Sunday, November 11, 2007

...γενικοτερα ¨αποδοχ稨

Τα λεμε και τα ξαναλεμε με τη Μαριλενα και αμπελοφιλοσοφουμε οχι τοσο για την εννοια της "αποδοχης" αλλα κυριως για το αν ειμαστε ετοιμοι/ες να δεχτουμε οτι ολα τα προβληματα μας και η επιλυση τους ειναι θεμα "αποδοχης" τους ή μη "αποδοχης" τους.

- Αποδεχομαι οτι καθε διαφωνια εχει παντα δυο οψεις, τη δικη μου και αυτη του αλλου,
- Αποδεχομαι o,τι δεν μπορω να αλλαξω καποια πραγματα με κανεναν τροπο
- Αποδεχομαι οτι το Σκοπιανο ειναι τελειωμενη υποθεση,
- Αποδεχομαι οτι στη χωρα μας κυριαρχο κομμα ειναι Β.Κ.Ε (Βισματικον Κομμα Ελλαδος).
- Αποδεχομαι οτι ...ενιοτε χρειαζομαι ψυχιατρικη βοηθεια.
- Αποδεχομαι ενα σωρο πραγματα που δεν εχω το χρονο να απαρριθμισω τωρα .

Υπαρχουν πολλα ομως που δεν αποδεχομαι και που αντι να κατσω τωρα και να τα αναλυσω ,λεω να αναδημοσιευσω και παλι ενα παλιοτερο μου κειμενο που το πρωτοδημοσιευσα πριν απο ενα χρονο περιπου σε καποιο φορουμ που αφορα ατομα με ειδικες αναγκες.Πρεπει συχνα-πυκνα να ερχομαι αντιμετωπη με τα λαθη μου,να βλεπω τις ..μουντζες που εχω δωσει στον εαυτο μου παλιοτερα ....και να μαθαινω απο αυτο.

...περι "αποδοχης" ο λογος λοιπον και οποιαδηποτε συμβουλη ,καλοδεχουμενη.

<< ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ >>

Θυμάμαι, πριν από χρόνια, όταν ακόμα ήμουν φοιτήτρια, που θέλησα κάποιο Σαββατοκύριακο να φωνάξω τη παρέα μου στο σπίτι για να ψήσουμε στην αυλή. Ήταν προγραμματισμένο να λείπουν οι γονείς μου και έτσι θα είχα το σπίτι στη διάθεση μου. Δυστυχώς όμως κάτι προέκυψε και ματαίωσαν το ταξίδι τους, όποτε και έμειναν τελικά στο σπίτι. Αν και ήταν διατεθειμένοι να μη μας ενοχλήσουν όπως έλεγαν, τελικά κατάφεραν να ενοχλήσουν τουλάχιστον εμένα.

«Τα "γιατί" που 'μείναν πίσω,
ρίζες 'βάλαν μέσα στα όνειρα μου,
οποίο μέλλον και να ζήσω,
πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου,
κι όλα αυτά που φοβάμαι,
όλα αυτά που φοβάμαι είναι ακόμα εδώ...»
--"Όλα αυτά που φοβάμαι", Α. Πρωτοψάλτη



Το πρωινο εκεινης της Κυριακης, αρχισαν ενας ενας να καταφθανουν τα παιδια της παρεας. Οι γονεις μου δεν ειχαν κανει ακομα την εμφανιση τους παρα πολυ αργοτερα. Περνουσαμε μια χαρα μεχρι που καποια στιγμη κατεβηκαν κατω για να χαιρετισουν. Ο πατερας μου οταν καταλαβε οτι καποιο απο τα παιδια της παρεας ηταν ομοφυλοφιλος, εχασε το χαμογελο του, σοβαρεψε αποτομα, απεφευγε ακομα και να τον κοιταει και με μια δικαιολογια που του ηρθε στο μυαλο εκεινη τη στιγμη, εγινε καπνος.

Για αυτον ηταν κατι το «διαφορετικο» ενω για μενα, απλως ενας φιλος. Για αυτον ηταν ενας εισβολεας που "ταρακουνουσε τα λιμναζοντα νερα του σπιτιου του", ενω για μενα ενα πολυ ενδιαφερον ατομο, καλλιεργημενο, με αποψη και θετικη ενεργεια.

Αν και ζουσαμε στο ιδιο σπιτι, ειχαμε τοσο διαφορετικη αντιληψη. Αυτος εβλεπε μονο τη ταμπελα "ομοφυλοφιλος" ενω εγω εβλεπα περα απο τα "φαινομενα".

