Thursday, February 07, 2008

...να ρισκαρεις πολυ σημαντικες αποφασεις


Παρακινουμενη απο το ποστ της 7-2-08 της φιλης μου Μαριλενας ,μπαινω στον πειρασμο να γραψω καποια πραγματα, με την ελπιδα να διαβαστουν απο καποιους.

Η μεγαλη αληθεια ειναι οτι στη χωρα μας τα ατομα με ειδικες αναγκες δεν εχουν τις παροχες που θα επρεπε να εχουν και δεν χρησιμοποιω καποιο αλλο χαρακτηρισμο ή καποιο επιθετο για να παρουσιασω την εικονα της καταστασης γιατι απλως θα αποτελουσε ενα ακομα κλαψουρισμα απο μερους μου και αυτο ειναι κατι που απεχθανομαι.Την κατασταση θα μπορουσαμε πολυ ευκολα να την χαρακτηρισουμε τραγικη,αν ομως γνωριζαμε καλα τα δικαιωματα μας και των παιδιων μας και μπαιναμε στον κοπο να τα διεκδικησουμε, ισως να βρισκομασταν προ εκπληξεων.
Η αληθεια ειναι οτι τα τελευταια χρονια γινεται προσπαθεια ,υπαρχουν τωρα πλεον τα ΚΔΑΥ, που , ασχετα απο το αν η εξεταση που κανουν στα παιδια ειναι πολυ επιδερμικη, και παντα απο προσωπικη εμπειρια μιλωντας, μπορω να πω οτι με βοηθησαν πολυ . Για να με βοηθησουν ομως ,πολυ σημαντικο ρολο επαιξε απο τη μια το ιδιο το παιδι, και απο την αλλη το γεγονος οτι γνωριζα πολυ καλα απο πριν το επιπεδο του παιδιου, τις δυνατοτητες του και πηγαινοντας εκει ,ειχα συγκεκριμενες απαιτησεις τις οποιες μετα απο πιεση και αφου εδειξα οτι δεν αστειευομαι ,με βοηθησαν να υλοποιησω.

Πιστευω οτι η κατασταση του παιδιου μας οδηγει στο να επιλεξουμε αν θα πρεπει να το βαλουμε σε κανονικο σχολειο ,ή αν του ταιριαζει περισσοτερο το "ειδικο".

Το ειδικο σχολειο ειναι η ευκολοτερη λυση, αυτη για την οποια δεν θα συναντησουμε πολλα εμποδια, σιγουρα για πολλες περιπτωσεις παιδιων (τις περισσοτερες) ειναι αυτο που αρμοζει.Για πιο ελαφριες περιπτωσεις παιδιων, με καπως κοινωνικα αποδεκτη συμπεριφορα,με ομιλια και οριακο εως φυσιολογικο IQ ,πιστευω οτι το κανονικο σχολειο ειναι αυτο που θα τους δωσει τη δυνατοτητα να κανουν ενα βημα μπροστα.Το φυσιολογικο περιβαλλον του κανονικου σχολειου τους κραταει θελοντας και μη μεσα σε ορια,ειναι ομως ταυτοχρονα και αυτο που τα κανει να φαινονται σαν τη μυγα μεσα στο γαλα.Και στο σημειο αυτο ειναι που πρεπει να δειξουμε σθενος ,υπομονη και κυριως επιμονη στις αποψεις και θεσεις μας

Αν επιλεξουμε κανονικο σχολειο,η απαιτηση μας για παραλληλη στηριξη θα πρεπει να ειναι (εγω ετσι το βλεπω τουλαχιστον) σαν να ζηταμε ενα ποτηρι νερο μια μερα με καυσωνα στην Ομονοια ,το καταμεσημερο και αφου εχουμε περπατησει ηδη μερικα χιλιομετρα στο καυτο τσιμεντο.Δυσκολο να σου αρνηθει ο οποιοσδηποτε ενα ποτηρι νερο, και αν προσπαθησει να το κανει,η διψα ειναι τετοια που θα του το παρεις μεσα απο τα χερια, με τη βια, φτανει να το παρεις και να το πιεις...

