Friday, June 29, 2007

...καταδικασμενη ...Hello Africa

Το οτι πιστευω οτι δεν ζουμε στην Ευρωπη αλλα καπου στην Αφρικη αυτο ειναι γνωστο (σε μενα τουλαχιστον, βλεπε προηγουμενο ποστ).Αυτο που δεν γνωριζα μεχρι τωρα και τωρα το ανακαλυψα ειναι οτι ζουμε στο πυρηνα του Αφρικανικου αποχωρητηριου .

Ναι ναι ναι,ακριβως εκει ζουμε,και μη μου πειτε πως δεν ειναι ετσι γιατι θα βαλλω τα γελια.Μου θυμιζει η Αθηνα μια κατασκηνωση που πηγα πριν πολλα πολλα χρονια με το σωμα Ελληνων Οδηγων , στον Ολυμπο.Φυσικα πανω στο βουνο τουαλετες δεν ειχαμε.Ο στρατος μας ειχε φτιαξει "τουρκικες τουαλετες", μεγαλες σε βαθος τρυπες μεσα στη γη,που τριγυρω τους ειχαν ενα παραβάν.Δυο φορες τη μερα η ομαδα καθαριοτητας εριχνε μεσα τη τρυπα ασβεστη,....για να μη μυριζει το υπαιθριο WC μας.Μεχρι που καποια στιγμη ...γεμισε και δεν ειχαμε πού να ριξουμε τον ασβεστη.

ΥΓ. μετα το καυσωνα , το καυσαεριο,και τις μεγαλες φωτιες,αυτος που θα αναλαβει να ριξει τον ασβεστη ( τουβλα, τσιμεντα,κλπ) ας σκεφτει καλα τί προκειται να γινει σε λιγα χρονια που θα εχουν καει ολα τα βουνα που μας περιβαλλουν και το χωμα που εχουν με τις πρωτες βροχες αρχισει να κατρακυλαει προς τα κατω.
Θα σφραγισει και αυτη η υπερτουαλετα, οπως τοτε στον Ολυμπο, πριν πολλα πολλα χρονια.

Sunday, June 03, 2007

Africa bambata

Το Αφρικανάκι της ζωής μου

Χθες το απόγευμα πήρα τα παιδιά και τα πήγα σε μια μεγάλη παιδική χαρά της παραλιακής στο ύψος του Καλαμακίου. Τους αρέσει πολύ εκεί.. παιχνίδια πολλά, φουσκωτά επίσης, ακόμη και ηλεκτρικά αυτοκινητάκια. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα εδώ κι εκεί και εγώ, μη βρίσκοντας άδειο παγκάκι έκατσα σε κάποιο που κάθονταν δυο νεαρές μαμάδες.

Πολύ ευγενικά, με χαιρέτησαν και με ρώτησαν ποσά παιδάκια έχω.

- Τρία, τους απαντώ εγώ.

- Τρία;;;; ρώτησαν με θαυμασμό αυτές.

- Μπράβο, μου είπαν.

Κάπως ετσι ξεκινησε η κουβεντα , συστηθηκαμε και μπηκα και εγω στη συζητηση που ειχαν νωριτερα. Μιλουσαν για καποιες εξ αποστασεως υιοθεσιες παιδιων ,φτωχων Αφρικανικων χωρων και το ποσο πολυ τους ενθουσιαζε η ιδεα,να προσφερεις,να βοηθας, να νιωθεις οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν ειχαν την τυχη με μας και να μη μενεις αμετοχος.

- Ειναι σαν να απλωνεις το χερι σου σε ενα τυφλο για να τον βοηθησεις να περασει το δρομο, λεει η μια.

- Σαν να πηγαινεις στα παιδικα χωρια sos και να προσφερεις δωρα στα ορφανα, λεει η αλλη.

- Πρεπει να το κανεις και εσυ Μαρια,μου ειπαν, μια σχεδον πολυτεκνη μαμα σαν και σενα επιβαλλεται να ειναι ιδιαιτερα ευαισθητοποιημενη.

Τελικα αρχισα να το σκεφτομαι και να εχω τυψεις.Αρχισα να αναρωτιεμαι μηπως ειμαι υπερβολικη που τρεμω για τη σχολικη χρονια που αρχιζει αυριο. Εγω τρεμω για το ποια δασκαλα-ο θα εχει στη ταξη του ο γιος μου, αν θα του φερεται με αξιοπρεπεια, αν θα τον κοροιδευουν και φετος τα αλλα παιδια, αν τελικα θα εγκριθει η παραλληλη στηριξη, αν υπαρχει περιπτωση να τον ξαναχτυπησουν καποια απο τα μεγαλα παιδια, αν η διαφορετικοτητα του του δημιουργισει κοινωνικο προβλημα στο σχολειο φετος, τη στιγμη που καποια αλλα παιδακια στη μακρινη Αφρικη δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν τιποτα παρα μονο μια εξ αποστασεως υιοθεσια. Καταφεραν οι δυο κοπελες να με κανουν να αισθανομαι απαισια για τις υπερβολικες μου απαιτησεις.