Τοτε τον θεωρουσα ρατσιστη ομως με τα χρονια και την εμπειρια καταλαβα οτι δεν ειναι ρατσισμος αλλα φοβος.

Η μεταπολεμικη Ελλαδα ειχε να αντιμετωπισει πολυ πιο σοβαρα προβληματα και δεν ηταν ευκολο την εποχη που λιμοκτονουσε, να αποκτουσε ταυτοχρονα και κοινωνικη ευαισθησια. Αυτο που ελλειπε ηταν η Παιδεια, ετσι ωστε να μπορουν να αποδεχονται τα "διαφορετικα" ατομα, οποιασδηποτε διαφορετικοτητας. Με το περασμα των δεκαετιων τα πραγματα αλλαξαν, καποιες ταμπελες εφυγαν αλλα δεν παυουν ωστοσο καποιες αλλες να υπαρχουν. Οι καταβολες μας ειναι αυτες που οφειλονται για τους φοβους που κουβαλαμε για το διαφορετικο.

Παιρνω παραδειγμα απο τον εαυτο μου, και ποσο δυσκολο ηταν να αποδεχτω τον αυτισμο του γιου μου, που σαν βομβα "ταραξε τα λιμναζοντα νερα και του δικου μας σπιτιου". Ηταν το απροσμενο, αυτο που για ενα διαστημα ηταν περα απο καθε λογικη, ο κεραυνος που ανετρεψε ολη μας τη κοσμοθεωρια. Και ηταν τοσο δυσκολο να το αποδεχτω γιατι η ιδιαιτερη ευφυια του παραπλανουσε και ερχοταν σε αντιθεση με την ιδιαιτεροτητα του.

Πώς ηταν δυνατον το δικο μου τελειο παιδι να πασχει απο κατι ανιατο; Πώς ηταν δυνατον ενω ηταν τοσο εξυπνο και ικανο σε καποιους τομεις, να ειναι ταυτοχρονα και κοινωνικα αναπηρο;

Οχι, αυτο δεν ηταν κατι που μπορουσα εκεινη τη στιγμη να το αποδεχτω, επρεπε οπωσδηποτε να το κρυψω. Να το κρυψω απο τους αλλους αλλα και απο τον ιδιο μου τον εαυτο. Και τωρα που τα σκεφτομαι ολα αυτα, καταλαβαινω ποσο πολυ η Παιδεια μου με προδωσε, ποσο το σακιδιο που κουβαλαω στη πλατη μου με τους φοβους της προηγουμενης γενιας ερχεται σαν αναποσπαστο γονιδιακο στοιχειο να μου κληρονομησει την ανασφαλεια και την αδυναμια της αποδοχης του διαφορετικου.

Ενιωθα τον φοβο, που πριν απο μερικα χρονια εκδηλωνε ο πατερας μου απεναντι στο μη αποδεκτο. Ειχα ξεφυγει απο τη πραγματικοτητα, πιεζα το παιδι μου να φερεται φυσιολογικα, ενω αυτο δεν μπορουσε, δεν δεχομουν τις εμμονες του, ενω αυτο μεσα απο αυτες βιωνε την ευτυχια της προσωπικης εκφρασης.

Προσπαθησα για ενα διαστημα να του στερησω την προσωπικοτητα του... Kαι το μονο που καταφερα ηταν να τον απομακρυνω και να τον κανω περισσοτερο αντιδραστικο... Εσφαλα...

Και τωρα που μπορω και βλεπω τα πραγματα απο αποσταση, με την ηρεμια που αρμοζει απεναντι σε μια ευαισθητη παιδικη ψυχη, και με τη πειρα που κουβαλαω στο σακιδιο, το λιγοτερο που μπορω να κανω, ειναι... να ζητησω συγνωμη ...Aπο το παιδι μου, για αυτα που δε γνωριζα ,εγω που επρεπε να κατεχω, για αυτα που εκανα οταν δεν επρεπε, και για αυτα που δεν εκανα οταν θα επρεπε να εχω κανει. Και αυτο, οχι ως καταθεση ψυχης, αλλα ως σταση ζωης απεναντι στις αξιες που υποτιθεται οτι πρεσβευω.

