το λιγοτερο που μπορω να κανω, ειναι... να ζητησω συγνωμη ...Aπο το παιδι μου, για αυτα που δε γνωριζα ,εγω που επρεπε να κατεχω, για αυτα που εκανα οταν δεν επρεπε, και για αυτα που δεν εκανα οταν θα επρεπε να εχω κανει. Και αυτο, οχι ως καταθεση ψυχης, αλλα ως σταση ζωης απεναντι στις αξιες που υποτιθεται οτι πρεσβευω.

Θυμαμαι παλι , οταν ο γιος μου τελειωνε την Πρωτη δημοτικου, σκεφτηκα να του αλλαξω σχολειο με τη σκεψη οτι ισως θα ειχε καλυτερη μεταχειριση καπου αλλου.
Οταν οι απαντησεις που επαιρνα απο διαφορα γειτονικα σχολεια ηταν αρνητικες, απευθυνθηκα σε καποιον ανωτερο στην ιεραρχεια του Yπουργειου Παιδειας με σκοπο να μεσολαβησει για τη μεταφορα του παιδιου. Η απαντηση του ηταν αφοπλιστικη. Μετα απο δικη μου πιεση μου ειπε οτι το παιδι μου θεωρειται "προβλημα" για οποιοδηποτε σχολειο και πως αν μεσολαβουσε αυτος θα ηταν σαν να επαιρνε το προβλημα απο το ενα σχολειο και το μετεφερε σε αλλο και αυτο σιγουρα θα ηταν εις βαρος του παιδιου γιατι ισως να ξεσπουσαν πανω του.

Οσο και αν με εξοργησε η απαντηση του εκεινη τη στιγμη, τωρα πια, αποστασιοποιημενα μπορω να αισθανθω ποσο δικιο ειχε και ποσο πραγματικα ηθελε να με βοηθησει. Εβλεπε περα απο τα "φαινομενα", αφουγκραζοταν τις ανασφαλειες και τους φοβους που κουβαλουμε ολοι μας ως απαραιτητο εφοδιο για την εξελικτικη μας πορεια σε μια κοινωνια χαοτικη .

Δεν ειναι κατι λοιπον που αλλαζει ευκολα , και ακομα περισσοτερο, δεν ειναι κατι που αλλαζει αν μονο ενας προσπαθει. Ο χρονος θα δειξει ποσο συντομα θα αποβαλλουμε ολα αυτα που κρατουν τα ματια μας ερμητικα κλειστα.

Γιατι "σημασια δεν εχει να κοιταμε αλλα να βλεπουμε αυτο που βρισκεται πισω απο το ειδωλο του καθρεφτη"
, με τη διαφορα οτι αυτο ειναι αποφαση αυστηρα προσωπικη...

Ματια ερμητικα ανοιχτα.....

Και το μπαλακι σε ολους.