Saturday, December 27, 2008

.......χαλλλλλλλλλαρα




Λουτρα Αριδαιας, (Ποζαρ).

Η θερμοκρασια του νερου ειναι στους37 βαθμους.εξω μολις ειχε αρχιζει να χιονιζει(χθες το απογευμα).αυτη ειναι η πισινα και απο πανω η καφετερια.Πολυ κοντα υπαρχει και σπηλαιο .









Ο καταρρακτης οπου βρισκονται οι λουομενοι εχει ζεστο νερο, στους 37 βαθμους και διπλα ακριβως το ποταμι με παγωμενο νερο.( οχι , δεν βρισκομαι μεσα στο νερο, δεν θα το τολμουσα ακομα και να με πληρωναν.Δεν ειμαι των επικινδυνων αποστολων...)






Ο Νικολης σε ποζα που θυμιζει κατι απο τη δεκαετια του 60.(την εποχη που οι αναμνηστικες φωτο ηταν αγκαλια με δεντρα,σε λιβαδια, κλπ, ρομαντικα πραγματα....

Sunday, December 21, 2008

.....να νιωθεις την αναγκη να προσφερεις ΧΑΡΑ με τον πιο φθηνο τροπο

Christmas Funny Pictures

- "Πουλοπον ντο φτας" ?
- " Τζιερι μου , παρτασι μου ελα στην αγκαλια μου"
(Ο Π. γελαει , μαζευεται αλλα ταυτοχρονα απολαμβανει χαδια και αγκαλιες....)

-"...να φαω εγω τα στουδιας .."

αγαπη

αξια μοναδικη, διαχρονικη,
απαραιτητη για ενα παιδι .............

Καλα Χριστουγεννα σε ολους μας
απο τα βορειοτερα των Ελληνικων προαστιων(κοντα στα συνορα)
να περασουμε οσο το δυνατον καλυτερα.

ΥΓ
το λαπτοπιδιο πιανει ασυρματα και αν βρω το χρονο και το κεφι , θα ποσταρω.
Θα παμε στα"μαγικα νερα" (ετσι λεει ο Π. τα λουτρα Ποζαρ γιατι απο τη μια τρεχει ζεστο νερο και απο την αλλη κρυο. ...Ε και απο το καιμακτσαλαν καθοτι ειναι η γειτονια μου. Προσεχως φωτο)

Wednesday, December 17, 2008

....γκαφες

Christmas Funny Pictures

Ηταν πολυ σημαντικη μερα η σημερινη. Ως καλη μανα που σεβεται τα εθιμα , εβαλα τα τεκνα
να γραψουν γραμμα στον Αγιο Βασιλη, λεγοντας πως ο,τι και να ζητησουν(τρομαρα μου) θα τους το φερει.

Ταυτοχρονα σερφαρα σε σαιτ με αυτιστικα γκατζετακια , ψαχνοντας εργοθεραπευτικα παιχνιδια με αρχη και τελος για τον Π.Απο σποντα βρηκα εναν πολυ ωραιο κουμπαρα που οταν ριχνεις ενα κερμα μεσα , σου λεει ποσα συνολικα χρηματα υπαρχουν μεσα του.Απο το ενα σαιτ στο αλλο , τελικα επεσα πανω σε αυτο .
Φωναζω που λετε εγω η ενθουσιασμενη ποντια τον Παυλο και του δειχνω το μικρο δεινοσαυρακι και του διαβαζω το σχετικο κειμενακι, χωρις ταυτοχρονα να εχω προσεξει και την τιμη του. Ε, το παιδι ξετρελαθηκε , μου ειπε οτι αυτο θελει να του φερει ο Αγιος Βασιλης.Μεσα στην βιασυνη μου δεν προσεξα την τιμη και μολις πριν απο λιγο ειδα οτι το γκατζετακι που εκπαιδευεται και ειναι κανονικο ρομποτικο, εχει 360 ευρωπουλακια.

....Αντε τωρα να βγαλεις απο το μυαλο του Π . τον Pleo .Λεω να του πω οτι Αγιος βασιλης εχασε τους ταρανδους και τον χτυπησε ...αεροπλανο.

Tuesday, December 16, 2008

.....πισωγυρισματα, ανευ λογου και αιτιας


Τελευταια , παρατηρουμε οτι ο Π. εχει αυξησει τις ηχολαλιες του τοσο σε ενταση οσο και σε συχνοτητα.Αν και μας εκανε εντυπωση και το σχολιασαμε δεν κριναμε οτι ειναι κατι που θα επρεπε να μας προβληματισει μια και η γενικοτερη εικονα του ειναι πολυ καλη .Αρχισαν ομως τα αυτιστικα στοιχεια τις τελευταιες μερες να πληθαινουν .

Το περασμενο Σαββατο σε φιλικο μας σπιτι , ειχε αρκετο κοσμο και ο Π. αν και το μεγαλυτερο μερος της βραδιας βρισκοταν σε ενα δωματιο και εβλεπε τηλεοραση ,εμφανιστηκε καποια στιγμη μπροστα σε ολους και αρχισε να στριφογυριζει γυρω απο τον εαυτο του.Η μοναδικη φορα που το ειχε κανει αυτο στο παρελθον ηταν οταν πριν4 χρονια του κοψαμε το depakine(αντιεπιληπτικο).Εκεινη την εποχη, και ενω πριν απο αυτο δεν ειχε τιποτε κινησιακα που να δειχνει οτι το παιδι ηταν αυτιστικο , παρουσιασε αποτομα σφοδρα αυτιστικη συμπεριφορα, κουνωντας χερακια, πηδηματακια, δυσκολια στην ομιλια(κατι σαν τραυλισμα αλλα πολυ πιο περιπλοκο) , στριφογυρισμα γυρω απο τον εαυτο του κλπ.Θεωρηθηκε τοτε απο τον ψυχιατρο του οτι ισως το αντιεπιληπτικο φαρμακο να λειτουργουσε κατασταλτικα ως προς τα αυτιστικα συμπτωματα ,κατα καποιο τροπο δηλ ως ηρεμιστικο .Η επιδεινωση εκεινη την εποχη ηταν ραγδαια, ο Παυλος απο ενα παιδι που μιλουσε τελεια, που αν και 7 ετων μιλουσε με λεξιλογιο που δεν χρησιμοποιουσαν ουτε τα 12χρονα , περασε σε μια φαση που δεν μπορουσε να μιλησει ...και για αρκετο καιρο δεν μιλουσε καθολου......

Αν και κατι τετοιο δεν συμβαινει τωρα, παρολα αυτα με προβληματιζει αυτη η συμπεριφορα...ερχονται στο μυαλο αναμνησεις απο τα παλια που θα ηθελα με καθε τροπο να ξεχασω για παντα.

.....Καποια στιγμη , αν βρω το κουραγιο θα ηθελα να γραψω με λεπτομερεια το ιστορικο του Παυλου, εχουν πολυ ενδιαφερον οι μεγαλες του αλλαγες,κυριως προς το χειροτερο.Οπως ειπα ομως, θελει κουραγιο....

...λιγο απο ολα

.....ετσι ...για να ξεφυγουμε λιγακι, μια ματια εδω.

...η συνεχεια θα ειναι κατι πολυ ωραιο σε ..παγκοσμια εκτελεση...

Wednesday, December 10, 2008

.........υποκριτικα ευαισθητη.

Και επειδη εγινε λογος για την...υποκριτικη ευαισθησια ολων μας, και επειδη ερχονται μερες γιορτινες και η ευαισθησια θα ξεχειλιζει απο παντου , ενα πολυ παλιο μου κειμενο , που λεω να το ποσταρω καθε χρονο τετοιες μερες......, γιατι αυτη ειναι η πραγματικοτητα που λιγο-πολυ εχουμε ζησει ολοι εμεις οι γονεις ατομων με ειδικες αναγκες , καποια στιγμη της ζωης μας.......



Το Αφρικανακι της ζωης μου

Χθες το απόγευμα πήρα τα παιδιά και τα πήγα σε μια μεγάλη παιδική χαρά της παραλιακής στο ύψος του Καλαμακίου. Τους αρέσει πολύ εκεί.. παιχνίδια πολλά, φουσκωτά επίσης, ακόμη και ηλεκτρικά αυτοκινητάκια. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα εδώ κι εκεί και εγώ, μη βρίσκοντας άδειο παγκάκι έκατσα σε κάποιο που κάθονταν δυο νεαρές μαμάδες.

Πολύ ευγενικά, με χαιρέτησαν και με ρώτησαν ποσά παιδάκια έχω.

- Τρία, τους απαντώ εγώ.

- Τρία;;;; ρώτησαν με θαυμασμό αυτές.

- Μπράβο, μου είπαν.

Κάπως ετσι ξεκινησε η κουβεντα , συστηθηκαμε και μπηκα και εγω στη συζητηση που ειχαν νωριτερα. Μιλουσαν για καποιες εξ αποστασεως υιοθεσιες παιδιων ,φτωχων Αφρικανικων χωρων και το ποσο πολυ τους ενθουσιαζε η ιδεα,να προσφερεις,να βοηθας, να νιωθεις οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν ειχαν την τυχη με μας και να μη μενεις αμετοχος.

- Ειναι σαν να απλωνεις το χερι σου σε ενα τυφλο για να τον βοηθησεις να περασει το δρομο, λεει η μια.

- Σαν να πηγαινεις στα παιδικα χωρια sos και να προσφερεις δωρα στα ορφανα, λεει η αλλη.

- Πρεπει να το κανεις και εσυ Μαρια,μου ειπαν, μια σχεδον πολυτεκνη μαμα σαν και σενα επιβαλλεται να ειναι ιδιαιτερα ευαισθητοποιημενη.

Τελικα αρχισα να το σκεφτομαι και να εχω τυψεις.Αρχισα να αναρωτιεμαι μηπως ειμαι υπερβολικη που τρεμω για τη σχολικη χρονια που αρχιζει αυριο. Εγω τρεμω για το ποια δασκαλα-ο θα εχει στη ταξη του ο γιος μου, αν θα του φερεται με αξιοπρεπεια, αν θα τον κοροιδευουν και φετος τα αλλα παιδια, αν τελικα θα εγκριθει η παραλληλη στηριξη, αν υπαρχει περιπτωση να τον ξαναχτυπησουν καποια απο τα μεγαλα παιδια, αν η διαφορετικοτητα του του δημιουργισει κοινωνικο προβλημα στο σχολειο φετος, τη στιγμη που καποια αλλα παιδακια στη μακρινη Αφρικη δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν τιποτα παρα μονο μια εξ αποστασεως υιοθεσια. Καταφεραν οι δυο κοπελες να με κανουν να αισθανομαι απαισια για τις υπερβολικες μου απαιτησεις.

Καθως οι δυο μαμαδες συνεχισαν τη κουβεντα τους, πλησιασε στο παγκακι ο γιος μου και μου ζητησε νερο.Την ωρα που εψαχνα στη τσαντα μου για το μπουκαλακι το παιδι κουνουσε τα χερακια του και εκανε πηδηματακια χαμογελωντας.

Με το που ειδαν την αντιδραση αυτη του παιδιου, οι δυο ευαισθητες μαμαδες αλλαξαν ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου.

Μου λενε ξαφνικα:

- Περασε η ωρα, πρεπει να φυγουμε. Καλο βραδυ.

- Καλο βραδυ, απανταω και εγω

Πολυ τυπικες μαμαδες, σκεφτηκα. Εχουν προγραμμα με τα παιδια τους, οχι σαν και μενα που τα παω για λιγο στην παιδικη χαρα και δε φευγουμε αν δεν περασουν 2 ωρες. Μπορει παλι να ξεχασαν και το φαγητο στο φουρνο...πολυ πιθανο κι αυτο, σκεφτηκα.

Καπου 20 λεπτα αργοτερα, τα παιδια μου καταιδρωμενα μου ζητησαν παγωτο και ετσι τα πηρα και περπατησαμε προς την εξοδο της παιδικης χαρας. Μιας και ειναι μεγαλος παιδοτοπος, δεν μπορει κανεις να βλεπει ολα τα παγκακια. Καθως περπατουσαμε, πισω απο το ξυλινο καραβι πεφτουμε ξαφνικα πανω στις μαμαδες που συναντησα νωριτερα. Με το που μας ειδαν κατεβασαν τα κεφαλια τους προσποιουμενες οτι διαβαζουν τα εντυπα της υιοθεσιας.

Εκεινη τη στιγμη χωρις να το σκεφτω πολυ, σταματησα ακριβως μπροστα τους και τους ειπα:

- Μη φοβαστε κοριτσια, δεν ειναι σκυλος, δε δαγκωνει, ενα ακομα Αφρικανακι ειναι και αυτο, με τη διαφορα οτι δεν χρειαζεται υιοθεσια...

Γερα, με τσαμπουκα.


Tuesday, December 09, 2008

...καραμιζερη




φταιω εγω......

αλλα φταις κι εσυ......


....που, απο την ασφαλεια του καναπε παρακολουθουμε τα τεκταινομενα και δεν αντιδρουμε με αυτα που μας πληγωνουν....


Monday, December 08, 2008

no comment




αν μπορεις να ονειρευεσαι . . . .

...βιαιη εκδικητικα ή μηπως απο μοδα?

...Απεφυγα να σχολιασω την επικαιροτητα και αυτο γιατι υπαρχουν πολυ πιο σχετικα μπλογκς που ασχολουνται με αυτα αλλα και γιατι δεν ηθελα να μπω στη λογικη των εντυπωσεων.Τραγικος ο θανατος του νεαρου, με "αγγιξε" πολυ,ακομα τραγικοτερο θεωρω ομως να γινονται εξεγερσεις και καταστροφες σε ολες τις μεγαλες πολεις με προφαση....τον θανατο του 15αχρονου. Ακομα και στα γηπεδα, ακομα και σε κολυμβητηριο κατα τη διαρκεια αγωνα πολο, πλιατσικο στο κεντρο της Αθηνας, και αυτο που μολις διαβασα, αυριο θα ειναι κλειστα ολα τα σχολεια .