Θυμαμαι παλι, οταν ο γιος μου τελειωνε την πρωτη δημοτικου, σκεφτηκα να του αλλαξω σχολειο με τη σκεψη οτι ισως θα ειχε καλυτερη μεταχειριση καπου αλλου.
Οταν οι απαντησεις που επερνα απο διαφορα γειτονικα σχολεια ηταν αρνητικες, απευθυνθηκα σε καποιον ανωτερο στην ιεραρχεια του Yπουργειου Παιδειας με σκοπο να μεσολαβησει για τη μεταφορα του παιδιου. Η απαντηση του ηταν αφοπλιστικη. Μετα απο δικη μου πιεση μου ειπε οτι το παιδι μου θεωρειται "προβλημα" για οποιοδηποτε σχολειο και πως αν μεσολαβουσε αυτος θα ηταν σαν να επαιρνε το προβλημα απο το ενα σχολειο και το μετεφερε σε αλλο και αυτο σιγουρα θα ηταν εις βαρος του παιδιου γιατι ισως να ξεσπουσαν πανω του.

Οσο και αν με εξοργησε η απαντηση του εκεινη τη στιγμη, τωρα πια, αποστασιοποιημενα μπορω να αισθανθω ποσο δικιο ειχε και ποσο πραγματικα ηθελε να με βοηθησει. Εβλεπε περα απο τα "φαινομενα", αφουγκραζοταν τις ανασφαλειες και τους φοβους που κουβαλουμε ολοι μας ως απαραιτητο εφοδιο για την εξελικτικη μας πορεια σε μια κοινωνια χαοτικη .

Δεν ειναι κατι λοιπον που αλλαζει ευκολα, και ακομα περισσοτερο, δεν ειναι κατι που αλλαζει αν μονο ενας προσπαθει. Ο χρονος θα δειξει ποσο συντομα θα αποβαλλουμε ολα αυτα που κρατουν τα ματια μας ερμητικα κλειστα.

Γιατι "σημασια δεν εχει να κοιταμε, αλλα να βλεπουμε αυτο που βρισκεται πισω απο το ειδωλο του καθρεφτη", με τη διαφορα οτι αυτο ειναι αποφαση αυστηρα προσωπικη...

Ματια ερμητικα ανοιχτα...

Και το μπαλακι σε ολους.

Μ.Π.

8 comments:

Μαριλένα said...

Το πόσο χαίρομαι που σε ξαναδιαβάζω δε λέγεται (βέβαια το κείμενό σου το ήξερα).
Επειδή μαζεύω φρασούλες-μάντρα από ΄δω κι από 'κει, είδα αυτή στο athenssiblings, απόσπασμα από βιβλίο: Δεν το προκάλεσα, δεν μπορώ να το ελέγξω, δεν μπορώ να το θεραπεύσω, μπορώ να το χειριστώ.
(ανησυχώ ελαφρώς που άλλαξες τίτλο, αν κι μ' αρέσει και ο νέος).

Νερίνα said...

Μεγαλώνοντας παιδιά η αποδοχή και ότι συμπεριλαμβάνει αυτή, μοιάζει να είναι ο μόνος δρόμος για να επιβιώσουν και αυτά και μαζί τους και εσύ ως γονιός. Και όχι μόνο των παιδιών σου και των ιδιαιτεροτήτων τους, αλλά και η αποδοχή, ότι συνήθως το πρώτο που πρέπει να αποδεχθείς είναι το στραπατσάρισμα των "στερεότυπων" που είχες μέχρι να έρθουν στη ζωή σου.
Καλή βδομάδα, χαίρομαι που σας βρίσκω
Υ.Γ. Το δεύτερο πρόσωπο εννοείτε ότι συμπεριλαμβάνει και εμένα

An-Lu said...

......
Η αλήθεια είναι πως έχουμε την τάση να μαθαίνουμε με οδυνηρό τρόπο κάποια πράγματα...

Mh Xeirotera said...

H apodoxh einai litrotikh protistos gi' auton pou tin ekfrazei ke ligotero gi' auton pu thn dexete, nomizo.

Kapote yparxoun kales protheseis, h agnia omos prokalei paraksenes simperifores pros atoma me idieterotites.

Kalhmera :)

Maria-Maria said...

Μαριλενα , λεω να αρχισω να γραφω, κυριως για αυτα που δεν εχω γραφει ποτε στο παρελθον.

Νερινα,η αποδοχη σε καποιες περιπτωσεις ειναι μονοδρομος, σε επομενο ποστ θα αναφερθω στο ποσο πιο ευτυχισμενοι ειναι οι αυτιστικοι απο εμας τους υπολοιπους.

