Thursday, November 20, 2008

.......ισορροπιες που με σκληρο τροπο αποκτουμε


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΕ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ


Ο Νικολης ειναι ο πρωτος που γεννηθηκε απο τα διδυμα, με διαφορα 1 λεπτου απο τον Αλεξ.Αν και ειναι διδυμος, ειναι ο αμεσως επομενος μετα τον Παυλο , αρα ειναι ,τοσο θεωρητικα οσο και ουσιαστικα , το μεσαιο παιδι της οικογενειας.
Ειναι ζωηρο παιδι, γεματο ζωντανια, επιρρεπης στις σκανδαλιες και απο καποια ηλικια και μετα εκδηλωνε φοβερο εκνευρισμο και αντιδραστικοτητα. Θυμωνε ευκολα, χτυπουσε τα αδερφια του σχεδον χωρις αιτια,φωναζε πολλες φορες χωρις να μπορω να καταλαβω το γιατι.
....Και ειναι συχνα δυσκολο μεσα σε ενα σπιτι με 3 αγορια που το καθενα ζηταει συνεχως απο κατι να καταφερεις να συγκεντρωθεις και να εστιασεις στη ριζα του προβληματος.Κι αυτο γιατι απλα, συχνα , αντι να κοιταμε το προβλημα στο προσωπο , το κοιταμε απο την πλατη......


Ο Νικολης αργησε να μιλησει, και αργοτερα οταν μιλησε τραυλιζε λιγακι, γεγονος που με εκανε να ρωτησω παιδοψυχιατρο και να ενημερωθω σχετικα.Με καθησυχασε , λεγοντας μου οτι δεν ειναι κατι σοβαρο, οτι ειναι η εξελικτικη πορεια της γλωσσας και με βαση τα λεγομενα του θα εχει εξαφανιστει εως την ηλικια των 8-10 χρονων. Επισης μου ειπε οτι παρατηρειται συχνα σε περιπτωσεις διδυμων το ενα απο τα δυο να εχει προβλημα με την ομιλια του. Παρολα αυτα πιστευα οτι το παιδι χρειαζεται τη βοηθεια λογθεραπευτη και για το λογο αυτο ξεκινησε λογοθεραπεια , με χαλαρους ρυθμους.
Η λογοθεραπευτρια που ασχοληθηκε μαζι του , μου ειπε τα ιδια που ειπε και ο παιδοψυχιατρος , οτι δεν ειναι δηλαδη κατι σοβαρο και οτι δεν θα επρεπε να ανησυχω.Στην ερωτηση μου , γιατι ομως συμβαινει αυτο , και καπου καπου τραυλιζει ενω φαινεται οτι μπορει να μιλα και κανονικα , καπως σκεφτικη, μου ειπε οτι .....μαλλον συμπιεζεται

.......Στη φραση αυτη της λογοθεραπευτριας , ενιωσα ενα καμπανακι να χτυπαει μεσα μου.Αν και τη ρωτησα , δεν καταφερε να μου μεταδωσει αυτο που ηθελε να πει, παρα επαναλαμβανε τα σχετικα περι...συμπιεσης....

......ΣΥΜΠΙΕΣΗ......:Κατι βρισκεται αναμεσα σε δυο αλλα..........Ομως αναμεσα σε τι?