......μετα, ολα καλα, θα παμε για δωρα, για trendy ρουχαλακια ,θα κλεισουμε τραπεζι στις μπουζουκλερι, θα παμε και τα ταξιδακια μας που λογω κρισης ειναι και σε προσφορα,........και η μανα του μικρου 15αχρονου θα εχει ξεχαστει , καπου μονη της θα κλαιει το παιδι της.

......Η βια ειναι το ιδιο κατακριτεα οσο και η υποκριτικη ευαισθησια.

Sunday, December 07, 2008

...στο τρεξιμο

Ηταν ενα ΣΚ γρηγορο , με αρκετες εξοδους, με γνωριμιες, πολυ μπλα μπλα , αλλα και προβληματισμο για το αν προλαβαινω να κανω ολα οσα εχω σκοπο μεχρι τα Χριστουγεννα.
Πολυ πιεστικη αναμενεται αυτη η εβδομαδα και με φοβιζουν ολα αυτα που εχω να κανω, συνηθως καθε χρονο τετοιες μερες βγαινω εκτος προγραμματος.

Αυτo που μου εκανε εντυπωση απο ολα οσα διαβασα το ΣΚ:

-- Στο ΒΗΜαgazino , μια φωτογραφηση παιδιων την ωρα που παιζουν βιντεοπαιχνιδια.Τα προσωπα τον παιδιων ειναι ...αλλου . Αν και κοιτουν το φακο καταματα, στην ουσια δεν τον βλεπουν.Ειναι εντυπωσιασμενα,δακρυσμενα ,ανησυχα, εκπληκτα, καποια, δεν ανοιγοκλεινουν καθολου τα βλεφαρα. Ο φωτογραφος λεει πολυ χαρακτηριστηκα " με ξαφνιασε ο πολυ μικρος αριθμος ανθρωπων που βρηκαν παραξενο το γεγονος οτι ενα παιδι της φωτογραφιας , δεν ανοιγοκλεινει τα βλεφαρα καθως παιζει. Οι περισσοτεροι θεωρουσαν φυσιολογικο να σταματα καποιος να κλεινει τα βλεφαρα του οταν βλεπει ενα τηλεοπτικο προγραμμα ή οταν παιζει καποιο παιχνιδι".
Ο φωτογραφος πραγματοποιει καποια ερευνα η οποια βρισκεται ακομα σε εξελιξη και περιλαμβανει τη συγκεντρωση συνολικα 75 βιντεο με παιδια-φανατικους παικτες ,επιλεγμενα απο ειδικο ερευνητη , ωστε να αντιπροσωπευουν μια ποικιλια εθνικων , κοινωνικων ,ομαδων της Βρετανιας . Σκοπος της ερευνας ειναι να δουνε αν παιδια εθισμενα σε βιντεοπαιχνιδια, επηρεαζονται απο την εικονικη βια και μεταφερουν τη βια αυτη στην κανονικη τους ζωη......


-- Επισης , στο ιδιο περιοδικο υπαρχει συνεντευξη του μοδιστρου Οσκαρ ντε λα Ρεντα. Εκει μεταξυ αλλων λεει:
" Δεν προκειται ποτε να κριτικαρω μια γυναικα
επειδη προσπαθησε.Θα την κριτικαρω
επειδη δεν προσπαθησε."


υγ
ειχα σκοπο να γραψω σημερα για τις διατροφικες συνηθειες στον αυτισμο, ομως ο κυρ Οσκαρ με εστειλε κατευθειαν στο διαδρομο να χασω κανα γραμμαριο , για να μην εχω τουλαχιστον το λογο να λεω στον εαυτο μου οτι δεν προσπαθησα.....


Καλη μας εβδομαδα


Thursday, December 04, 2008

...κατι σαν ξυπνητηρι




(....Στο σπιτι, οταν θελουμε να μιλησουμε για καποιο θεμα και να μην μας καταλαβουν τα παιδια , μιλαμε στα αγγλικα . Ως καρικατουρες μιας ...φουτουριστικης πραγματικοτητας, οταν ανεβαζουμε τον τονο της φωνης μας , για να μην ...καταλαβουν τα παιδια το οτι η αλλαγη στον τονο θυμιζει λιγο απο καβγα, χαμογελαμε ταυτοχρονα, σκηνη που παρανοικη μου κανει αλλα τελως παντων...δεν θα το αναλυσω τωρα. Συχνα εγω, θελοντας να μεταφερω την συζητηση για την επομενη μερα, λεω "λέ ι τερ" (later) .

Ο Παυλος στο σχολειο δεν κανει αγγλικα, δεν γνωριζει καμια αγγλικη λεξη και την ωρα των αγγλικων διαβαζει δεινοσαυρικα βιβλια, παιζει με παζλ κλπ.

Σημερα το απογευματακι τον ακουσα να λεει:

- "ουαν , του, θρι , φορ , φάι ,...φάι εντ Τυρανοσάουρους γκοου, γκοου"

- "Τι ειναι αυτο που λες αγορι μου;"

- "ουαν , του, θρι, φορ ,φάι ,φαι εντ Τυρανοσάουρους γκοου γκοου"

- "Ρε Παυλο θα με τρελανεις; Ποιος το λεει αυτο, ; σε καποιο dvd το ακουσες;"

-" Ησυχια μαμακα, ουαν , του, θρι ,φορ , φάι , φαι εντ Τυρανοσάουρους γκοου, γκοου"

-"Αναθεμα τους Τυρανοσοαουρους σου, θα μου πεις τί ειναι αυτο που λες παιδι μου;"

- " λέ ι τερ" μαμακα ........


καλες πρασινες μερες

Wednesday, December 03, 2008

....το καροτο , που κρεμεται μπροστα απο το γαιδαρο

ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ(μερος τεταρτο)

Πανω στο θρανιο του στο σχολειο ο Π. εχει αυτο εδω το προγραμματακι για να μην "χανεται"
και να μπορει να εχει υπομονη και να μην δυσανασχετει με τις εργασιες που εχει να κανει.(οχι οτι αυτο πετυχαινει παντα, φετος ειναι καλυτερος με διαφορά αλλα δεν εχει πιεστει ακομα οσο θα επρεπε)
Τις καρτελες τις τοποθετει η δασκαλα (αν μπορουσε να το κανει το παιδι θα ημουν η πιο ευτυχισμενη μανα του κοσμου) και τις περισσοτερες φορες ειναι αρκετα χρησιμες.





Οι γνωστες φατσουλες, και το κουτι με τα ζωακια απο πανω ειναι τα "βραβεια" του Π. οταν κατα τη διαρκεια της μερας στο σχολειο ηταν σε ολα καλος.Τα βραβεια του , του τα εδινε η δασκαλα της ταξης στο σχολασμα, και ΜΟΝΟ αν ειχε 3 φατσουλες χαμογελαστες....Διαφορετικα δεν επαιρνε τιποτα.....Δουλεψε παρα πολυ καλα το θεμα της επιβραβευσης μεσα στην ταξη, ειδικα οταν ανακαλυπτα περιεργα μικρα ζωακια τα οποια δεν τα ειχε στη συλλογη του και για να τα κερδισει γινοταν το καλυτερο παιδι του κοσμου.

Θα ηθελα να ευχαριστησω τις δυο δασκαλες της Παραλληλης που ειχε ο Παυλος , την Τανια και την Μαρια.Η αγαπη τους για το παιδι και η προσπαθεια τους και μαλιστα σε φασεις που ο Π. δεν ηταν και στα καλυτερα του, ειναι αξιοθαυμαστη.
Οσο για την επι 3 χρονια δασκαλα του Π. την κυρια Βικη, συντομα θα αναφερθω με ειδικο ποστ......ενα απλο ευχαριστω, θα ηταν λιγο για εναν ανθρωπο-σταθμο στην πορεια του γιου μου.

Tuesday, December 02, 2008

....πολυ σοβαρα νευροτυπικα προβληματα!

ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ(μερος τριτο)


Στη φωτο , αλλο ενα απο τα προγραμματακια του Παυλου που το δουλευε στο σχολειο και επρεπε καθε μερα μονος του να μετακινει το βελακι στην εκαστοτε μερα.Τα γνωστα,διαφορετικο χρωμα για καθε ημερα και το ΣΚ με πρασινο . Τα σκιτσακια που βλεπετε διπλα, τα εβαζε μονος του τις φορες που θυμοταν το εβδομαδιαιο προγραμμα του και αν δεν το θυμοταν να τα βαλει ο ιδιος , τοτε και μονο τοτε τον βοηθουσε η δασκαλα της παραλληλης

Το ξερω οτι θα φαω κραξιμο αλλα ειναι πολυ σημαντικο να μαθω γιατι περναω καθε λιγο απο τετοιου ειδους δοκιμασια και δεν το αντεχω αλλο.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ : Οταν κυκλοφορουμε με το αυτοκινητο και βρισκομαστε σε κυκλικη πορεια, ποιος εχει προτεραιοτητα; Αυτος που βρισκεται μεσα στην κυκλικη πορεια ή αυτος που θελει να μπει απο καποιο στενακι που δεν το ξερει ουτε η μανα του και το παιζει μαγκας;

Και ρωταω γιατι συχνα πυκνα περναω απο Αργυρουπολη -Ηλιουπολη και οι κυκλικες πλατειουλες εκει ειναι περισσοτερες απο τους δρομους. Δικαιως με βρισανε λοιπον ή μηπως την επομενη φορα θα πρεπει να το παρω ως αφορμη για να ξεσπασω τα αυτιστικονευρα μου?


Monday, December 01, 2008

.....να ειναι ολα στο "προγραμμα"

ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ(μερος δευτερο)

Αν και το χειρογραφο εβδομαδιαιο προγραμμα του Παυλου ειναι η ...ναυαρχιδα ολων οσων ακολουθησαν , δεν ηταν το μοναδικο που βοηθησε το τεκνο να μπει σε μια σειρα και να περιορισει τον εαυτο του στα πλαισια που του θεταμε. Την εποχη που ο Παυλος ηταν πολυ αποδιογανωμενος , αυτο που τον βοηθησε παραλληλα με το χειρογραφο προγραμμα ηταν το ημερολογιο του που το κουβαλουσε μαζι του καθε μερα στο σχολειο και το "δουλευε" μαζι με τη δασκαλα της παραλληλης στηριξης. Επειδη οι φωτο με τα ..απλοικα σκιτσακια δεν ειχαν περαση στον Παυλο εκεινη την εποχη(και κατα την γνωμη μου ειναι απαραδεκτες και ξεπερασμενες και δεν θα επρεπε να δουλευει κανενας "ειδικος" με αυτες αποκλειστικα), φτιαξαμε ενα ημερησιο προγραμμα , βασισμενο στο εβδομαδιαιο χειρογραφο , αλλα αντι για σκιτσακια ειχε φωτογραφιες του Παυλου, πλαστικοποιημενες ,απο ολα οσα κανει κατα τη διαρκεια της μερας . Επισης υπηρχαν και φωτο απο διαφορες δραστηριοτητες ,(πχ κολυμβητηριο, εκδρομες ,παιδοτοπος, σινεμα κλπ).

Το ημερολογιο , ειχε καθημερινα 4 σελιδες, ολες του ιδιου χρωματος , μια σελιδα για το πρωι, μια για το μεσημερι , μια για το απογευμα και το βραδυ. Το πρωι τοποθετουσα εγω τις φωτο που αντιστοιχουσαν στις πρωινες δραστηριοτητες(επισκεψη στο μπανιο, και εξω απο το σχολειο).
Ολες οι υπολοιπες φωτο υπηρχαν σε μια θηκη στο τελος του ημερολογιου και η δασκαλα της Παραλληλης, εβαζε τον Π. να συμπληρωνει τις υπολοιπες σελιδες με τις αντιστοιχες δραστηριοτητες(πχ το μεσημερι το παιδι τοποθετουσε τη φωτο που τον δειχνει οτι επιστρεφει σπιτι, και που καθεται στο γραφειο του και διαβαζει). Ειναι βασικο οτι το ημερολογιο το συμπληρωνε το παιδι και οχι εγω ή η δασκαλα. Θεωρω οτι ολα τα προγραμματα πρεπει να δουλευονται οσο το δυνατον περισσοτερο απο το ιδιο το παιδι ,με τον τροπο αυτο κερδιζουμε χρονο ως προς το να μπει σε μια σειρα γιατι απλα η "τροφη" που του δινουμε δεν ειναι "μασημενη".



Την επομενη μερα , οι σελιδες του ημερολογιου αλλαζαν χρωμα(η διαφοροποιηση που λεγαμε) και παλι γινοταν το ιδιο,τοποθετουσα δηλ εγω τις φωτο που αντιστοιχουσαν στο πρωι και το παιδι με τη βοηθεια της δασκαλας τις υπολοιπες
"ενοτητες " της μερας του(μεσημερι, απογευμα , βραδυ).

Το ΣΚ φυσικα εμπαιναν πρασινες σελιδες, ανοιχτο πρασινο για το Σαββατο και σκουρο πρασινο για την Κυριακη.





Η υπομονη , με αυτο το τροπο δουλευοταν παραλληλα με το μαθησιακο κομματι. Τοσο στο σπιτι με το χειρογραφο προγραμμα , αλλα και με βαση αυτο και στο σχολειο με το ημερολογιο οπτικα , και χωρις να του κλεβει χρονο απο τις εργασιες του γιατι ηταν ευκολο και γρηγορο στο να το στησει.








Πιστευω οτι βοηθησε πολυ το γεγονος οτι δουλεψαμε την "υπομονη και την οργανωση" με διαφορους τροπους ταυτοχρονα και αρκετες φορες μεσα στη μερα, ετσι ωστε να μη μπορει να ξεφυγει το παιδι σιγα-σιγα απο αυτο. Στα ποστ που θα ακολουθησουν θα φανει αυτο που λεω με πολυ μεγαλη λεπτομερεια....