γοργονα,εχεις δικιο , καθαινουμε καποια πραγματα με οδυνηρο τροπο, δεν νομιζω να υπηρχε περιπτωση να το μαθουμε διαφορετικα, γιατι απλως δεν θα ξεραμε οτι υπαρχουν και τετοιοες καταστασεις.

μη χειροτερα,εχεις δικιο αυτος που τη δεχεται δεν νιωθει γιατι οι αλλοι τον αποδεχονται.

Μαριλενα * said...

Οταν η μεγάλη μου η κόρη πήγαινε στο δημοτικό, υπηρχε ένα παιδί στην τάξη ο Στέφανος.

Ο Στέφανος είχε προβλήματα τέτοια, που οι γονείς του αν και τον αγαπούσαν πολύ (απ' ό,τι μας έλεγε η δασκάλα) ντρέπονταν για τη συμπεριφορά του και δεν έρχονταν σχολείο ποτέ.

Ντρέπονταν όχι για τη νοητικη στέρηση, αλλά γιατί ήταν πολύ επιθετικός.

Ο Στέφανος έγινε μάθημα για μένα και με σκληρό τρόπο μάλιστα.
Οταν στην β' δημοτικού επιτιθετο στα άλλα παιδια (τα χτυπούσε, τα έσπρωχνε, τα τσιμπούσε) έπαιρνα πάντοτε το μέρος του στις συνελεύσεις όπου οι γονείς αγανακτισμένοι ήθελαν να τον διώξουν.

Επεμενα πως δεν είναι σωστό για το παιδί, πως δεν θα υπάρξει σχολείο άλλο να το δεχτεί και πως ακόμα κι αν το δεχτούν, παλι θα το διώξουν.

Μέχρι που έσπρωξε την Ελενη απο τις σκάλες κι έπειτα τις έρριξε και δυο τρεις μπουνιές.

Δεν διαμαρτυρήθηκα, αλλά κάτι άλλαξε μεσα μου.
Στην Ελένη ειπα να προσέχει όταν βρίσκεται κοντά του.

Αλλά αναρωτιόμουν αν όντως ήταν σωστό να βρίσκεται στην τάξη των παιδιων.

Περνούσαν τα χρόνια και ο Στέφανος ηρεμουσε.
Μέχρι που στην στ' δημοτικού, τα πραγματα ειχαν στρώσει πολύ.

Η δασκάλα μας πληροφορησε, πως αν ο Στέφανος πηγαινε σε ειδικό σχολείο, δεν θα μπορούσε να προσαρμοστει τόσο καλά.

Καμμία σχέση με το δικό σου παιδί.
Ο Στέφανος υπήρξε επιθετικός.
Τον θυμήθηκα όμως γιατί ήταν διαφορετικος κι αυτός.
Και ποσο τελικά η αποδοχή των γονέων τον βοήθησε. Ουσιαστικά.

Τα παιδιά τον είχαν ήδη αποδεχτεί.
Μάλλον, με τα παιδιά δεν υπήρξε ποτέ θέμα αποδοχής: απο την αρχή ήταν όλοι μαζί.

Και πόσες ενοχές τελικά θα είχαμε όλοι μας, αν φοβούμενοι στο τι θα μπορούσε να κάνει σε κάποια έκρηξη θυμου, επιμέναμε και έφευγε απο το σχολείο.


Συγνώμη για το μακροσκελές ποστ (και ειναι και το πρώτο μου)

:)))))

Μαριλένα said...

Ανάμικτα συναισθήματα απέναντι στην ιστορία της Μαριλένας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη φέρθηκε σωστά, δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα ούτε ως μαμά παιδιού που δέχεται βία από άλλο παιδί, ούτε ως μαμά του Ρίκου που αν δεν τον προλάβει η συνοδός θα ρίξει κανένα τουβλάκι.
Αυτό που θα ‘βλεπα ως απολύτως σωστό και πρέπει να το καταφέρω κάποια στιγμή είναι το να είσαι παρών στο πρόβλημα. Δλδ οι γονείς του Στέφανου νομίζω από εγωισμό κι όχι από ντροπή δεν εμφανίζονταν-έτσι νιώθω εγώ τουλάχιστον-αλλά και να ΄χεις γερό στομάχι ώστε να μείνεις εκεί, να εξηγήσεις το θέμα στους άλλους γονείς και να ζητήσεις την κατανόηση και την αποδοχή τους.

Μαριλενα * said...

Oι γονείς του Στέφανου, ήταν Αλβανοί.

Καταλαβαίνεις τον ρατσισμό που ήδη βίωναν.

Δύσκολο πολύ.