Sunday, June 03, 2007

Africa bambata

Το Αφρικανάκι της ζωής μου

Χθες το απόγευμα πήρα τα παιδιά και τα πήγα σε μια μεγάλη παιδική χαρά της παραλιακής στο ύψος του Καλαμακίου. Τους αρέσει πολύ εκεί.. παιχνίδια πολλά, φουσκωτά επίσης, ακόμη και ηλεκτρικά αυτοκινητάκια. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα εδώ κι εκεί και εγώ, μη βρίσκοντας άδειο παγκάκι έκατσα σε κάποιο που κάθονταν δυο νεαρές μαμάδες.

Πολύ ευγενικά, με χαιρέτησαν και με ρώτησαν ποσά παιδάκια έχω.

- Τρία, τους απαντώ εγώ.

- Τρία;;;; ρώτησαν με θαυμασμό αυτές.

- Μπράβο, μου είπαν.

Κάπως ετσι ξεκινησε η κουβεντα , συστηθηκαμε και μπηκα και εγω στη συζητηση που ειχαν νωριτερα. Μιλουσαν για καποιες εξ αποστασεως υιοθεσιες παιδιων ,φτωχων Αφρικανικων χωρων και το ποσο πολυ τους ενθουσιαζε η ιδεα,να προσφερεις,να βοηθας, να νιωθεις οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν ειχαν την τυχη με μας και να μη μενεις αμετοχος.

- Ειναι σαν να απλωνεις το χερι σου σε ενα τυφλο για να τον βοηθησεις να περασει το δρομο, λεει η μια.

- Σαν να πηγαινεις στα παιδικα χωρια sos και να προσφερεις δωρα στα ορφανα, λεει η αλλη.

- Πρεπει να το κανεις και εσυ Μαρια,μου ειπαν, μια σχεδον πολυτεκνη μαμα σαν και σενα επιβαλλεται να ειναι ιδιαιτερα ευαισθητοποιημενη.

Τελικα αρχισα να το σκεφτομαι και να εχω τυψεις.Αρχισα να αναρωτιεμαι μηπως ειμαι υπερβολικη που τρεμω για τη σχολικη χρονια που αρχιζει αυριο. Εγω τρεμω για το ποια δασκαλα-ο θα εχει στη ταξη του ο γιος μου, αν θα του φερεται με αξιοπρεπεια, αν θα τον κοροιδευουν και φετος τα αλλα παιδια, αν τελικα θα εγκριθει η παραλληλη στηριξη, αν υπαρχει περιπτωση να τον ξαναχτυπησουν καποια απο τα μεγαλα παιδια, αν η διαφορετικοτητα του του δημιουργισει κοινωνικο προβλημα στο σχολειο φετος, τη στιγμη που καποια αλλα παιδακια στη μακρινη Αφρικη δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν τιποτα παρα μονο μια εξ αποστασεως υιοθεσια. Καταφεραν οι δυο κοπελες να με κανουν να αισθανομαι απαισια για τις υπερβολικες μου απαιτησεις.

Καθως οι δυο μαμαδες συνεχισαν τη κουβεντα τους, πλησιασε στο παγκακι ο γιος μου και μου ζητησε νερο.Την ωρα που εψαχνα στη τσαντα μου για το μπουκαλακι το παιδι κουνουσε τα χερακια του και εκανε πηδηματακια χαμογελωντας.

Με το που ειδαν την αντιδραση αυτη του παιδιου, οι δυο ευαισθητες μαμαδες αλλαξαν ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου.

Μου λενε ξαφνικα:

- Περασε η ωρα, πρεπει να φυγουμε. Καλο βραδυ.

- Καλο βραδυ, απανταω και εγω

Πολυ τυπικες μαμαδες, σκεφτηκα. Εχουν προγραμμα με τα παιδια τους, οχι σαν και μενα που τα παω για λιγο στην παιδικη χαρα και δε φευγουμε αν δεν περασουν 2 ωρες. Μπορει παλι να ξεχασαν και το φαγητο στο φουρνο...πολυ πιθανο κι αυτο, σκεφτηκα.

Καπου 20 λεπτα αργοτερα, τα παιδια μου καταιδρωμενα μου ζητησαν παγωτο και ετσι τα πηρα και περπατησαμε προς την εξοδο της παιδικης χαρας. Μιας και ειναι μεγαλος παιδοτοπος, δεν μπορει κανεις να βλεπει ολα τα παγκακια. Καθως περπατουσαμε, πισω απο το ξυλινο καραβι πεφτουμε ξαφνικα πανω στις μαμαδες που συναντησα νωριτερα. Με το που μας ειδαν κατεβασαν τα κεφαλια τους προσποιουμενες οτι διαβαζουν τα εντυπα της υιοθεσιας.