......Συνεχιζεται λοιπον..(ειναι αργα και ειμαι πτωμα)



Sunday, November 30, 2008

...ισως και οτι δεν ετυχε, αλλα πετυχε


ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ( μερος πρωτο)


Ο Παυλος πριν 5-6 χρονακια ηταν ενα παιδι με φοβερο εκνευρισμο που , αν και ΥΛΑ , στο μυαλο του μεσα επικρατουσε μια χαοτικη κατασταση χωρις να μπορει να βαλει σε ταξη τις σκεψεις του αλλα και τις αναγκες του.
Το πρωτο πραγμα που επρεπε να κανουμε μετα την διαγνωση και αφοτου αρχισαμε να μαθαινουμε καποια πραγματακια πανω κατω για το τί ειναι αυτισμος, ηταν να τον βαλουμε σε προγραμμα.Να ξερει τί πρεπει να κανει αλλα και ποτε να το κανει.


Το πρωτο προγραμματακι που του φτιαξαμε και προσπαθησαμε να τον προσαρμοσουμε σε αυτο, ειναι αυτο που βλεπετε αριστερα στην φωτο. Καθε μερα, αναλογα με το τί ειχε να κανει (τοσο στο σχολειο οσο και εξωσχολικα) , τοποθετουσα τα αντιστοιχα σκιτσακια και προσπαθησα να του περασω αυτο που θα ηταν το Α και το Ω για αυτον , δηλ το οτι θα ακολουθει πιστα το προγραμμα του.
Τις πρωτες εβδομαδες που το δουλεψαμε ο Παυλος ανταποκριθηκε αλλα συντομα βαρεθηκε γιατι εκτος του οτι ηταν πολυ αναλυτικο και δεν τον βοηθουσε τοσο στο θεμα της υπομονης ,ηταν καθε μερα το ιδιο.Μονοτονο , χωρις χρωμα και το κυριοτερο, δεν βοηθουσε το παιδι να μαθει την διαφορα της μερας, της εβδομαδας, του μηνα , της εποχης. Αν θεταμε στοχους που επρεπε να πραγματοποιηθουν ετσι ωστε να ακολουθησει η επιβραβευση του μεσα στο ΣΚ, δεν μπορουσε το προγραμματακι αυτο να τον βοηθησει ετσι ωστε να περιμενει μεχρι το ΣΚ .Αμεσως καταλαβα οτι χρειαζομουν ενα εβδομαδιαιο προγραμμα ετσι ωστε ο Παυλος να εχει οπτικα την εναλλαγη της μερας , με τροπο τετοιο που να ειναι ορατη η διαφορα του πενθημερου απο το ΣΚ.


Το προγραμματακι που βλεπετε δεν ειναι πλαστικοποιημενο.Ειναι χειρογραγο και το κραταω ετσι γιατι συμμετεχει και το παιδι αλλα και γιατι καθε εβδομαδα προσθετω και κατι καινουργιο.κατι διαφορετικο.

Αρχικα το ειχα φτιαξει σε μια λευκη κολλα Α4 , ομως, μετα απο 3-4 εβδομαδες το παιδι βαρεθηκε και αμεσως και παλι καταλαβα οτι χρειαζεται κατι που να διαφοροποιει την μια εβδομαδα απο την αλλη.Για το λογο αυτο , καθε Κυριακη βραδυ , βαζω τον Παυλο να διαλεξει το χρωμα που θελει να εχει το προγραμμα του για την επομενη εβδομαδα .(εχω κολλες Α4 σε 5-6 διαφορετικες αποχρωσεις και το παιδι διαλεγει παντα το χρωμα της επομενης εβδομαδας ) Αυτο που βλεπετε ειναι το προγραμμα της εβδομαδας που ακολουθει.)
Οταν επιστρεφει απο το σχολειο βαζει ενα σταυρουδακι κατω απο την εκαστοτε μερα και οπτικα βλεπει τι αλλο εχει να κανει απο κει και μετα. Εκει που λεει "Μαθημα με τη Μαρια" μπαινει κανονικα φωτο της δασκαλας του (Μαριας) .
Αυτο που εκανε την μεγαλη διαφορα , περα απο το γεγονος οτι το εβδομαδιαιο προγραμμα τον εβαλε πραγματικα σε προγραμμα, ηταν το οτι ονομασαμε το Σαββατοκυριακο ως
"πρασινες μερες".Οπως φαινεται και στη φωτο , περναω με πρασινο χρωμα το Σαββατο και την Κυριακη. Οσο κι αν φαινεται περιεργο, απο την μερα που ειπα στον Παυλο οτι
ΣΚ=πρασινες μερες , το παιδι μπορεσε μεσα του να διαχωρισει τις εργασιμες μερες(μερες σχολειου) απο τις μερες ξεκουρασης με τροπο ΟΠΤΙΚΟ . Δουλεψε παρα πολυ καλα μπορω να πω , τον εβαλε σε προγραμμα απο τις 2-3 πρωτες εβδομαδες .Το κυριοτερο ολων ομως ηταν οτι αυξηθηκε τρομερα η υπομονη του παιδιου, γιατι ειχε κατι ορατο που διαφοροποιουσε τις εργασιμες μερες απο τις μερες που ηταν για αυτον η επιβραβευση του εβδομαδιαιου κοπου του.

Και θα πω ενα παραδειγμα πανω σε αυτο:
Ζητουσε το παιδι να παμε βολτα σε καποιο παρκο , παιδοτοπο, λουνα παρκ, κλπ. Του ελεγα οτι θα παμε τις πρασινες μερες και αμεσως ζωγραφιζα κατι διπλα απο την Κυριακη . Ο Παυλος το εβλεπε , μετρουσε ακομα ποσα"σταυρουδακια πρεπει να βαλει στο προγραμμα του για να ερθει η Κυριακη ετσι ωστε να παει τη βολτα του. Οπτικα τον βοηθουσε και συνεχιζει να τον βοηθαει παρα πολυ, τωρα πια , νομιζω οτι νιωθει ασφαλεια βλεποντας το προγραμμα του , αλλα για 3 χρονια περιπου ηταν ο μπουσουλας του αυτο το προγραμματακι , που με τις εναλλαγες των χρωματων, οχι απλως βοηθησε τον Παυλο να μπει σε μια σειρα, αλλα και να αυξησει την υπομονη του στο μεγιστο.

Στο σπιτι μας δεν χρησιμοποιουμε την φραση "καλο Σαββατοκυριακο" , αλλα λεμε πλεον ,
καλες πρασινες μερες .

.................Συνεχιζεται.

υγ
(κουραστικες αυτες οι πρασινες μερες , ολα τα υπολοιπα προγραμματακια και συστηματα του Παυλου μεσα στην εβδομαδα και μαλλον σε συνεχειες)



Wednesday, November 26, 2008

....η ατιμη η ζυγαρια που δυστυχως παντα γερνει.....


Και πανω που καταφερα και εφερα την ζυγαρια στα ισια της και ο Νικολης νιωθει ισαξιο τεκνο, μαλλον το παρακανα με τα διδυμα και με τις αναγκες τους . Λιγο το πολυωρο διαβασμα τους, λιγο οι εξωτερικες τους δραστηριοτητες, η αναγκες τους που ειναι διπλες, εφερα τον Παυλο στην θεση του Νικολη , χωρις ομως να το εκδηλωνει εντονα.
Αν και ειναι πολυ ηρεμος και δεν αναφερεται σχετικα, παρατηρω οτι χαιρεται ιδιαιτερα οταν τα μικρα λειπουν και απολαμβανει τοσο το σπιτι , οσο και εμας τους γονεις σε αποκλειστικοτητα. Καποιες φορες που λειπουν τα μικρα στη γιαγια τους, ενω παλιοτερα ενιωθε μοναξια και μου ελεγε να παω να τους φερω για να εχει παρεα, τωρα μολις ακουει οτι θα φυγουν τα μικρα , χαιρεται εντονα την ησυχια και την ανεξαρτησια του. Στην ερωτηση μου, αν θελει να φερω τα μικρα για να παιξει, απανταει εντονοτατα "ΟΧΙ" , μαλιστα ζηταει να παραγγειλουμε πιτσα και να κανουμε "παρτυ".......σημαδια οτι μαλλον καπου μου ξεφυγε το θεμα και πρεπει να αρχισω να το δουλευω και αυτο......

.......και δεν εχει να κανει μονο με τα παιδια, γενικοτερα , παρατηρω οτι ειμαι τον τελευταιο καιρο , των ακρων, μαλλον μου χρειαζονται διακοπες.

Monday, November 24, 2008

....σκηνες απο rainman



Το τελευταιο εξαμηνο παρατηρω οτι το αυτιστικο τεκνο εχει εμμονη με την "ταξη" αλλα κατα ενα περιεργο τροπο, ...που μαλλον αυτιστικος λεγεται.

- Τοποθετει τα παπουτσια του μολις γυρισει στο σπιτι σε αποσταση ενος μετρου απο την ντουλαπα και να κοιτανε με τις μυτες προς αυτην, με τις καλτσες μεσα σε αυτα, και ακριβως διπλα οταν παει να κοιμηθει τοποθετει τις παντοφλες.

- Εδω και ενα μηνα περιπου, στο παγκο της κουζινας , στην ακρη, βαζει 3 σολομους τον ενα διπλα στον αλλο και μεσα στα στοματα τους , καθετα βαζει ενα καλαμαρι.Τα παιρνω απο εκει καθε μερα οταν φευγει για το σχολειο και οταν επιστρεφει , η πρωτη του δουλεια (αφου ξεμπερδεψει με το τακτοποιημα των παπουτσιων) ειναι να βαλει τους σολομους στη θεση τους.

- Μολις βγει απο το διαμερισμα, ισιωνει παντα το χαλακι της εξωπορτας, ακομα και αν αυτο εχει μετακινηθει κατα ενα εκατοστο και κανει ακριβως το ιδιο για το χαλακι του διπλανου διαμερισματος.

- "Σημαδευει" το γραφειο του, τοποθετωντας καποια δεινοσαυρακια σε συγκεκριμενη σειρα, απομνημονευει με καθε λεπτομερεια την θεση τους και σε περιπτωση που τα μετακινησει καποιος εστω και λιγο θα πρεπει να εχει μια πολυ καλη και αξιοπιστη δικαιολογια γιατι ζηταει το λογο.

- Στο τραπεζι της κουζινας, φροντιζει παντα να υπαρχει ενα μπουκαλακι με νερο ,οταν διψαει ,πηγαινει και πινει , το ξαναγεμιζει και το τοποθετει ακριβως στο ιδιο σημειο.

- Αν πεσει ενα αντικειμενο κατω, ενα παιχνιδι, οτιδηποτε, ειναι ο πρωτος που θα τρεξει για να το τοποθετησει στη θεση του.

....Ο κοσμος του, λειτουργει καλυτερα οταν ειναι οργανωμενος, με εναν τετοιο τροπο που να μπορει και αυτος να υπαρχει-συνυπαρχει εκει μεσα. Παραλληλα με αυτο , παρατηρω οτι δεν χρειαζεται καθολου τα προγραμματα του, που τοσα χρονια ηταν το δεξι μας χερι και αναλαμβανει να κανει αυτα που του αναλογουν χωρις καν να του ζητηθει.
Στην περιπτωση μας, η "ταξη" συμβαδιζει με την προοδο.Και αναρωτιεμαι, στην προοδο αυτη , εχει παιξει καθολου ρολο η εκπαιδευση ή ειναι καθαρα οργανικη?

υγ
σε ενα ψηλο επιπλο στο σαλονι εχει τοποθετησει ενα κοπαδι δολιφοσαυρους και δεν αφηνει κανεναν να τους μετακινησει.Στην ερωτηση μου γιατι του
ς εχει βαλει (εδω και ενα εξαμηνο περιπου) εκει περα , μου απαντησε "ειναι παρατηρητες μαμα, απο εκει μπορουν και βλεπουν καλα την πορτα , ειναι οι φυλακες του σπιτιου "

Thursday, November 20, 2008

.......ισορροπιες που με σκληρο τροπο αποκτουμε


ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΕ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ


Ο Νικολης ειναι ο πρωτος που γεννηθηκε απο τα διδυμα, με διαφορα 1 λεπτου απο τον Αλεξ.Αν και ειναι διδυμος, ειναι ο αμεσως επομενος μετα τον Παυλο , αρα ειναι ,τοσο θεωρητικα οσο και ουσιαστικα , το μεσαιο παιδι της οικογενειας.
Ειναι ζωηρο παιδι, γεματο ζωντανια, επιρρεπης στις σκανδαλιες και απο καποια ηλικια και μετα εκδηλωνε φοβερο εκνευρισμο και αντιδραστικοτητα. Θυμωνε ευκολα, χτυπουσε τα αδερφια του σχεδον χωρις αιτια,φωναζε πολλες φορες χωρις να μπορω να καταλαβω το γιατι.
....Και ειναι συχνα δυσκολο μεσα σε ενα σπιτι με 3 αγορια που το καθενα ζηταει συνεχως απο κατι να καταφερεις να συγκεντρωθεις και να εστιασεις στη ριζα του προβληματος.Κι αυτο γιατι απλα, συχνα , αντι να κοιταμε το προβλημα στο προσωπο , το κοιταμε απο την πλατη......