....Στην πενταμελη μας οικογενεια, ο Παυλος ως το μεγαλυτερο αλλα και το αυτιστικο παιδι ,παντα ειχε μεγαλη προσοχη απο εμας τους γονεις και ταυτοχρονα διαθεταμε αρκετο χρονο στη προσπαθεια μας να μην ν
ιωθει ασχημα(γιατι καταλαβαινει και το δειχνει οταν οι αλλοι του φαιρονται διαφορετικα) αλλα και προσπαθουσαμε να τον εκπαιδευσουμε. Ιδιως λογω του επιληπτικου του ιστορικου και της προσπαθειας μας να μη χτυπησει (ειδικα στο κεφαλι γιατι γενικοτερα τρομαζε και ειχε κρισεις) ,ημασταν σιγουρα για αρκετα χρονια ..υπερπροστατευτικοι.
Ο Αλεξανδρος , που θεωρητικα αν και διδυμος με τον Νικο , ειναι στην ουσια το μικροτερο παιδι της οικογενειας , ειναι μικροκαμωμενος, γλυκουλης,ναζιαρης, πολυ ομιλητικος, απολαμβανε παντα τα χαδια μας αλλα και ειχε ασυναισθητα την ευνοια ολων των υπολοιπων,
συγγενων, φιλων γνωστων. Ηταν και ειναι πολυ ηρεμο παιδι.Ακομα και την εποχη που ηταν μικροτερα , ηταν πολυ καλη παρεα για οποιαδηποτε εξωτερικη δουλεια, σε αντιθεση με τον Νικο , που ηταν αντιδραστικος, φωνακλας, και παντα ...εδειχνε σαν κατι να θελει, κατι να διεκδικει , χωρις ως καποια στιγμη να μπορω να καταλαβω τί ηταν αυτο ακριβως που του ελειπε. Η αληθεια ειναι οτι απεφευγα να παιρνω εξω μαζι μου τον Νικο λογω του "απαιτητικου " του χαρακτηρα και δυστυχως σε αυτο, για ενα μεγαλο διαστημα δεν υπηρχαν εξαιρεσεις.......
Ο Νικολης ηταν το παιδι που απο πλευρας διαθεσης ποιοτικου χρονου και ενασχολησης μαζι του, ηταν , με διαφορα απο τους αλλους δυο, ...ριγμενο...

......Οταν λοιπον η λογοθεραπευτρια μου ειπε οτι το παιδι ...συμπιεζεται...αναρωτηθηκα για το τί θα μπορουσε να ηταν αυτο που τον ....πιεζε.Σε μια φαση σοκαριστικη απο αυτο που αρχισα να διαπιστωνω σιγα σιγα και μη τολμωντας να πιστεψω οτι αυτα που υπεθετα ισως να ηταν και αληθεια, αρχισα το διαβασμα , το γκουγκλοβολταρισμα , ετσι ωστε να βγαλω ακρη για το ποια ηταν αυτη η "πρεσα" που πιεζε το παιδι μου και του δημιουργουσε τοσο προβληματα στην ομιλια, οσο και στη συμπεριφορα.


.......Αισθανθηκα οτι ανακαλυψα την Αμερικη και ταυτοχρονα μουντζωνα τον εαυτο μου , οταν καταλαβα οτι αυτη η πρεσα που πιεζει τον Νικολη , ηταν τα δυο του αδελφια .Εχει και ονομα , λεγεται Το συνδρομο του μεσαιου παιδιου.
Η αντιδραστικη του συμπεριφορα, που πολλες φορες γινοταν και αντικοινωνικη απλα για να τραβηξει την προσοχη μας,τα ξεσπασματα του, το τραυλισμα, ηταν ολα παρενεργειες της ελλειψης προσοχης και ενασχολησης μαζι του. Με αλλα λογια , το παιδι φαιροταν ετσι γιατι ενιωθε απομονωμενο ,χωρις να μπορει να αναδειξει την προσωπικοτητα του αλλα και να εκφραστει , γιατι απλα δεν υπηρχε κανεις να τον ακουσει και να του δωσει την απαιτουμενη προσοχη...........

......"Ηταν αρχες Ιουνιου του 2007, μετρουσα τις μερες αντιστροφα μεχρι το τελος της σχολικης χρονιας.Η ζεστη ηταν αφορητη, τα προβληματα πολλα, το μυαλο μου και τα ματια μου καρφωμενα στην οθονη του υπολογιστη που αντικριζαν, ως δια μαγειας , το μεγα σφαλμα , που εκανε το παιδι μου να φαιρεται τοσο αρνητικα. Σαν κεραυνος τα συναισθηματα ερχονταν το ενα μετα το αλλο, ...εκπληξη, τρομαρα, θλιψη , πανικος.Δεν μπορουσα να βαλω σε σειρα τις σκεψεις μου , ολα ηταν τοσο ξαφνικα.Αρχισα να περιφερομαι νευρικα μεσα στο σπιτι περιμενοντας να ερθουν τα διδυμα με το σχολικο,και η πρωτη μου σκεψη ηταν να ακυρωσω το απογευματινο μαθημα του Παυλου σε μια προσπαθεια να κλεψω χρονο ...αποκλειστικο.
Αργοτερα το απογευμα , λεω στον Νικολη οτι πρεπει να ετοιμαστουμε γιατι θα πηγαιναμε μαζι εξω για δουλειες.Η χαρα του παιδιου ηταν ολοφανερη , οχι ομως τοσο εντονη μια και δεν ειχε καταλαβει οτι θα βγαιναμε ..., χωρις την πιεστικη μηχανη.......
Δεν θα ξεχασω ποτε την στιγμη που, βγαινοντας απο το σπιτι και αμεσως μολις ανοιξα την πορτα του ασανσερ, γυριζει ο Νικολης και μου λεει αγκαλιαζοντας με :