Καθως οι δυο μαμαδες συνεχισαν τη κουβεντα τους, πλησιασε στο παγκακι ο γιος μου και μου ζητησε νερο.Την ωρα που εψαχνα στη τσαντα μου για το μπουκαλακι το παιδι κουνουσε τα χερακια του και εκανε πηδηματακια χαμογελωντας.

Με το που ειδαν την αντιδραση αυτη του παιδιου, οι δυο ευαισθητες μαμαδες αλλαξαν ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου.

Μου λενε ξαφνικα:

- Περασε η ωρα, πρεπει να φυγουμε. Καλο βραδυ.

- Καλο βραδυ, απανταω και εγω

Πολυ τυπικες μαμαδες, σκεφτηκα. Εχουν προγραμμα με τα παιδια τους, οχι σαν και μενα που τα παω για λιγο στην παιδικη χαρα και δε φευγουμε αν δεν περασουν 2 ωρες. Μπορει παλι να ξεχασαν και το φαγητο στο φουρνο...πολυ πιθανο κι αυτο, σκεφτηκα.

Καπου 20 λεπτα αργοτερα, τα παιδια μου καταιδρωμενα μου ζητησαν παγωτο και ετσι τα πηρα και περπατησαμε προς την εξοδο της παιδικης χαρας. Μιας και ειναι μεγαλος παιδοτοπος, δεν μπορει κανεις να βλεπει ολα τα παγκακια. Καθως περπατουσαμε, πισω απο το ξυλινο καραβι πεφτουμε ξαφνικα πανω στις μαμαδες που συναντησα νωριτερα. Με το που μας ειδαν κατεβασαν τα κεφαλια τους προσποιουμενες οτι διαβαζουν τα εντυπα της υιοθεσιας.

Εκεινη τη στιγμη χωρις να το σκεφτω πολυ, σταματησα ακριβως μπροστα τους και τους ειπα:

- Μη φοβαστε κοριτσια, δεν ειναι σκυλος, δε δαγκωνει, ενα ακομα Αφρικανακι ειναι και αυτο, με τη διαφορα οτι δεν χρειαζεται υιοθεσια...

Γερα, με τσαμπουκα.

Καλη σχολικη χρονια σε ολους.

=======================================

Δεν ξερω γιατι νιωθω την αναγκη να αναδημοσιευσω το κειμενο αυτο τωρα, μαλλον το κανω παρορμητικα, μετα την κινητοποιηση που εγινε για την Αμαλια.Προκειται για αληθινο περιστατικο και πρωτοδημοσιευτικε σε φορουμ που αφορα ατομα με ειδικες αναγκες , τον περασμενο Σεπτεμβρη.
Ισως, ολη αυτη η μαζικη κινητοποιηση και λυπη μου δημιουργει πολλα ερωτηματικα για τη ποιοτητα ,την ποικιλομορφια, την αυθεντικοτητα των συναισθηματων μας.

Δυστυχως η Αμαλια εφυγε. Αν παρολα αυτα η ευαισθησια μας παρεμεινε, φτανει να κοιταξουμε γυρω μας , και θα δουμε ατομα που μονο ενα χαμογελο μας μπορει να τους κανει ευτυχισμενους,...αποδεκτους....ισους με μας , που ειχαμε τη τυχη να λεγομαστε "φυσιολογικοι"



Saturday, June 02, 2007

.....πολυ μοναχικη ,...οταν σε ποναει

μπλα, μπλα μπλα ,.......πολλα σχολια,πολλα ανεβασματα,και στο τελος βγαλαμε ολοι το συμπερασμα οτι την Αμαλια την ενοχλουσε κυριως το φακελακι .

Και μου κανει εντυπωση που η συντριπτικη πλειοψηφια των blogger ασχολειται μονο με αυτο.

Δεν νομισω οτι αν ζουσε τωρα η Αμαλια και ηταν καλα θα την ενοιαζε ποσα φακελακια ειχε δωσει.

Αυτο που προσωπικα με τρομοκρατει ειναι οι συνεχεις λαθος διαγνωσεις.Αυτο ηταν που εκανε την Αμαλια να θελει να καταγγειλει ολους αυτους τους αλμπανηδες.Και το εκανε αφου ειχε περασει τοσα και τοσα ,καταστασεις που δεν μπορουμε να τις διανοηθουμε ,οσο και να προσπαθουμε.