Ο Νικολης αργησε να μιλησει, και αργοτερα οταν μιλησε τραυλιζε λιγακι, γεγονος που με εκανε να ρωτησω παιδοψυχιατρο και να ενημερωθω σχετικα.Με καθησυχασε , λεγοντας μου οτι δεν ειναι κατι σοβαρο, οτι ειναι η εξελικτικη πορεια της γλωσσας και με βαση τα λεγομενα του θα εχει εξαφανιστει εως την ηλικια των 8-10 χρονων. Επισης μου ειπε οτι παρατηρειται συχνα σε περιπτωσεις διδυμων το ενα απο τα δυο να εχει προβλημα με την ομιλια του. Παρολα αυτα πιστευα οτι το παιδι χρειαζεται τη βοηθεια λογθεραπευτη και για το λογο αυτο ξεκινησε λογοθεραπεια , με χαλαρους ρυθμους.
Η λογοθεραπευτρια που ασχοληθηκε μαζι του , μου ειπε τα ιδια που ειπε και ο παιδοψυχιατρος , οτι δεν ειναι δηλαδη κατι σοβαρο και οτι δεν θα επρεπε να ανησυχω.Στην ερωτηση μου , γιατι ομως συμβαινει αυτο , και καπου καπου τραυλιζει ενω φαινεται οτι μπορει να μιλα και κανονικα , καπως σκεφτικη, μου ειπε οτι .....μαλλον συμπιεζεται

.......Στη φραση αυτη της λογοθεραπευτριας , ενιωσα ενα καμπανακι να χτυπαει μεσα μου.Αν και τη ρωτησα , δεν καταφερε να μου μεταδωσει αυτο που ηθελε να πει, παρα επαναλαμβανε τα σχετικα περι...συμπιεσης....

......ΣΥΜΠΙΕΣΗ......:Κατι βρισκεται αναμεσα σε δυο αλλα..........Ομως αναμεσα σε τι?


....Στην πενταμελη μας οικογενεια, ο Παυλος ως το μεγαλυτερο αλλα και το αυτιστικο παιδι ,παντα ειχε μεγαλη προσοχη απο εμας τους γονεις και ταυτοχρονα διαθεταμε αρκετο χρονο στη προσπαθεια μας να μην ν
ιωθει ασχημα(γιατι καταλαβαινει και το δειχνει οταν οι αλλοι του φαιρονται διαφορετικα) αλλα και προσπαθουσαμε να τον εκπαιδευσουμε. Ιδιως λογω του επιληπτικου του ιστορικου και της προσπαθειας μας να μη χτυπησει (ειδικα στο κεφαλι γιατι γενικοτερα τρομαζε και ειχε κρισεις) ,ημασταν σιγουρα για αρκετα χρονια ..υπερπροστατευτικοι.
Ο Αλεξανδρος , που θεωρητικα αν και διδυμος με τον Νικο , ειναι στην ουσια το μικροτερο παιδι της οικογενειας , ειναι μικροκαμωμενος, γλυκουλης,ναζιαρης, πολυ ομιλητικος, απολαμβανε παντα τα χαδια μας αλλα και ειχε ασυναισθητα την ευνοια ολων των υπολοιπων,
συγγενων, φιλων γνωστων. Ηταν και ειναι πολυ ηρεμο παιδι.Ακομα και την εποχη που ηταν μικροτερα , ηταν πολυ καλη παρεα για οποιαδηποτε εξωτερικη δουλεια, σε αντιθεση με τον Νικο , που ηταν αντιδραστικος, φωνακλας, και παντα ...εδειχνε σαν κατι να θελει, κατι να διεκδικει , χωρις ως καποια στιγμη να μπορω να καταλαβω τί ηταν αυτο ακριβως που του ελειπε. Η αληθεια ειναι οτι απεφευγα να παιρνω εξω μαζι μου τον Νικο λογω του "απαιτητικου " του χαρακτηρα και δυστυχως σε αυτο, για ενα μεγαλο διαστημα δεν υπηρχαν εξαιρεσεις.......
Ο Νικολης ηταν το παιδι που απο πλευρας διαθεσης ποιοτικου χρονου και ενασχολησης μαζι του, ηταν , με διαφορα απο τους αλλους δυο, ...ριγμενο...

......Οταν λοιπον η λογοθεραπευτρια μου ειπε οτι το παιδι ...συμπιεζεται...αναρωτηθηκα για το τί θα μπορουσε να ηταν αυτο που τον ....πιεζε.Σε μια φαση σοκαριστικη απο αυτο που αρχισα να διαπιστωνω σιγα σιγα και μη τολμωντας να πιστεψω οτι αυτα που υπεθετα ισως να ηταν και αληθεια, αρχισα το διαβασμα , το γκουγκλοβολταρισμα , ετσι ωστε να βγαλω ακρη για το ποια ηταν αυτη η "πρεσα" που πιεζε το παιδι μου και του δημιουργουσε τοσο προβληματα στην ομιλια, οσο και στη συμπεριφορα.


.......Αισθανθηκα οτι ανακαλυψα την Αμερικη και ταυτοχρονα μουντζωνα τον εαυτο μου , οταν καταλαβα οτι αυτη η πρεσα που πιεζει τον Νικολη , ηταν τα δυο του αδελφια .Εχει και ονομα , λεγεται Το συνδρομο του μεσαιου παιδιου.
Η αντιδραστικη του συμπεριφορα, που πολλες φορες γινοταν και αντικοινωνικη απλα για να τραβηξει την προσοχη μας,τα ξεσπασματα του, το τραυλισμα, ηταν ολα παρενεργειες της ελλειψης προσοχης και ενασχολησης μαζι του. Με αλλα λογια , το παιδι φαιροταν ετσι γιατι ενιωθε απομονωμενο ,χωρις να μπορει να αναδειξει την προσωπικοτητα του αλλα και να εκφραστει , γιατι απλα δεν υπηρχε κανεις να τον ακουσει και να του δωσει την απαιτουμενη προσοχη...........

......"Ηταν αρχες Ιουνιου του 2007, μετρουσα τις μερες αντιστροφα μεχρι το τελος της σχολικης χρονιας.Η ζεστη ηταν αφορητη, τα προβληματα πολλα, το μυαλο μου και τα ματια μου καρφωμενα στην οθονη του υπολογιστη που αντικριζαν, ως δια μαγειας , το μεγα σφαλμα , που εκανε το παιδι μου να φαιρεται τοσο αρνητικα. Σαν κεραυνος τα συναισθηματα ερχονταν το ενα μετα το αλλο, ...εκπληξη, τρομαρα, θλιψη , πανικος.Δεν μπορουσα να βαλω σε σειρα τις σκεψεις μου , ολα ηταν τοσο ξαφνικα.Αρχισα να περιφερομαι νευρικα μεσα στο σπιτι περιμενοντας να ερθουν τα διδυμα με το σχολικο,και η πρωτη μου σκεψη ηταν να ακυρωσω το απογευματινο μαθημα του Παυλου σε μια προσπαθεια να κλεψω χρονο ...αποκλειστικο.
Αργοτερα το απογευμα , λεω στον Νικολη οτι πρεπει να ετοιμαστουμε γιατι θα πηγαιναμε μαζι εξω για δουλειες.Η χαρα του παιδιου ηταν ολοφανερη , οχι ομως τοσο εντονη μια και δεν ειχε καταλαβει οτι θα βγαιναμε ..., χωρις την πιεστικη μηχανη.......
Δεν θα ξεχασω ποτε την στιγμη που, βγαινοντας απο το σπιτι και αμεσως μολις ανοιξα την πορτα του ασανσερ, γυριζει ο Νικολης και μου λεει αγκαλιαζοντας με :

"σε ευχαριστω μαμα που με αγαπας και μενα"


ΥΓ
Το κειμενο , αφιερωμενο στη Μαριλενα





Sunday, November 16, 2008

....διασκεδαση, με οικογενειακο τροπο

...Ηταν ενα γεματο ΣΚ
Επισκεψη στο Πλανηταριο , οπου ειδαμε μια υπεροχη παρασταση που αφορα τα ενδιαφεροντα κυριως του Π. αλλα και των διδυμων. Οι θαλασσιοι γιγαντες ειναι μια ταινια που συνιστω ανεπιφυλακτα. Υπαρχει επισης και μια μικρη εκθεση με αμωνιτες και λιγα προιστορικα ευρηματα.

Ο Αλεξ στην τοξοβολια τα παει περιφημα, στοχευει απο τα 10 μετρα και τα παει παρα πολυ καλα,.(τον βγαλανε φωτο για να μπει σε περιοδικο τοξοβολιας ως"ενα μικρο ταλεντο με μεγαλο μελλον" ......ειμαι χαζομαμα , τι να κανω δεν αντεχα να μη το πω.


...Κ
αθιερωμενη επισκεψη στη Καστελα για να δει ο Π.τη θέα και τα (λιγοστα πλεον) ψαρακια στα ενυδρεια.

Αυτο που με προβληματιζει ειναι το πώς ειναι δυνατον ο Π, οταν κανει πραγματα που του αρεσουν , οπως πχ το να βλεπει μια ταινια στο Πλανηταριο , να μην κανει καθολου ηχολαλιες, και μπορει δηλ να κοντρολαρει τον εαυτο του, και σε αντιθεση με αυτο να τις κανει σε στιγμες βαρεμαρας και ανουσιας ενασχολησης. Οταν δε του λεω να το σταματησει, το κοβει αμεσως, αλλα δεν μπορω να καταλαβω γιατι αφου το κοντρολαρει, δεν το κοβει με μιας.(ερωτηματα που αν και γκουγκλισα, δεν μπορεσα να βρω απαντησεις)

ΥΓ

....17 Νοεμβρη σημερα....ακριβως πριν απο δυο χρονια , εγραψα αυτο εδω το κειμενακι

σε μια στιγμη προσωπικης αυτοκριτικης

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ


Αυριο στα δημοσια σχολεια δεν γινεται μαθημα , γιορταζουν ,καλυτερα θυμουνται οι μεγαλοι ...και προσπαθουν να μαθουν οι μικροι αυτο που εγινε πριν απο 34 χρονια.

ΜΠΟΥΡΔΕΣ

Στα σχολεια αυριο , και δυστυχως, δεν θα υπαρχουν σχεδον καθολου μαθητες.Εχει γινει εθιμο πια στις σχολικες γιορτες να μη πηγαινουν τα παιδια , παρα μονο η ταξη που εχει αναλαβει να κανει τη γιορτη.Ελαχιστα παιδακια απο τις υπολοιπες ταξεις παρακολουθουν.Και αυτο δεν γινεται μονο στην επετειο της 17 Νοεμβρη αλλα και στις υπολοιπες εθνικες γιορτες.Ειναι μια ευκαιρια για ξεκουραση, κοπανα, και εποικοδομητικο τριημερο.Τα παιδια δεν εχουν διαβασμα, οι γονεις καμια ορεξη να τα τραβολογανε για μια ωριτσα στο σχολειο, η αναγκη για να ξεφυγουν εστω και για μια μερα ολοι απο τη ρουτινα τους μαλλον επιτακτικη.

Ηρουτινα αυτη ομως δεν εχει υπογραφη, δεν εχει στοχο, ειναι τοσο ...προκατ ,τοσο πατροναρισμενη που μερικες φορες ξεχναει και το λογο υπαρξης της. Μερικες φορες η ρουτινα γινεται το "ντοπαρισμα " της ζωης μας.Δεν μπορουμε χωρις αυτην,δεν αντεχουμε χωρις αυτην.Δεν σκεφτομαστε τιποτε αλλο εκτος απο αυτην. Και ακριβως σε αυτο το σημειο ειναι που εχουμε χασει το παιχνιδι.
Η ζωη μας διεκδικει καθημερινα τα αυτονοητα του υπερκαταναλωτικου πολιτισμου,και ξεχνα αυτους που καποτε εκαναν τη διαφορα,αυτη τη διαφορα που τωρα εμεις απαξιωνουμε.
Ναι, σιγουρα την απαξιωνουμε , γιατι οταν αυτοι φωναζαν ..." ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ "... , εμεις δεν ξεραμε καν τι θα πει ζωη. Τωρα ,ζουμε τον υπερκαταταναλωτισμο και εμμεσα τη ..δικτατορια που μας επιβαλλουν καποιοι αλλοι δικτατορες. Με τη διαφορα οτι αυτοι ειναι ..μαγκες.. ,μας εκαναν πλυση εγκεφαλου πρωτα και στη συνεχεια με trendy αποψη ,μας καθοδηγουν.

ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ

Τις δυο προηγουμενες χρονιες , δεν πηγα στη γιορτη του Πολυτεχνειου στο σχολειο του γιου μου .Φετος , που ειναι στη Γ' Δημοτικου, θα ειναι η πρωτη φορα που θα παω.Δεν θα βαλω κανενα " trendy " ρουχαλακι , ουτε θα παρω τηλ καμια φιλη να παμε μετα για καφε. Και σιγουρα δεν θα παω μονο γιατι το χρωσταω στο παιδι ..που κακα τα ψεματα δεν μπορει να μπει στο νοημα .Ουτε και θα παω για να το " παιξω " συνειδητοποιημενη.

Λεω να παω...γιατι πιστευω οτι ...Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ... των αποψεων, των πραξεων, της αμφισβητησης , της ανατροπης , της επιλογης.Και καπου εκει νιωθω υπολογη..


Thursday, November 13, 2008

.......με ....αναποδο τροπο ...ωραια



Ο Παυλος στο κολυμβητηριο χθες:

--"Κυριε Β.(ο εκπαιδευτης του) ποναει η κοιλια μου , θελω να βγω απο την πισινα".

--" Ενταξει Παυλο, μπορεις να βγεις".

......Βγαινει λοιπον το τεκνο, τρεχει στην τσαντα μου, παιρνει δυο μικρους καρχαριες που ειχε βαλει μεσα, και κανει κατευθειαν βουτια στη μικρη πισινα που βρισκεται διπλα και ειναι ρηχη και μπορει και παταει εκει. Ταυτοχρονα ξεκαρδιζεται στα γελια γιατι καταφερε να κοροιδεψει τον κυριο Β.

Οσο για μενα, ηταν ενα...σουπερ ντουπερ απογευμα. Αναρωτιεμαι ποσο αναποδα χαιρομαστε εμεις οι αυτιστικογονεις απο τους γονεις παιδιων τυπικης αναπτυξης.

Το παιδι μου αρχιζει και λεει ψεματα, και μονο εδω μεσα μπορω να το πω και να με καταλαβουν.