"σε ευχαριστω μαμα που με αγαπας και μενα"


ΥΓ
Το κειμενο , αφιερωμενο στη Μαριλενα





14 comments:

Maria-Maria said...

Το θεμα , το προσεγγισα απλα και σχεδον καθολου απο την πλευρα των συναισθηματων , και αυτο εσκεμμενα,γιατι δεν ηθελα να σας παρουν τα ζουμια και να ξεφυγουμε απο την ουσια , αλλα ουτε και να μπλεξω με περισσοτερες λεπτομερειες .

Ειναι ομως σοβαρο και τα προβληματα στα μεσαια παιδια των τριτεκνων οικογενειων δεν ειναι μονο αυτα που ανεφερα αλλα ακομα δυσλεξια , καταθλιψη, κ.α.
Αν γνωριζετε τριτεκνες οικογενειες ενημερωστε τους σχετικα, ισως ανακαλυψουν ξαφνικα , φως στο τουνελ.Σερφαροντας θα βρουν πολυ υλικο , παρατηρωντας τις οικογενειες τους , θα βρουν λυσεις...

mamma said...

Εμένα πάντως με αυτό που σου είπε το παιδί, με πήραν τα ζουμιά.
Δεν σου γράφω κάτι άλλο γιατί το ευχαριστώ του Νικολή είναι όσα μπορεί κάποιος να πει.
Πολλά φιλιά :)

Μαριλένα said...

Μαρία, υπέροχο κείμενο, χαίρομαι πάρα πολύ που το διαβάζω τελικά. Το καθένα από τα 3 σου παιδιά είναι πολύ τυχερό που έχει μια τόσο έξυπνη και ικανή μαμά.

mariannaki said...

Ναι, το σύνδρομο του παιδιού-σάντουιτς. Το έχω ζήσει μέσα από κολλητή μου φίλη η οποία ανέκαθεν ήταν και είναι ο "αφανής" ήρωας της οικογένειας.
Συμφωνώ με τα 2 προηγούμενα σχόλια. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να είχαν τόσο ευαίσθητους και προβληματισμένους γονείς. Φιλιά.

athanasia said...

Οι άτιμες οι ισορροπίες, πάντα με σκληρό τρόπο αποκτώνται... Κι όχι απ' όλους. Αρκετοί δεν έχουν το θάρρος ούτε να ψάξουν ούτε να μιλήσουν έτσι. Να είσαι διπλά υπερήφανη, και για τον εαυτό σου και για τα παιδιά σου. :)

Maria-Maria said...

Αυτο που θα ηθελα να πω ειναι οτι , μετα απο 2-3 σαββατοκυριακα αποκλειστικης ενασχολησης με τον Νικο,η αλλαγη στη συμπεριφορα του ηταν θεαματικη.Το παιδι ηρεμισε εντελως.

Maria-Maria said...

Αγαπητες φιλεναδες
Ευχαριστω για τα καλα σας λογια, μαλλον ομως αργησα μερικα χρονακια να μπω στο νοημα, δεν πειραζει, σημασια στη ζωη δεν εχει τοσο να μην κανουμε λαθη, αλλα να μην κανουμε αυτα που καναμε και πριν....(συνεχεια θα το λεω αυτο μεχρι να το νιωσουν απαντες)

Debby said...

Συγκινήθηκα πάρα πολύ με την αντίδραση του παιδιού στην αποκλειστική σας βόλτα και ας μην το προσέγγισες όπως λες συναισθηματικά! Ισως γιατί αισθάνομαι ότι και εγώ έχω ριγμένο τον μικρό μου μιας και δεν με προδιαθέτει για περισσότερα πράγματα ως πιο δύσκολο και γκρινιάρικο παιδί και ας μην είναι ακόμα τουλάχιστον το μεσαίο παιδί της οικογενείας.