Εκεινη τη στιγμη χωρις να το σκεφτω πολυ, σταματησα ακριβως μπροστα τους και τους ειπα:

- Μη φοβαστε κοριτσια, δεν ειναι σκυλος, δε δαγκωνει, ενα ακομα Αφρικανακι ειναι και αυτο, με τη διαφορα οτι δεν χρειαζεται υιοθεσια...

Γερα, με τσαμπουκα.

Καλη σχολικη χρονια σε ολους.

=======================================

Δεν ξερω γιατι νιωθω την αναγκη να αναδημοσιευσω το κειμενο αυτο τωρα, μαλλον το κανω παρορμητικα, μετα την κινητοποιηση που εγινε για την Αμαλια.Προκειται για αληθινο περιστατικο και πρωτοδημοσιευτικε σε φορουμ που αφορα ατομα με ειδικες αναγκες , τον περασμενο Σεπτεμβρη.
Ισως, ολη αυτη η μαζικη κινητοποιηση και λυπη μου δημιουργει πολλα ερωτηματικα για τη ποιοτητα ,την ποικιλομορφια, την αυθεντικοτητα των συναισθηματων μας.

Δυστυχως η Αμαλια εφυγε. Αν παρολα αυτα η ευαισθησια μας παρεμεινε, φτανει να κοιταξουμε γυρω μας , και θα δουμε ατομα που μονο ενα χαμογελο μας μπορει να τους κανει ευτυχισμενους,...αποδεκτους....ισους με μας , που ειχαμε τη τυχη να λεγομαστε "φυσιολογικοι"



15 comments:

An-Lu said...

"Γερά και με τσαμπουκά"
Ο ελληναράδικος κοινωνικός ρατσισμός θέλει κάτι τέτοια, μπας και ξεκουνηθεί.

o kairos said...

Αχ,μωρε Μαρια.Μαλιασε η πεννα μου να γραφω για την υποκριτικη ευαισθησια των Ελληνων.Να εισαι καλα και να χαιρεσαι τα στολιδια σου τα παιδια σου.

Maria-Maria said...

An-Lu
μην ελπιζεις , δεν προκειται να ξεκουνηθει κανεις,οι περισσοτεροι ειναι ...δηθεν σε βαθμο αηδιας

kairos, γι αυτο και μου ειναι δυσκολο να δεχτω ολο αυτο το διαδικτυακο μνημοσυνο

MhXeirotera said...

Isos kati minei ap' olo auto. Isos xriastei os kinonia, piso apo tis tapeles na vlepume ton anthropo... pu einai idios- aparalaktos tha elega- me mas. Na mpenume gia ligo sth thesh tu, na vlepume pos einai o kosmos mesa apo ta dika tu matia... auth h tautish isos mas sosei... isos.

Na eise kala :)

Idάκι said...

:(

Δεν θέλω να είμαι κακιά, αλλά αν τα παιδιά των εν λόγω μαμάδων ήταν μαζί τους σε αυτή τη σκηνή, δεν θα καταλάβαιναν αμέσως από την αλλαγή ατμόσφαιρας πως το παιδί σου "χρήζει ειδικής μεταχειρίσεως"; Δεν θα είχαν αμέσως-αμέσως μια ξεχωριστή "κεραία" για τα παιδιά που θα συναντήσουν στο σχολείο, στις παρέες αργότερα, δεν θα τους συμπεριφερθούν αφ'υψηλού/με οίκτο/με φόβο (το χειρότερο), δεν θα "βοηθήσουν" να εξαπλωθεί το στίγμα;

Στο Πειραματικό Δημοτικό όπου πήγαινα, συστεγαζόταν ένα τριθέσιο Ειδικό Σχολείο, και όλοι οι δάσκαλοι του εξαθέσιου φρόντιζαν να συγχρωτίζονται οι μαθητές την ώρα του διαλείμματος και να υπάρχουν ευκαιρίες αλληλεπίδρασης μεταξύ μας συχνά. Όλη αυτή η τριβή φυσικά βοήθησε να εξαλειφθεί οποιαδήποτε αποφευκτέα συμπεριφορά υπήρχε εξ ανατροφής, και να είναι οι μαθητές του Ειδικού σύντροφοι στα παιχνίδια της αυλής και τίποτε παρακάτω. Μόνο σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης παρενέβαιναν δάσκαλοι να συνετίσουν όποιον προκαλούσε πρόβλημα - με εξηγήσεις και παραινέσεις συμφιλίωσης μεταξύ των ταραξιών, όχι "προστασία στο αδύναμο μισό". Άλλωστε μοιραζόμασταν τα σχολικά που μας πηγαινόφερναν κι εκεί δεν υπήρχαν δάσκαλοι να προστατεύσουν κανέναν, κι όμως δεν θυμάμαι παρά μικροεπεισόδια που συνέβαιναν ανάμεσα σε όλα τα παιδιά - καβγάδες για παιχνίδια, συλλογές, καθίσματα, φίλους, ζήλιες... ό,τι μπορούσε να συμβεί σε μια ώρα αναγκαστικού εγκλεισμού πενήντα παιδιών σε ένα σχολικό.