... και ειναι πολυ δροσερο αυτο το νερο.......με το που το πινουμε κατι σιγα-σιγα αρχιζει και αλλαζει.Απο γονεας-λιθαρακι γινομαστε μικρος υφαλος και απο μικρος κοραλλιογενης υφαλος με τον καιρο γινομαστε κανονικο νησι με μοναδικο κατοικο το παιδι μας και ενω οι αληθινοι υφαλοι σε μερικα χρονια προκειται να εξαφανιστουν, αντιθετως ο δικος μας υφαλος -νησι συνεχως μεγαλωνει........

ΥγΓ αφαιρεσα ενα κειμενο που ειχα ξεκινησει πριν πολυ καιρο και που αφορουσε τις εμμονες γιατι ειναι μεγαλο θεμα και δυσκολευομαι να βρω το χρονο να το τελειωσω ετσι οπως θελω.Αν θα ξαναμπει , θα μπει ολοκληρο.

4 comments:

Μαριλένα said...

Μαρία καλημέρα,
διαφωνώ με το εξής: παρότι μας έχουν αναγκάσει, δεν πρέπει εμείς να είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε τι είναι καλύτερο για το παιδί μας. Αυτή είναι δική τους υποχρέωση και γνώση που θα 'πρεπε να έχουν αποκτήσει.
Δική τους δουλειά είναι να ξέρουν αν το mainstreaming έχει περπατήσει σε παιδιά με προφίλ ίδιο με του δικό μου ή μια πιο δομημένη ειδική εκπαίδευση είναι πιο αποδοτική.
ΥΓ. Η φωτο είναι από το Μουσείο Φυσ. Ιστορίας του Λονδίνου ή θα αποδειχτώ μαντάμ σουσού?

μαρια-μαρια said...

Δεν ηθελα να χρησιμοποιησω χαρακτηρισμους που βγαζουν μιζερια, αλλα στη χωρα του μπουρδελου εστω τα μικρα βηματα που γινονται πρεπει να τα επικροτουμε.Αν περιμενεις να γινει αυτο που λες ,θα γερασεις(γερασουμε) χωρις να δουμε προκοπη.Γνωρισα αξιολογα ατομα στο ΚΔΑΥ που, αν και δεν τους το επετρεπε η θεση τους,μου εδειξαν εμεσα τι επρεπε να κανω.Επειδη Μαριλενα μου οι περισσοτεροι απο εμας τους γονεις ειμαστε κλαψιαριδες, και δεν αναφερομαι σε μας τις δυο αλλα στη πλειοψηφια που απλως κλαινε τη μοιρα τους,δεν προκειται να βγει τιποτα απο οργανωμεμες προσπαθειες εκτος και αν συγκροτηθουμε καποια ατομα ( πχ , εσυ εγω και καποιοι αλλοι που θα τους θεωρουμε δυναμικους) και επιδιωξουμε προβολη των προβληματων μας με τροπο που εχω σκεφτει αλλα προτιμω να σου πω σε εμαιλ.

- Η φωτο ειναι απο το μουσειο φυσικης ιστοριας της Βαρκελωνης.Ειναι απο την εισοδο του μουσειου, δυστυχως μας πηραν τις φωτογραφικες μηχανες αργοτερα κατα την εισοδο μας μεσα γιατι δεν επιτρεπονταν οι φωτο και αυτη απο την εισοδο ειναι η μοναδικη που εχω

Μαριλένα said...

Έχεις δίκιο, περιμένω μέιλ, φιλιά

An-Lu said...

Τα μεγάλα επιτεύγματα ξεκινούν με μικρά βήματα...μην το ξεχνάς αυτό ;-)

Πού να είχα και περίοδο ( εσύ και τα νεύρα σου )

         HOW TO SURVIVE AUTISM ..........1 Πριν από μερικές μέρες βγήκα με το αυτοκίνητο και τον Παύλο μαζί μου να ψάξω  να βρώ ένα ...