λυγερη said...

Αγαπητή μου
Χαίρω πολύ που μου δίνεις την ευκαιρία να σου απευθύνω το λόγο και να σε συγχαρώ γιατί είσαι από τις συνειδητοποιημένες τις υπεύθυνες, μητέρες, που δεν...μασάνε. Μπράβο. Τυχερά τα παλικάρια σου που σε έχουν μητέρα και κυρίως ο Παύλος που οι απαιτήσεις του είναι αυξημένες και θα είναι .
Τους ίδιους προβληματισμούς με σένα έχω ακόμη και τώρα ,που μεγαλώσαμε και τρείς μας. Λέω τρεις γιατί εγώ έχω δίδυμα κορίτσια. Δεν τα αγαπώ και τα δυο εξ' ίσου ? έχε γούστο .Κι όμως
παραδέχομαι ότι στο πιο δύσκολο παιδί μου, την γυναίκα της Ζωής μου, την Μαρία μου γέρνει ολοφάνερα η ζυγαριά από την αγωνία μου. Για ένα χαμόγελό της πληρώνω όσο-όσο. Από το Βαρβαράκι το άγιο, την κολώνα του σπιτιού μου όπως την αποκαλώ και το εννοώ, εισπράττω διαρκώς ικανοποίηση.
Αλλά το δικό «μας» κεφάλαιο ζωής δεν εξαντλείται μέσα σε ένα σχόλιο. Ούτε θα καταχραστώ τον χώρο σου. Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία και σου εύχομαι από καρδιάς δύναμη, υγεία, αισιοδοξία ,καλή τύχη για όλη σου την οικογένεια.
Με εκτίμηση
Λυγερή του ΠΗΓΑΙΜΟΥ
http://ligery.pblogs.gr
http://lygeri.pblogs.gr

holly said...

αχ!
αυτή η προσέγγιση η "απλή" και "σχεδόν καθόλου από την πλευρά των συναισθημάτων"
να ξέρατε πόσο επιτυχώς στοχεύει στο κέντρο της συγκίνησής μας.

holly said...

ξέχασα να επισημάνω το πόσο λυπάμαι που δεν έχω μια κόρη της αυτής ηλικίας με τοσους κούκλους που κυκλοφορούν στα μπογκς.

(συνυπολογίζω Αργύρη και Θοδωρή στους τρεις δικούς σας)

:))

holly said...

@mamma !!!

μόλις θυμήθηκα τον κύριο "που βαρέθηκε να παίζει ντραμς"

αδικαιολόγητη παράλειψη :)))



maria-maria
ταπεινή συγνώμη για την πολυλογία

Maria-Maria said...

Debby
τα διδυμακια σου ειναι μουρλια και σε διαβαζω παντα, σημαντικο για μενα δεν ηταν να συγκηνησω, αλλα να προβληματισω τον αναγνωστη-γονεα.

Λυγερη μου
σε νιωθω , σε καταλαβαινω και σιγουρα το δικο μας κλεφαλαιο δεν μπορει να περιοριστει ουτε μεσα σε ενα ποστ , ουτε σε λιγα σχολια, το αφηνουμε ανοιχτο και προσθετουμε στη διαδρομη...
την αγαπη μου και στις 3 σας.

Maria-Maria said...

holly
αναφερθηκα στον τροπο σκεψης και στον προσωπικο μου τροπο ανασκαφης....και επεξεργασιας του προβληματος.Η τελευταια παραγραφος σκοπο δεν ειχε να συγκινησει, αλλα να προβληματισει(οχι εμενα , εγω το εκανα αυτο ηδη) αλλα τον αναγνωστη -γονεα, και οχι μονο των τριτεκνων οικογενειων.

...τον Νικολη τον εχει "κλεισει " μια κυρια που εργαζεται σε κοντινο σουπερμαρκετ , γιατι καθε φορα που παμε παρεα για ψωνια, μου λεει οτι τον θελει για την κορη της .(βεβαια την κορη της δεν την εχουμε δει , πρεπει πρωτα να την δουμε για να αποφασισουμε)