Πιστεύω πως ωφελήθηκα πάρα πολύ από την πρακτική του σχολείου, και όταν μεγάλωσα και συνάντησα περισσότερους ανθρώπους, συνειδητοποίησα ότι και όσα παιδιά του τριθέσιου γνώριζα καλά ωφελήθηκαν ακόμη περισσότερο με τη γνώση πως δεν αποτελούν κάτι διαφορετικό και δεν τους ανάγκασε κανείς να παρακολουθούν τα "κανονικά" παιδιά από απόσταση -αλλά ούτε και τους προστάτευσε κανείς από τις μικροαδικίες της σχολικής αυλής που δεν υπήρχαν στο επίπεδο διαχωρισμού ή κακομεταχείρισης, αλλά στο επίπεδο του παιδικού παιχνιδιού.

Το αντίθετο του φαύλου κύκλου, πώς λέγεται;

Maria-Maria said...

idaki
Δεν γινεσαι κακια , αλλα μαλλον εισαι εκτος θεματος ή δεν διαβασες ολο το κειμενο μεχρι το τελος.

Το κειμενο μιλαει για την δηθεν ευαισθησια που υπαρχει γυρω μας ,για την ευαισθησια που δηλωνεται αλλα οταν ερθει η ωρα να γινει πραξη, τοτε ....εξαφανιζεται.Ειμαστε σε μεγαλο βαθμο ....δηθεν.
Οσο για το γιο μου , πηγαινει σε κανονικο δημοτικο και οχι σε ειδικο σχολειο, και για καποιες χρονιες τα πραγματα ηταν πολυ δυσκολα,και ξερεις , το προβλημα ,που μεχρι ενος σημειου ηταν οι σημμαθητες δημηουργοταν απο την ασχημη αντιμετωπιση των εκπαιδευτικων.
Οχι ολων φυσικα ,καποιων που ειχαμε την τυχη να συναντισουμε στο σχολειο.
Ξερεις ,δεν ειναι ενα κειμενο που θα ηθελα να δημοσιευσω εδω, γιατι πιστευω οτι αυτα τα πραγματα ειναι καλυτερα να τα συζηταω στο αλλο blog που εχω και που συμμετεχουν γονεις με παρομοια προβληματα, το εκανα ομως να το μεταφερω και εδω εντελως παρορμητικα μετα απο τους ατερμονους διαλογους που ειδα να στηνονται στο ονομα της Αμαλιας.

Το αντιθετο του φαυλου κυκλου λεγεται ΑΓΩΝΑΣ .Αγωνας προς πολλες κατευθυνσεις, τοσο δυσκολος τοσο επιπονος...αλλα ειναι σιγουρη οτι αυτο ειναι κατι που δεν σε αφορα και δεν σε ενδιαφερει να μαθεις.

Idάκι said...

Μαρία,

Με όλο το θάρρος: πώς μπορείς να ξέρεις για τί πράγμα αγωνίζεται ο καθένας, και αν ενδιαφέρομαι να μάθω για τον συγκεκριμένο αγώνα; Δεν έχω παιδιά σήμερα, αλλά αν ευοδωθώ να κάνω έστω κι ένα, μ'ενδιαφέρει πάρα πολύ τι κόσμο θα αντιμετωπίσει, και με ποια εφόδια.

Διάβασα εξονυχιστικά το κείμενο και στο σχόλιο στάθηκα σε ένα σημείο του: αυτό της δήθεν ευαισθησίας που επέδειξαν οι μητέρες. Μίλησα λοιπόν για την αληθινή ευαισθησία και το συναίσθημα του "ανήκω" που διδάσκεται πανεύκολα σε όλες τις παιδικές ψυχές, αρκεί να υπάρχουν εξίσου ευαίσθητοι παιδαγωγοί: γονείς και δάσκαλοι. Ήμουν τυχερή που είχα τέτοιους, αλλά θα ήθελα να είναι ο κανόνας. Και αγωνίζομαι για αυτό.