Wednesday, November 12, 2008

.......στρουνθοκαμηλισμος



.....Και επιμενω,

ο Παυλος ειναι στην καλυτερη φαση των τελευταιων 3 ετων, ειναι παρα πολυ επικοινωνιακος ,δεχεται την συνεργασια και εχει μπει σε μια φοβερη σειρα, δεν χρειαζεται σχεδον καθολου τα προγραμματα του.Στις πρωτες εβδομαδες της σχολικης χρονιας, δεν εφερνε καμια αντιρρηση στο να κανει τις εργασιες του , υπακουος, οργανωμενος, αρχισε δε να ενδιαφερεται δειλα-δειλα και με αλλα πραγματα εκτος απο τα αμεσα ενδιαφεροντα του.

Αν και συνεχιζει να ειναι σε παρα πολυ καλη φαση, το γεγονος ομως οτι στο σχολειο δεν εχει να κανει σχεδον τιποτα(και δεν κανει σχεδον τιποτα μαθησιακο) ,τον ...βολευει και ως αποτελεσμα αυτου αντιδραει και στις εργασιες που κανει στο σπιτι, δεν θελει να δουλευει καθολου και στην προσπαθεια μου να μην τον κανω αντιδραστικο τωρα που ειναι τοσο καλα, τον αφηνω και δεν τον πιεζω.

Με ποιο κριτηριο ο Π. δεν εχει ΠΣ ακομα? Γιατι μου λενε απο το υπουργειο οτι "μολις τωρα ξεκινησαμε να εξεταζουμε τις αιτησεις στην Δ Αθηνας , " ενω βδομαδες πριν ειχαν κοψει την ΠΣ απο παιδι που βρισκεται σε διπλανο σχολειο?

....και το δουλεμα , καλα κρατει ,...η υπομονη ομως , στερευει.

....συνεχιζεται.

Tuesday, November 11, 2008

...να σε κανουν να χανεις τα ιδανικα σου, ...με το στανιο.


.........Ξανα μανα λοιπον τηλεφωνημα στο Υπ.Παιδειας. Καθε εβδομαδα παιρνω και μου λενε οτι η αιτηση του Παυλου(που να σημειωσω τρεχει απο προπερσι και λογικα περιμεναμε να στειλουν δασκαλο για ΠΣ) ...βρισκεται ακομα στο ΑΡΧΕΙΟ και περιμενει να ερθει η σειρα της για να εξεταστει.

Τωρα το καινουργιο που μου λενε ειναι οτι εχουν σταματησει να εξεταζουν αιτησεις γιατι περιμενουν μια εγκυκλιο για το ποσους αναπληρωματικους δασκαλους θα παρουν. Αυτο το ακουω εδω και 10 μερες.

Ε , εχουμε πολυ καιρο μπροστα μας, να στολισουμε και το δεντρο,να φτιαξουμε και μελομακαρονα, να αγορασουμε δωρα, να παρουμε δωρα να ξεκουραστουμε κιολας μεσα στις γιορτες.
Ε , μετα θα ερθουν και οι αποκριες, με τις στολες θα ερθει ο δασκαλος της Παραλληλης? Οχι βρε παιδια, εχουμε καιρο ακομα, το Πασχα μας βλεπω να εχουμε απαντηση σιγουρο αυτο....

....... προσπαθουν με εμεσο τροπο να βαλουν ολους εμας που τρεχουν οι ΠΣ να παρουμε ιδιωτικα δασκαλους για τα παιδια μας, αυτο ειναι το σημα , χωρις να το πουν ευθεως (γιατι θα τους παρουν με τις ντοματες,) .Και στο τελος θα λενε οτι εχουν αυξησει τις ΠΣ φετος. Μηπως, λεω μηπως να το κανω πολιτικο το μπλογκακι,?

Wednesday, November 05, 2008

....ενιοτε...νευροτυπικη......

....Πρωινη βολτα που λετε σημερα στη Γλυφαδα , αμεσως μολις αφησα τα παιδια στο σχολειο και μετα απο μια μικρη σταση που εκανα για καφε -πακετο ,κοιταζω τις καλοστολισμενες βιτρινες περιμενοντας να ανοιξει το Κδαυ(που πριν τις 9.30 δεν εχει απαρτια) και αναρωτιεμαι ταυτοχρονα , αν βγει ο ΟΜΠΑΜΑ τί προκειται να αλλαξει τοσο για την παγκοσμια οικονομια , οσο και για την προσωπικη μου οικονομια........ειδικοτερα.


Πολλες οι σκεψεις, πρωι πρωι με την αυγουλα και το καφε στο χερι, δεν εχω παραπονο , σε μια τοσο γκλαμουρατη γειτονια, ακομα και τα σκουπιδιαρικα να παρατηρεις που αδειαζουν τους καδους, ειναι αποψη.
Μια κυρατσα, παραμορφωμενη απο τις πολλες πλαστικες, βαμμενη εξωφρενικα ,σαν μεταλλαξη μετα απο το ατυχημα στο Τσερνομπιλ, προσπαθει , αποτυχημενα κατα τη γνωμη μου, να ισορροπησει σε 10ποντα τακουνια και ταυτοχρονα ανακαλυπτει οτι δεν ειναι δυνατον με ενα τοσο επιτηδευμενο βηματισμο να αναψει ταυτοχρονα και τσιγαρο....παραταει την ματαιη προσπαθεια, ξαποσταινοντας σε καποιο παγκακι που βρισκοταν μποροστα της.
....Σε απολυτη αντιθεση με αυτο το σκηνικο , κοπελες που εμοιαζαν σαν να βγηκαν απο φωτογραφηση περιοδικου, περπατουν αμεριμνες, ..λιγο πιο κατω, ενας ασχημος που ηταν σχεδον ιδιος ο ..Μαρτακης , μιλουσε στο κινητο του χαμογελωντας πολυ χαλλλλαρος , οχι ομως και τα τυχαια βλεμματα που εστω και κατα λαθος επεφταν πανω του......

Οι σερβιτοροι ενος μικρου καφε , με κουστουμι και πορτοκαλι γραβατα, πηγαινοερχονται προσφεροντας τους απαραιτητους πρωινους καφεδες στις πωλητριες και τους καταστηματαρχες της περιοχης.

Περνωντας στο απεναντι πεζοδρομιο , βλεπω μπροστα μου μια μελαχρινη , με καζουαλ ντυσιμο , και προσπαθω να καταλαβω απο που την ξερω . Σταματησαμε στην ιδια βιτρινα, και απο αποσταση μισου μετρου καταλαβα οτι ηταν η γνωστη τραγουδιαρα...Μαντω ,ιδια και απαραλαχτη με την προσφατα ...μαυρισμενη.

Απο ολα τα καλα εχει μια βολτα στην εν λογω περιοχη, ακομα και οταν η βολτα αυτη ειναι τοσο πρωινη , εκει κατα τις 8.40.

Περα λοιπον απο το αξιολογο και ποικιλομορφο οφθαλμολουτρο, συνεχιζαν στο μυαλο μου να πηγαινοερχονται διαφορα θεματακια, με κυριοτερο αυτο του κυρ ΟΜΠΑΜΑ , και μεσα σε ολο τον πανικο που με διακατεχει ανακαλυπτα ετσι πρωινιατικα, ποσο αποτυχημενος προκειται να ειναι αυτος ο νεος προεδρος των ΗΠΑ.Το ειχα γυρισει ξαφνικα στο σοβαρο, οι σκεψεις αφορουσαν την αναβλητικοτητα των προβληματων στην αμερικανικη οικονομια και την εναποθεση της ελπιδας(που σαν φουσκα θα σκασει να μου το θυμηθειτε) του μεσου αμερικανου πολιτη , αλλα και του παγκοσμιου ..μεσου πολιτη , σε εναν Νεο Προεδρο, που ισως, το μονο διαφορετικο που θα μπορει να φερει στο παγκοσμιο στερεωμα, να ειναι , γιατι οχι , και μια κομμωση ΡΑΣΤΑ στον λευκο οικο , αλλα και στους απανταχου κυνηγους του ...οικονομικου ..Θαυματος.

Δυστυχως, δεν προλαβα να ολοκληρωσω την σκεψη μου, ξαφνικα, σκαει μπροστα μου , η ανεπαναληπτη, η μοναδικη , η "ολα τα λεφτα" σκηνη ...και δυστυχως διαπιστωνω ταυτοχρονα οτι εχω μεινει απο μπαταρια στο κινητο και δεν μπορω να βγαλω φωτο.

...ο τυπος φορουσε μαυρο παντελονι, μαυρο κολλητο φανελακι και δεξια και αριστερα του κρατουσε απο το χερι απο μια ξανθια με κατσιασμενο μαλλι , ξεμπουτες και οι δυο, .Ειχε ξυρισμενο κεφαλι, ειχε ποντικια τεραστια και αυτο που εκανε τα ματια μου να πεταχτουν απ΄'εξω ηταν το λογοτυπο στο μπλουζακι του :
απο μπροστα εγραφε με λατινικα γραμματα:

...... TI THELIS KORITSI?
.......THELIS NA SOY PO ENA PARAMITHI?

...και απο πισω εγραφε το απιστευτο

.......ELA STON MISTER ..CITY
....... GIA ...SEX AND THE CITY............

....μετα απο αυτο, δεν θυμομουν πια γιατι ειχα παει στη Γλυφαδα...και το μονο που θυμαμαι ηταν που εκλαιγα γιατι δεν ειχα μπαταρια στο κινητο για να σας στειλω τα ντοκουμεντα...........

______________________________


Τ
ο κειμενακι αυτο το ελαβε χθες και μια πολυ καλη μου φιλη, που πανω κατω μου απαντησε οτι θα πρεπει να το ..ποσταρω και εδω.
Τωρα...γιατι μου ζητησε να το βαλω και δημοσια, αυτο δεν το καταλαβα, μερικες φορες ομως εχω την ταση να συμφωνω μαζι της, γιατι η γνωμη της μετραει.


Thursday, October 30, 2008

....στα τεσσερα μετρα...(συχνα -πυκνα)

..............Το κανω συχνα, ομως τα τελευταια χρονια , καθε φορα που το εκανα, υπηρχε κατι που ανετρεπε τον τελικο απολογισμο. Οχι το συμπερασμα, αλλα την ικανοτητα μου να οδηγουμαι σε τετοιου ειδους συμπερασματα.

Μαλλον η ζωη μου την ειχε φυλαγμενη στην γωνια, καθε φορα που προσπαθουσα να αυτοσυγκεντρωθω και να ορισω στοχους.Η αποκρυπτογραφηση των συναισθηματων, των δικων μου, αν και παντα ηταν το ευκολοτερο πραγμα για μενα , δυστυχως, σε απολυτη αντιθεση με αυτο , μου ηταν πολυ δυσκολο να την χειριστω .

Γιατι ειναι πολυ μεγαλη η διαφορα του να καταλαβαινεις την πραγματικοτητα, απο το να μπορεις να την αντιμετωπισεις. Ετσι λοιπον, μια και τον τελευταιο καιρο ....συχνα -πυκνα αρχιζω και βλεπω την πιθανοτητα να την αντιμετωπισω(την ατιμη την πραγματικοτητα) ,
εβαλα το ...." εγω ' μου μπροστα απο τον καθρεφτη.

Επαφες-σχεσεις, κοινωνικο περιβαλλον

Παραμελημενα σχεδον ολα. Πρεπει να ερθω σε επαφη με ατομα που...δυστυχως ξεχασα ειτε επειδη με προκαλεσαν , ειτε επειδη ετυχε να μην συναναστραφω μαζι τους.

Οικογενειακο περιβαλλον

Και εκει χρειαζεται δουλεια, υπαρχουν ατομα που χρωσταω ενα ευχαριστω, ατομα που ξεχασα να τους ...θυμαμαι, στοχοι που επειγουν.

Παυλος

Ολα μια χαρα, παει καλα, δειχνει να βελτιωνεται συνεχως, το μονο αγχος και προβλημα αφορα την ΠΣ και μακροπροθεσμα τα σχεδια για ...μετα το δημοτικο.

Διδυμα

Σε γενικες γραμμες καλα, με καποια μικροπροβληματακια (συντομα θα αναφερθω αναλυτικα με σχετικο ποστ)

Τα ...θελω μου.....

Δυσκολα τα πραγματα, πολλα θελω εδω και καιρο, και λιγα μπορω να κανω...ή εχω τη διαθεση να τα κανω....θα δουμε.

Τα ...πιστευω μου.....

Ειναι πολλα , οπως και οι ιδεες πολλες, δεν ειχα ομως ως τωρα ουτε το κουραγιο αλλα ουτε και την θεληση να τα κυνηγησω...Παρατηρω ομως οτι , τους τελευταιους μηνες σιγα σιγα, αρχιζω να εχω την διαθεση να το προσπαθησω...(και βλεπουμε)

....Η ...διαθεση....

Εχει να κανει με πολλα , ...θα δειξει.Παει προς το καλυτερο. Χωρις συγκεκριμενους στοχους, ετσι απλα....

Η...διαφυγη.....

.......την ψαχνω με διαφορους τροπους, ...λειπει και η φωνη στην αλλη ακρη του τηλεφωνου, σιγουρα θα λειπει για καιρο ακομα.....αυτο πώς αναπληρωνεται;

Η σούμα

...Ολα , θα πανε , στο τελος καλα, οποιο κι αν ειναι το κοστος, αλλωστε οταν ολα τα πραγματα ειναι μονοδρομος, το μονο που μας απομενει ειναι να ξεκουραζομαστε οταν στη διαδρομη βρεθει καποιο πλατυφυλλο δεντρο με ...παχια σκια.( ...αλλα και παλι κι αυτο , ειναι απλως λογια.....τα εργα επιβαλλουν βηματα γοργα...)



Tuesday, October 28, 2008

.....οτιδηποτε μπορει να καταγραφει ως εμπειρια, ...μεσα απο τα ματια










.....Στιγμες που μας χαλαρωνουν......

Thursday, October 23, 2008

......να μην ξεχνας ποτε, αυτους που παντα σε θυμουνται

( για λιγους αναγνωστες )


........προσπαθω να σκεφτω, πώς λεγεται αυτο που εχει :

1. διαρκεια..........γιατι κραταει εδω και πολλα χρονια
2. ποιοτητα..........γιατι μπορει και στεκεται στο υψος ολων των περιστασεων
3. τετραγωνη λογικη........γιατι μου εχει δωσει πολυ σωστες και αντικειμενικες απαντησεις , σε προβληματα που εχουμε συζητησει.
4. ευφυια.........γιατι ειναι ισως ενα απο τα πιο εξυπνα "οντα" που εχω γνωρισει.
5. χιουμορ..........γιατι το να γελας οταν τη συναναστρεφεσαι , ειναι υποχρεωτικο και επιβεβλημενο.
6. αγαπη.......γιατι με νιωθει οταν δεν ειμαι καλα και ξερει παντα πώς να με ανεβαζει.
7. καλοσυνη.........γιατι παντα αφηνει ανοιχτες τις αμφιβολιες να υπαρχουν, οταν κατι δεν της καθεται καλα.........

....................ειναι κοκκινη , ζουμερη, με σπορακια στο εσωτερικο της, μπαινει στη σαλατα,(και οχι μονο) και χθες ειχε γενεθλια, και εγω η αχρηστη το ξεχασα.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΝΤΟΜΑΤΟΥΛΑ ΓΛΥΚΙΑ

ΜΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ,

ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ...ΔΕΚΑ.

........ΥΓ πολλα φιλια στην παρεα απο τα παλια(που διαβαζει αλλα δεν σχολιαζει)



Wednesday, October 22, 2008

....μικρα καθημερινα , κι ομως τεραστια.




ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ Κ.Ο.Κ.

Δυστυχως το τεκνο δεν λεει με τιποτα να μαθει οτι ΔΡΟΜΟΣ=ΚΙΝΔΥΝΟΣ . Με το κεφαλι καμαρωτο , ειτε κοιτωντας μπροστα, ειτε ελαφρως σκυμμενο προς τα κατω, διασταυρωνει τον δρομο χωρις να κοιταει και χωρις να νοιαζεται.


ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ

Αλλη μια τραγωδια που ως τωρα δεν λεει να αλλαξει ακομα και μετα απο ....σκληρη εκπαιδευση.
Γιναμε απο πανω ως κατω ...κοκακολέ σημερα, και του κοβω τις επισκεψεις στα μερη οπου υπαρχουν τροφιμα

ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΗ

Με εναν ιδιαιτερο αυτιστικο τροπο τακτοποιει τα πραγματα του αλλα και τα παιχνιδια του.Αντιδραει πολυ εντονα αν καποιος ή κατι τους αλλαξει τη θεση ,ακομα κι αν προκειται για ενα εκατοστο. Στο σαλονι , για να μην υπαρχουν παντου δεινοσαυροι και αλλα πλαστικα ζωα, τον περιορισα σε ενα τραπεζακι οπου του ειπα οτι εκει ειναι η περιοχη του Αλανταρ.Θυμωσε πολυ σημερα γιατι χαθηκε απο το τραπεζακι του Αλανταρ ενα μικρο δεινοσαυρακι , απο αυτα που παιρνει ως επιβραβευση απο το σχολειο.....ακομα ψαχνουμε να το βρουμε...... ωρες μετα και καναμε συμφωνια οτι θα συνεχισω να το ψαχνω και αυριο το πρωι.Το περιμενει στο γραφειο του οταν θα γυρισει απο το σχολειο.......

Αχχχχχχχ , αν ηταν εφηβεια , θα λεγαμε , "υπομονη , εφηβεια ειναι , θα περασει"

Τωρα ομως που δεν ειναι εφηβεια και ειναι αυτισμος λεμε " υπομονη, αυτισμος ειναι , να περασει δεν προκειται, ισως ομως το παιδι αλλαξει."



Thursday, October 16, 2008

....να παρακαλας συνεχως για τα αυτονοητα.....

<< Ντριν , ντριν >>

-- " Παρακαλω"

-- " Καλημερα σας, ο κυριος ..ταδε ;"

-- " ο ιδιος"

-- " Ονομαζομαι ..ταδε και τηλεφωνω για την παραλληλη στηριξη του γιου μου.Η κυρια Ταδε μου ειπε οτι κοβεται, δεν μπορω να καταλαβω το λογο γιατι κοβετε την ΠΣ απο ενα αυτιστικο παιδι που την εχει απολυτα αναγκη"

(...μετα απο διαφορες βλακειες και προσπαθεια να το ριξει στο οτι ..υπαρχει τμημα ενταξης στο σχολειο , τελικα λεει:)

-- " Ξερετε , δεν εχουμε καθολου ατομα,προτεραιοτητα δοθηκε στο να καλυφτουν τα κενα στα ειδικα σχολεια, και μετα εχουν σειρα τα παιδια που βρισκονται σε σχολεια χωρις τμημα ενταξης κλπ κλπ κλπ .Δεν εχω εκπαιδευτικους να στειλω".

-- " Ναι αλλα κυριε ..ταδε ποιος ο λογος να κοβετε την ΠΣ , την στιγμη που αυτοματα του κοβετε την δυνατοτητα να εχει και του χρονου Παραλληλη. Το παιδι εχει περασει απο το ΚΔΑΥ , εχει εγκριθει η αιτηση του, ισως του χρονου να εχετε ατομα και να μπορεσετε να στειλετε..."


Συχεχιζεται..........(αυριο αλλα σιγουρα και την επομενη εβδομαδα.....)

Wednesday, October 15, 2008

...υπομονη, θετικη σκεψη , ...και ολα ...ισως πανε καλα.




Το προβλημα ξεκινησε τον περασμενο χειμωνα , ακριβως δεν θυμαμαι ποτε.Εως τοτε , μια επισκεψη στο Σουπερ Μαρκετ με παρεα τον Παυλο ηταν κατι το πολυ απλο , πολυ συνηθισμενο και , εκτος απο παρεα , ηταν και καλος βοηθος.Μαλιστα μπορω να πω οτι βοηθουσε και τους υπαλληλους εκει γιατι εχει μανια με την ταξη , (με εναν περιεργο αυτιστικο τροπο) και οταν εβλεπε σε καποιο ραφι να βρισκεται καποιο προιον που κανονικα ανηκε καπου αλλου, το ματι του σαν κανονικο ρανταρ εστιαζε πανω του και ετρεχε αμεσως να το ταχτοποιησει στη σωστη θεση.

Τον χειμωνα που μας περασε, σε καποια κλασικη επισκεψη μας στο Σουπερ Μαρκετ, ο Παυλος αντι να με βοηθαει βαζοντας αυτα που του ελεγα στο καλαθι, κρυβοταν αναμεσα στους διαδρομους, κυριως εκει που βρισκοντουσαν τα γαριδακια, οι σοκολατες και τα αναψυκτικα.
Αυτο που του αρεζε να κανει κρυφα, ηταν να ανοιγει τις συσκευασιες, να τρωει 1-2 πατατακια και να ξαναβαζει τις σακουλες πισω στο ραφι.Τον επιασα μια μερα να τρωει και οταν τον ρωτησα να μου πει τι κανει απαντησε γελωντας"τιποτα μαμακα".Δεν μπορουσε να κρατηθει απο τα γελια. Του εξηγησα οτι αυτο που εκανε δεν ηταν σωστο(με τον τροπο που εξηγουμε σε αυτιστικα) και μετα απο 2 μερες που ξαναπηγαμε στο Σ.Μαρκετ, προσπαθησα να δω αν τελικα η προσπαθεια να του μαθω πώς να φερεται στον συγκεκριμενο χωρο ειχε αποδωσει.

Ματαιος κοπος .ο Π. συνεχιζε να ανοιγει κρυφα και να τρωει πατατακια, και αυτη τη φορα προλαβε και ανοιξε και 2 μπουκαλακια αναψυκτικου, αυτα του μισου λιτρου.Αυτο που μου εκανε εντυπωση εκεινη την μερα ηταν η συμπεριφορα ενος υπαλληλου, που πολυ ευγενικα , πηγε να παρει τις ανοιγμενες συσκευασιες και να τις πεταξει, ακομα και αν εγω επεμενα να τα βαλω στο καλαθι και να τα πληρωσω, χωρις να πει πολλα και λεγοντας μου μονο "" ηταν ενα μικρο ατυχηματακι συμβαινουν αυτα, δεν θα πληρωσετε τιποτα"".

Το συζητησα με τη δασκαλα της ειδικης, μου προτεινε να πηγαινω καθε μερα με τον Παυλο στο Σ.Μαρκετ και να αγοραζουμε ενα αντικειμενο, διαφορετικο καθε φορα, να πηγαινουμε στο ταμειο , να πληρωνω και να του τονιζω οτι πρωτα πληρωνουμε και μετα καταναλωνουμε τα τροφιμα που αγοραζουμε.Την Παρασκευη θα αγοραζαμε κατι που θελει αυτος, πχ γαριδακια, θα περιμενε να πληρωσω και μετα θα τον αφηνα να τα φαει.

Οπως και εγινε .Για 20 μερες περιπου πηγαιναμε καθε μερα και αγοραζαμε κατι, τις Παρασκευες δε, αγοραζαμε κατι που διαλεγε αυτος.Αυτο το τελετουργικο συνεχιστηκε για 3 εβδομαδες περιπου, μετα εκανα μια παυση μερικων ημερων, (για εμπεδωση της πρακτικης μας) και στη συνεχεια, πηρα τη μεγαλη αποφαση να δω τί εμπεδωσε το τεκνο απο την κουραστικη κατα τα αλλα , καθημερινη επισκεψη στις ταμειακες μηχανες.

Δυστυχως, τζιφος.....

Τα ιδια και παλι, χαμογελωντας ο δεινοσαυρακιας, ανοιγε συσκευασιες κρυφα,μασουλουσε, και οταν τον ρωτουσα , ελεγε ψεματα.......ΝΑΙ......ΕΛΕΓΕ ΨΕΜΑΤΑ. Δεν θυμαμαι να εχει ξαναπει ψεματα, και αυτο ηταν το θετικο της ολης υποθεσης εκεινη την εποχη που αν και να του μαθω να μην "κλεβει" απο το Σ.Μαρκετ αποδειχθηκε τοσο δυσκολο και αναποτελεσματικο, απο την αλλη εβλεπα μια προοδο που σε πρωτη φαση δεν ηταν ορατη.

Η εκπαιδευση στο Σ.Μ. πηρε τελος αδοξα, δεν ειχα κουραγιο να συνεχισω κατι στο οποιο εβλεπα οτι δεν υπαρχει κανενα κερδος.

Προσφατα, πριν 2 εβδομαδες περιπου , το πηρα αποφαση(το σκεφτομουν καιρο) οτι θα πρεπει μετα απο μια διακοπη αρκετων μηνων, να δοκιμασω και παλι να παρω τον μικρο Τ-RΕΧ μεσα στην πληθωρα των καταναλωτικων αγαθων και να δω πώς τελικα θα αντιδρασει.

Προς μεγαλη μου εκπληξη, ο Παυλος ηταν τελειος.Δεν ανοιξε καμια συσκευασια, ο,τι ηθελε να παρει το εβαζε κατευθειαν στο καροτσι, Οταν φτασαμε στο ταμειο βεβαια , εδωσα περιπου 25 ευρω σε σοκολατογαριδοβλακειουλες, αλλα ποιος νοιαζεται.... η χαρα ηταν μεγαλη.

Τελικα , η προοδος πολλες φορες δεν θελει προσπαθεια, απλα υπομονη.

ΥΓ
η αμεση ανταποκριση σου αν και οπως ειπες "στο ποδι" με συγκινησε, ...για αλλη μια φορα,
you are the best

Tuesday, October 14, 2008

....συγκρισεις σε ολα τα επιπεδα

....Συνεχιζοντας απο το ποστ της Μαριλενας που μιλαει για τις συγκρισεις αναμεσα στις συνθηκες που επικρατουν στην Ελλαδα αλλα και σε χωρες του εξωτερικου που αναφερθηκαν(αποφευγοντας να επαναλαμβανω τα ιδια με τη φιλεναδα) , θα ηθελα να τονισω την διαφορα στον τροπο με τον οποιο αντιμετωπιζουν οι "ειδικοι" του εξωτερικου εμας τους γονεις απο τον τροπο που μας αντιμετωπιζουν οι "ειδικοι" της Ελλαδας.


Τοσο ο Χαροκοπος , οσο και η Ιζαμπελ , αν και δεχτηκαν απευθειας δυσκολες ερωτησεις απο τους γονεις, απαντησαν με πολυ σεβασμο απεναντι στους ερωτουντες.

Στο τελος της δευτερης μερας λογω του οτι ειχαν ξεφυγει απο τα χρονικα πλαισια, οι ερωτησεις των γονεων γραφτηκαν σε ενα χαρτι και εκφωνηθηκαν δια του στοματος της Κυριας Βαγιας Παπαγεωργιου.
Μια απο τις ερωτησεις ηταν απο καποιο γονιο που ρωτουσε " πως να αντιμετωπισει την εντονη σεξουαλικη παρορμηση του 15αχρονου παιδιου του , την ωρα που το κανει μπανιο"
μια και το παιδι δεν μπορει να κανει μπανιο μονο του.
Η κυρια Βαγια Παπαγεωργιου συνοδεψε την ερωτηση του γονιου με ενα δικο της σχολιο λεγοντας απο το μικροφωνο "αν ειναι δυνατον να μη μπορει να κανει μπανιο το παιδι μονο του στα 15 του χρονια"

Τα σχολια δικα σας.................

Sunday, October 12, 2008

.....τροποι να την "ικανοποιεις"

ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ

Παρακολουθησα το ΣΚ που μας περασε το σεμιναριο της ΕΕΠΑ με τιτλο "σεξουαλικοτητα και αυτισμος" .

Η εισηγηση εγινε απο τους Dr.Demetrios Harocopos-PhD. Med και
Dr.Isabelle Henault - M.A Ph.D

Θεωρω οτι η Μαριλενα εδωσε με πολυ ευστοχο τροπο τα πλασια πανω στα οποια κινηθηκε το σεμιναριο.
Αυτο που θα ηθελα να τονισω αφορα το πώς αισθανθηκα κυριως τη δευτερη μερα του σεμιναριου , οπου και εγιναν ερωτησεις αρκετες απο γονεις αυτιστικων παιδιων, χρησιμοποιωντας ως παραδειγμα τα δικα τους παιδια και τα εξατομικευμενα προβληματα που ειχε ο καθενας

Ηταν συγκλονιστικο .......να ακους γονεις που ηδη ειχαν παιδια στην εφηβεια ή και μεγαλυτερα και αντιμετωπιζαν πολυ σοβαρα προβληματα με το θεμα της σεξουαλικοτητας των παιδιων τους. Βρεθηκα αντιμετωπη με το ...μελλον που ξαφνικα φανηκε να ειναι τοσο κοντα......
Αν και το μεγαλυτερο μερος του σεμιναριου αφορουσε ατομα ΥΛΑ (υψηλης λειτουργικοτητας)
ακουγοντας τους γονεις με παιδια μεσης και χαμηλης λειτουργικοτητας να θετουν ερωτηματα, ενιωσα πολυ εντονα οτι τα πιο σοβαρα ειναι τελικα αυτα που... ..επονται.
Η εφηβεια των αυτιστικων ατομων μοιαζει με μια ατομικη βομβα ετοιμη να εκραγει ανα πασα στιγμη.



ΥΓ
Μαριλενακι , σε ευχαριστω πολυ

Friday, October 10, 2008

..... .....λιγο χαρα, λιγο λυπη, λιγο νευρα, λιγο...τροπος να την ζεις.




ΚΑΡΟΤΟ
, ΑΥΓΟ Ή ΚΟΚΚΟΣ ΚΑΦΕ.


Μία νεαρή γυναίκα πήγε στη μητέρα της και της μίλησε για τη ζωή της και πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να φτιάξει τα πράγματα και ήθελε να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, να τα παρατήσει. Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πως μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, ένα άλλο νέο προέκυπτε.

Η μητέρα της την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρία δοχεία με νερό και έβαλε το καθένα σε δυνατή φωτιά. Γρήγορα το νερό στα δοχεία άρχισε να βράζει.

Στο πρώτο δοχείο έβαλε καρότα, στο δεύτερο έβαλε αυγά, και στο τελευταίο έβαλε κόκκους καφέ. Τα άφησε λίγο να βράσουν, χωρίς να πει ούτε μια λέξη. Περίπου σε εiκοσι λεπτά έκλεισε τα μάτια της κουζίνας. Έβγαλε τα καρότα έξω απ΄το νερό και τα έβαλε σ'ένα μπωλ. Έβγαλε τα αυγά έξω και τα έβαλε σ'ένα μπολ. Μετά έβγαλε τον καφέ έξω και τον έβαλε σε ένα φλιτζάνι.

Γυρνώντας στην κόρη της την ρώτησε: 'πες μου τι βλέπεις'.

'Καρότα, αυγά και καφέ', της απάντησε η κόρη.

Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά καιτ ης ζήτησε να αγγίξει τα καρότα. Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά.

Μετά η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει. Αφού έβγαλε τα τσόφλια, παρατήρησε ότι το αυγό ήταν σφιχτό. Στο τέλος, η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πιει μια γουλιά απ΄τον καφέ.

Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του. Μετά η κόρη ρώτησε: 'τι σημαίνουν όλα αυτά μητέρα;'.

Η μητέρα της της εξήγησε ότι το καθένα π΄αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες,δηλαδή βραστό νερό. Το καθένα όμως αντέδρασε διαφορετικά. Το καρότο αρχικά μπήκε μέσα στο νερό δυνατό και σκληρό. Εντούτοις, εφόσον τοποθετήθηκε στο βραστό νερό, μαλάκωσε και έγινε αδύναμο. Το αυγό ήταν εύθραυστο. Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτησή του σε βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε. Όμως οι κόκκοι του καφέ ήταν μοναδικοί. Μετά την τοποθέτησή τους σε βραστό νερό, άλλαξαν το νερό.

'Ποιο απ΄αυτά είσαι εσύ;' ρώτησετην κόρη της.

'Όταν η δυσκολία χτυπάει την πόρτασ ου, πώς ανταποκρίνεσαι;' Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;'

Σκέψου το λίγο: Τι απ΄αυτά είσαι εσύ;

Είσαι το καρότο που φαίνεται δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου;

Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά,αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως είχες 'υγρό' πνεύμα, αλλά μετά από έναν θάνατο, έναν χωρισμό, μία οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκλήρυνες; Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, με σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά;

Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ; Ο κόκκος στην πραγματικότητα αλλάζει το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο.Όταν το νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του. Εάν είσαισ αν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου.

Όταν δεν είναι και η καλύτερη στιγμή και οι δοκιμασίες σε συναντούν, ανυψώνεις τον εαυτό σουσε άλλο επίπεδο; Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ; Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο. Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως τα καλύτερα απ΄όλα.

Απλώς κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους. Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε θα βασίζεται σε ένα ξεχασμένο παρελθόν.



Wednesday, October 01, 2008

...λαθη , αλλα και τροπος να τα εξηγεις

Το κειμενο που ακολουθει , ειναι και αυτο παλιο , πρωτοδημοσιευτηκε σε φορουμ το 2006 , περιπου 2 εβδομαδες μετα απο το προηγουμενο ποστ και πιστευω οτι ειναι καλυτερα να το αναρτησω και εδω τωρα , πριν ανεβασω το δευτερο μερος του "αυτισμος και εκπαιδευτικοι."


"ΛΑΘΗ ΜΟΥ"
.
" ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ "


"ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ"


Θυμάμαι, πριν από χρόνια, όταν ακόμα ήμουν φοιτήτρια, που θέλησα κάποιο Σαββατοκύριακο να φωνάξω τη παρέα μου στο σπίτι για να ψήσουμε στην αυλή. Ήταν προγραμματισμένο να λείπουν οι γονείς μου και έτσι θα είχα το σπίτι στη διάθεση μου. Δυστυχώς όμως κάτι προέκυψε και ματαίωσαν το ταξίδι τους, όποτε και έμειναν τελικά στο σπίτι. Αν και ήταν διατεθειμένοι να μη μας ενοχλήσουν όπως έλεγαν, τελικά κατάφεραν να ενοχλήσουν τουλάχιστον εμένα.

«Τα "γιατί" που 'μείναν πίσω,
ρίζες 'βάλαν μέσα στα όνειρα μου,
οποίο μέλλον και να ζήσω,
πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου,
κι όλα αυτά που φοβάμαι,
όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ...»
--"Όλα αυτά που φοβάμαι", Α. Πρωτοψάλτη



Το πρωινο εκεινης της Κυριακης, αρχισαν ενας ενας να καταφθανουν τα παιδια της παρεας. Οι γονεις μου δεν ειχαν κανει ακομα την εμφανιση τους παρα πολυ αργοτερα. Περνουσαμε μια χαρα μεχρι που καποια στιγμη κατεβηκαν κατω για να χαιρετισουν. Ο πατερας μου οταν καταλαβε οτι καποιο απο τα παιδια της παρεας ηταν ομοφυλοφιλος, εχασε το χαμογελο του, σοβαρεψε αποτομα, απεφευγε ακομα και να τον κοιταει και με μια δικαιολογια που του ηρθε στο μυαλο εκεινη τη στιγμη, εγινε καπνος.

Για αυτον , ηταν κατι το διαφορετικο ενω για μενα, απλως ενας φιλος. Για αυτον ηταν ενας εισβολεας που "ταρακουνουσε τα λιμναζοντα νερα του σπιτιου του", ενω για μενα ενα πολυ ενδιαφερον ατομο, καλλιεργημενο, με αποψη και θετικη ενεργεια.

Αν και ζουσαμε στο ιδιο σπιτι, ειχαμε τοσο διαφορετικη αντιληψη. Αυτος εβλεπε μονο τη ταμπελα "ομοφυλοφιλος" ενω εγω εβλεπα περα απο τα "φαινομενα".

Τοτε τον θεωρουσα ρατσιστη ομως με τα χρονια και την εμπειρια καταλαβα οτι δεν ειναι ρατσισμος αλλα φοβος.

Η μεταπολεμικη Ελλαδα ειχε να αντιμετωπισει πολυ πιο σοβαρα προβληματα και δεν ηταν ευκολο την εποχη που λιμοκτονουσε, να αποκτουσε ταυτοχρονα και κοινωνικη ευαισθησια. Αυτο που ελλειπε ηταν η Παιδεια, ετσι ωστε να μπορουν να αποδεχονται τα "διαφορετικα" ατομα, οποιασδηποτε διαφορετικοτητας. Με το περασμα των δεκαετιων τα πραγματα αλλαξαν, καποιες ταμπελες εφυγαν αλλα δεν παυουν ωστοσο καποιες αλλες να υπαρχουν. Οι καταβολες μας ειναι αυτες που οφειλονται για τους φοβους που κουβαλαμε για το διαφορετικο.

Παιρνω παραδειγμα απο τον εαυτο μου, και ποσο δυσκολο ηταν να αποδεχτω τον αυτισμο του γιου μου, που σαν βομβα "ταραξε τα λιμναζοντα νερα και του δικου μας σπιτιου". Ηταν το απροσμενο, αυτο που για ενα διαστημα ηταν περα απο καθε λογικη, ο κεραυνος που ανετρεψε ολη μας τη κοσμοθεωρια. Και ηταν τοσο δυσκολο να το αποδεχτω γιατι η ιδιαιτερη ευφυια του παραπλανουσε και ερχοταν σε αντιθεση με την ιδιαιτεροτητα του.

Πώς ηταν δυνατον το δικο μου τελειο παιδι να πασχει απο κατι ανιατο; Πώς ηταν δυνατον ενω ηταν τοσο εξυπνο και ικανο σε καποιους τομεις, να ειναι ταυτοχρονα και κοινωνικα αναπηρο;

Οχι,, αυτο δεν ηταν κατι που μπορουσα εκεινη τη στιγμη να το αποδεχτω, επρεπε οπωσδηποτε να το κρυψω. Να το κρυψω απο τους αλλους αλλα και απο τον ιδιο μου τον εαυτο. Και τωρα που τα σκεφτομαι ολα αυτα, καταλαβαινω ποσο πολυ η Παιδεια μου με προδωσε, ποσο το σακιδιο που κουβαλαω στη πλατη μου με τους φοβους της προηγουμενης γενιας ερχεται σαν αναποσπαστο γονιδιακο στοιχειο να μου κληρονομησει την ανασφαλεια και την αδυναμια της αποδοχης του διαφορετικου.

Ενιωθα τον φοβο, που πριν απο μερικα χρονια εκδηλωνε ο πατερας μου απεναντι στο μη αποδεκτο. Ειχα ξεφυγει απο τη πραγματικοτητα, πιεζα το παιδι μου να φερεται φυσιολογικα, ενω αυτο δεν μπορουσε, δεν δεχομουν τις εμμονες του, ενω αυτο μεσα απο αυτες βιωνε την ευτυχια της προσωπικης εκφρασης.

Προσπαθησα για ενα διαστημα να του στερησω τη προσωπικοτητα του... Kαι το μονο που καταφερα ηταν να τον απομακρυνω και να τον κανω περισσοτερο αντιδραστικο... Εσφαλα....

Και τωρα που μπορω και βλεπω τα πραγματα απο αποσταση, με την ηρεμια που αρμοζει απεναντι σε μια ευαισθητη παιδικη ψυχη, και με τη πειρα που κουβαλαω στο σακιδιο, το λιγοτερο που μπορω να κανω, ειναι... να ζητησω συγνωμη ...Aπο το παιδι μου, για αυτα που δε γνωριζα ,εγω που επρεπε να κατεχω, για αυτα που εκανα οταν δεν επρεπε, και για αυτα που δεν εκανα οταν θα επρεπε να εχω κανει. Και αυτο, οχι ως καταθεση ψυχης, αλλα ως σταση ζωης απεναντι στις αξιες που υποτιθεται οτι πρεσβευω.

Θυμαμαι παλι , οταν ο γιος μου τελειωνε την Πρωτη δημοτικου, σκεφτηκα να του αλλαξω σχολειο με τη σκεψη οτι ισως θα ειχε καλυτερη μεταχειριση καπου αλλου.
Οταν οι απαντησεις που επαιρνα απο διαφορα γειτονικα σχολεια ηταν αρνητικες, απευθυνθηκα σε καποιον ανωτερο στην ιεραρχεια του Yπουργειου Παιδειας με σκοπο να μεσολαβησει για τη μεταφορα του παιδιου. Η απαντηση του ηταν αφοπλιστικη. Μετα απο δικη μου πιεση μου ειπε οτι το παιδι μου θεωρειται "προβλημα" για οποιοδηποτε σχολειο και πως αν μεσολαβουσε αυτος θα ηταν σαν να επαιρνε το προβλημα απο το ενα σχολειο και το μετεφερε σε αλλο και αυτο σιγουρα θα ηταν εις βαρος του παιδιου γιατι ισως να ξεσπουσαν πανω του.

Οσο και αν με εξοργησε η απαντηση του εκεινη τη στιγμη, τωρα πια, αποστασιοποιημενα μπορω να αισθανθω ποσο δικιο ειχε και ποσο πραγματικα ηθελε να με βοηθησει. Εβλεπε περα απο τα "φαινομενα", αφουγκραζοταν τις ανασφαλειες και τους φοβους που κουβαλουμε ολοι μας ως απαραιτητο εφοδιο για την εξελικτικη μας πορεια σε μια κοινωνια χαοτικη .

Δεν ειναι κατι λοιπον που αλλαζει ευκολα , και ακομα περισσοτερο, δεν ειναι κατι που αλλαζει αν μονο ενας προσπαθει. Ο χρονος θα δειξει ποσο συντομα θα αποβαλλουμε ολα αυτα που κρατουν τα ματια μας ερμητικα κλειστα.

Γιατι "σημασια δεν εχει να κοιταμε αλλα να βλεπουμε αυτο που βρισκεται πισω απο το ειδωλο του καθρεφτη"
, με τη διαφορα οτι αυτο ειναι αποφαση αυστηρα προσωπικη...

Ματια ερμητικα ανοιχτα.....

Και το μπαλακι σε ολους.

Sunday, September 28, 2008

...σκληρη...αλλα εμεις ..Γερά και με τσαμπουκά

Οι περισσοτεροι απο τους φιλους που μπαινουν εδω μεσα το εχουν διαβασει
Το κειμενο που ακολουθει ,πρωτοδημοσιευτηκε το 2006 σε γνωστο φορουμ και η αληθεια ειναι οτι δεν ειχα καμια προθεση να το ποσταρω και εδω,ειναι ομως ισως ο καλυτερος προλογος για το επομενο ποστ.
Μια γευση απο τα παλια λοιπον.......χωρις καμια ...μα καμια νοσταλγια.


.................ΑΥΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ............................

<< Ειδικα για ..........."ΕΙΔΙΚΟΥΣ" >>

...Αρχές Σεπτέμβρη του 2004. Η Ελλάδα, η Αθήνα, ζει ακόμα τη δόξα των Ολυμπιακών αγώνων, προετοιμάζεται μάλιστα για την έναρξη των Παραολυμπιακών. Όλα είναι τόσο ζωντανά σε όλους μας που νιώθουμε σαν να μην έχει σβήσει η φλόγα ακόμα. Ο ελληνικός πολιτισμός ταξίδεψε παντού και από παντού ταξίδεψαν για να τον συναντήσουν !

Όλοι εμείς οι Ελληνάρες αισθανθήκαμε αφάνταστη υπερηφάνεια, όχι μόνο γιατί καταφέραμε τελικά να πραγματοποιήσουμε τους Ολυμπιακούς, αλλά κυρίως γιατί τιθασεύσαμε τον εαυτό μας, καμουφλάραμε προσωρινά αυτά που μας ντροπιάζουν στο εξωτερικό και αφήσαμε το περιστασιακό φιλότιμο να ρίξει στάχτη στα μάτια.

...Τι ωραία που ήταν...


Σε κάποια γειτονιά της Ν. Σμύρνης κάποιο παιδάκι πηγαίνει για πρώτη φορά σχολείο, ευτυχισμένο γιατί βίωσε τους Ολυμπιακούς αλλά και γιατί όπως του λέει η μαμά του, έφτασε η ώρα που θα μάθει να γράφει και να διαβάζει. Να διαβάζει από μόνος του για τους αγαπημένους του δεινόσαυρους χωρίς να χρειάζεται τη βοήθεια των γονιών του. Ένα παιδάκι έξυπνο, ομιλητικό, διαφορετικό όμως από τα αλλά. Μια διαφορετικότητα που όπως αποδείχτηκε, αν και δεν απειλούσε ούτε ενοχλούσε κανέναν, σοκάρισε τη δασκάλα του, που δεν μπορούσε να δεχτεί ότι στην τάξη της υπάρχει μαθητής που διαφέρει από την τελειότητα του δικού της κόσμου.


Προσπάθησε από τις πρώτες εβδομάδες να διώξει το παιδί από την τάξη και να το στέλνει όσο το δυνατό περισσότερες ώρες στο Τμήμα Ένταξης, όμως αυτο εκ των πραγμάτων ήταν αδύνατο μια και στο Τμήμα Ένταξης δεν μπορούσε να βρίσκεται περισσότερο από μια ώρα τη μέρα. Μιλούσε πολύ άσχημα στο παιδί, άφηνε τα αλλά παιδία να τον κοροϊδεύουν μέσα και έξω από την τάξη.


Την εποχή που ο μικρός Άλεξ της Βέροιας έπαιζε ακόμα μπάσκετ στη γειτονία του, ο γιος μου γύριζε σπίτι με μελανιές, γδαρσίματα, κλαμένος και αρνούμενος να ξαναπάει σχολείο. Η ψυχολογική του κατάσταση χειροτέρευε μέρα με τη μέρα, τη στιγμή που η δασκάλα του δεν άλλαζε καθόλου στάση και συμπεριφορά και ο διευθυντής του σχολείου προσπαθούσε να μπαλώσει τα πράγματα...

Το τι ακολούθησε από κει και πέρα, είναι μια ιστορία που δεν θα την αναφέρω γιατί είναι πολύ δύσκολο να μεταφερθούν γραπτά, τα συναισθήματα και ο αγώνας που έφτασε ακόμα και σε υψηλόβαθμους του υπουργείου Παιδείας.

Βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που γνωρίσαμε τον ναζισμό στην Ελλάδα, είχε προηγηθεί ο διωγμός του παιδιού σε μικρότερη ηλικία από ιδιωτικό παιδικό σταθμό γιατί δεν ήθελαν όπως έλεγαν να έχουν παιδιά στο σχολείο τους που βρίσκονται σε φαρμακευτική αγωγή (επιληπτική).


Επίσης δεν θα αναφέρω και το ιατρικό ιστορικό του παιδιου, τον αγώνα που δώσαμε, την ταλαιπωρία που βιώσαμε, τις μάχες που κερδίσαμε γιατί είναι πράγματα που ανήκουν πλέον στην ιστορία... μια ιστορία που κατάφερε να μας μετατρέψει σιγά-σιγά από συνεσταλμένες προσωπικότητες, σε τσαμπουκαλεμένους διεκδικητές των αυτονόητων, των κεκτημένων, των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.


Είναι επιτακτική ανάγκη όμως να μιλήσω για τα παιδικά ψυχικά τραύματα, που πολύ δύσκολα επουλώνονται. Για ένα παιδάκι που από τη φύση του δυσκολεύεται να συναναστραφεί κοινωνικά με τα αλλά παιδιά, φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι, αφότου έχει δεχτεί προπηλακισμό, να καταφέρει να ανακάμψει. Από όλο το "πακέτο" των προβλημάτων, αυτο ήταν ο,τι πιο δύσκολο αντιμετωπίσαμε. Έχοντας δυο αιτήσεις στη λίστα αναμονής, τόσο στο Ιατροπαιδαγωγικό όσο και στο ΚΔΑΥ, περιμέναμε 2 χρόνια και 10 μήνες έως ότου μας δεχτούν για την πολυπόθητη εξέταση του παιδιού...που υποτίθεται θα εξασφάλιζε την αξιοπρεπή αντιμετώπιση του. Όπως καταλαβαίνετε η απαράδεκτη χρονοτριβή αυτή, απαξιώνει τους θεσμούς από μόνη της.

Όταν έφτασε η ώρα της αξιολόγησης, μια κοπελίτσα στο ΚΔΑΥ (κοινωνική λειτουργός) προσπαθούσε με μανία να μας πείσει ότι είναι μάταιος κόπος να διεκδικήσουμε παράλληλη στήριξη γιατί όπως έλεγε θα ταλαιπωρηθούμε άδικα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο έντονα υπερασπιζόταν τις απόψεις της. Στο σημείο αυτο όλοι εμείς οι γονείς που έχουμε παιδιά με ιδιαιτερότητες γελάμε...μα γελάμε παρά πολύ!


    Πως είναι δυνατόν όλοι εσείς να αξιολογείτε τι ακριβώς σημαίνει ταλαιπωρία για όλους εμάς τους γονείς που κόβουμε φλέβες για τα παιδία μας; Λίγο επιπόλαιο δεν ακούγεται; Μήπως δεν ξέρετε πραγματικά με ποιους έχετε να κάνετε; Καιρός να μάθετε λοιπόν!

Θυμάστε, τους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υορκης; Πόσο επιβλητικά στέκονταν και ποσά μηνύματα περνούσαν στον έξω κόσμο;

Θυμάστε, μετά την συντριβή των δυο αεροπλάνων, κάποιους ανθρώπους που εγκλωβισμένοι στους ψηλότερους ορόφους των Πύργων και χωρίς να έχουν άλλη επιλογή πηδούσαν στο κενό...;

...Κάπως έτσι είμαστε όλοι εμείς, ενώ ζούσαμε στον τέλειο κόσμο μας ξαφνικά και χωρίς να έχουμε άλλη επιλογή, γκρεμοτσακιστήκαμε από τη ταράτσα των Δίδυμων Πύργων. Η πτώση κράτησε πολύ καιρό, πέφταμε, πέφταμε, μέχρι που "πιάσαμε πάτο", βρήκαμε όμως τη δύναμη σιγά-σιγά να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να αφοσιωθούμε σε αυτο για το οποίο η ίδια η ζωή μας επέλεξε.


Πρέπει λοιπόν κάπου εδώ να καταλάβετε ότι δεν υπάρχει η λέξη "ταλαιπωρία" στο λεξιλόγιο μας. Είμαστε αφοσιωμένοι μαχητές ενός ιερού σκοπού και ενός κρυφού Ονείρου...γιατί, άσχετα από τις γνώσεις που μπορεί να έχουμε, την πείρα που αποκτήσαμε και το ανίατο της κατάστασης (του αυτισμού) που είναι γνωστό από όλους, σε κάποιες πολύ προσωπικές στιγμές, βυθισμένοι στις σκέψεις μας, εκεί που δεν μπορεί κανείς να παρέμβει, κλείνουμε τα μάτια και ονειρευόμαστε τη στιγμή που το παιδί μας θα είναι απολύτως φυσιολογικό...

Για όλους εμάς που πέσαμε από τους Δίδυμους Πύργους, που κόβουμε φλέβες για τα παιδιά μας, που ξεσπιτωνόμαστε από τα νησιά μας για να βρούμε βοήθεια , το δικαίωμα στο Όνειρο είναι απαράβατο .


Όλοι εσείς οι ειδικοί υπάρχετε ως επαγγελματίες γιατί υπάρχουν τα παιδία μας. Δεν ζητάμε πολλά παρά μόνο τα αυτονόητα:

    Όλοι εσείς οι δάσκαλοι-λες τμήματος των δημοτικών σχολείων, που έχετε παιδία με διαφορετικότητα στο τμήμα σας, μη τους κόβετε τα φτερά, μη τα απομονώνετε, δώστε τους την ευκαιρία να κάνουν ένα βήμα μπροστά, και εμείς θα είμαστε αρωγοί δίπλα σας σε ο,τι χρειαστεί.

    Όλοι εσείς οι ειδικοί παιδαγωγοί των Τμημάτων Ένταξης, παρά την πολύ καλή κατάρτιση που έχετε, συχνά δεν είστε εκπαιδευμένοι για αυτιστικά παιδιά. Προσπαθήστε να τα προσεγγίσετε αρχικά περιφερειακά, χρησιμοποιώντας ως βοήθεια τις έμμονες που έχουν, βαλτέ τα σιγά-σιγά στο πνεύμα του μαθήματος. Τα παιδιά με αυτισμό πολύ εύκολα βαριούνται, θέλουν για το λόγο αυτο παρότρυνση και οπτικοποίηση του μαθήματος έτσι ώστε να κρατήσετε το ενδιαφέρον τους. Ακουστέ και μας τους γονείς, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε εκπαιδευμένοι από επαγγελματίες του χώρου και δεν αναφέρομαι μόνο στον εαυτό μου, αλλά και σε ακόμα 4 οικογένειες που γνωρίζω προσωπικά και που έχουν παιδιά με ελαφριά μορφή αυτισμού σε κανονικά σχολεία αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους που σίγουρα υπάρχουν. Χρησιμοποιήστε τον Η/Υ (PC), θα ενθουσιαστείτε από τις ικανότητες που έχουν να εκτελούν ασκήσεις. Δώστε τους το χρόνο που χρειάζονται για να προσαρμοστούν...και θα δείτε, όλα θα πάνε καλά...

    Όλοι εσείς οι ειδικοί παιδαγωγοί της παράλληλης στήριξης, μη αφήσετε τις ανασφάλειες και τον πόλεμο που σας κάνουν κάποιοι να σταθεί εμπόδιο στη δουλεία σας. Αφήστε τα δύσκολα σε μας και αφοσιωθείτε στο έργο σας. Να συμβουλεύεστε συχνά το ΚΔΑΥ, οι περισσότεροι από τους ειδικούς που βρίσκονται εκεί έχουν και πείρα αλλά και θέληση να βοηθήσουν.

Ξέρετε, αυτο που έχω καταλάβει και που μπορώ να πω με σιγουριά μετά από μια δεκαετία ενασχόλησης είναι ότι δεν μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας αν πρώτα από όλα δεν νιώθουν ευτυχία μέσα στην ψυχούλα τους. Η επιβράβευση, το χαμόγελο και μια αγκαλιά που κάποια στιγμή θα τους δωσετε, ειναι ίσως αυτο που θα σας φέρει πιο κοντά τους. Η πρόοδος έρχεται χαλαρά και σταθερά, χωρίς άγχος όλα είναι πιο εύκολα.

Όσο για εμάς, η ευγνωμοσύνη που θα νιώθουμε δεν περιγράφεται με λόγια, θα το καταλάβετε όμως όταν κάποια στιγμή, στο τέλος της σχολικής χρονιάς σας σφίξουμε το χέρι και σας κοιτάξουμε στα μάτια.

Και πάλι καλή σχολική χρόνια σε όλους.

Φιλικά και με τη καλύτερη των προθέσεων,

Μαρια