Κατάλαβα πολύ καλά πως ο γιος σου δεν φοιτεί σε ειδικό σχολείο, αλλά στο τακτικό, και πως όταν έγραψες το κείμενο έτρεμες για την καινούρια χρονιά που άρχιζε. Το σχόλιό μου πήγαινε ακριβώς εκεί: γιατί να τρέμεις, και γιατί να υπάρχει αρνητική αντιμετώπιση του γιου σου σε ένα περιβάλλον όπου πρέπει να αισθάνεται ασφαλής και χαρούμενος. Ποιοι έχουν ευθύνη να συνετίσουν όποιον συμπεριφέρεται άσχημα στους συμμαθητές του;

Διάβασα όλο σου το μπλογκ πριν κάνω το σχόλιο και δεν βρήκα άλλες λεπτομέρειες για τα παιδιά σου... αν είπα κάτι αστόχαστα, συγχώρησέ με. Θα με ενδιέφερε να διαβάσω το μπλογκ που αναφέρεις, πού μπορώ να το βρώ;

Και πάλι, ελπίζω να μην προσέβαλα, σκοπός μου ήταν να δείξω πως γίνονται και θετικά βήματα προς την κατεύθυνση που επιθυμούμε.

Maria-Maria said...

idaki
θετικα βηματα γινονται , αλλα πιστεψε με ,εχει να κανει σε ποιους ανθρωπους θα πεσεις.Και περα απο αυτο , το να κατρακυλισει ενα παιδι "διαφορετικο" ενω εχει μπει σε ενα ρυθμο , ειναι κατι που πολυ δυσκολα αντιμετωπιζεται.
Δεν με προσεβαλες,και χαιρομαι που σε ενδιαφερει.Θα δω στο blog σου αν εχεις email και θα σου στειλω καποια link , τοσο το δικο μου οσο και αλλων που εχουν πολλα να πουν , με παιδια που εχουν διαφορα προβληματα.Δεν το κανω εδω για ευνοητους λογους, εδω κανονικα ηθελα να γραφω περι ανεμων και υδατων(αλλα δυστυχως ακομα δεν βρισκω το χρονο να το κανω)

Idάκι said...
This comment has been removed by the author.
Idάκι said...

[έσβησα το σχόλιό μου επειδή αποκάλυψα άθελά μου κάτι που δεν ήθελες, συγνώμη - θα περιμένω το mail σου και σ'ευχαριστώ πολύ].

Debby said...

Καλά έκανες και το αναδημοσίευσες...
Γιατί μπόρεσα να το διαβάσω και εγω.

Agorafoviagr said...

Το διαφορετικό παιδί, το παιδί σου στην προκειμένη περίπτωση, έκανε τις ευαίσθητες μητέρες να απομακρυνθούν. Φοβίζει η διαφορετικότητα πιστεύω για αυτό το κάνουν. Άλλοι το κάνουν γιατί ντρέπονται να είναι κοντά σε αυτά τα παιδιά για να μην τους κρίνουν αρνητικά οι άλλοι. Πονάει φίλη μου, μάνα ενός παιδιού και πονάει δύο φορές. Μία γιατί πονάς το παιδί σου και μία γιατί πονάς με την επιλεκτική ευαισθησία πολλών. Είμαι καταθλιπτικός και αγοραφοβικός. Δε μπορώ να το πω στην παρέα μου. Κάποιοι λίγοι το ξέρουν. Γιατί δε μπορώ να το πω; Γιατί υπάρχει η προκατάληψη που δημιουργείτε από το φόβο και από την έλλειψη ενημέρωσης. Αλλά και από την έλλειψη ευαισθησίας. Μην αισθάνεσαι άσχημα που φέρθηκαν έτσι. Να αισθάνεσαι έτσι που δεν έχουν ακόμα μάθει να κοιτάνε με τα μάτια της ψυχής. Καλή συνέχεια φίλη μου, και να ξέρεις ότι, με τον αγώνα μας μόνον θα ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία. Μέσα από την ενημέρωσή μας. Η πολιτεία προσπαθεί. Αν όμως δεν προσπαθήσουμε εμείς στην παρούσα φάση που η προσπάθεια της πολιτείας δεν είναι και η πιο δυνατή που μπορεί να υπάρξει τότε δε θα αλλάξει και η κοινωνία μας. Είναι δύσκολο να αλλάξει η κοινωνία μας; Και ποιος είπε ότι δεν έχουμε συνηθίσει φίλη μου στα δύσκολα;
Με αγάπη πάντα
Agorafoviagr

Maria-Maria said...

agorafoviagr

να σου πω την αληθεια,πονουσε οσο ακομα εγω δεν ειχα αποδεχτει το προβλημα του παιδιου μου (γιατι , το προβλημα του-αυτισμος-,αρχισε να φαινεται περιπου οταν ηταν 5 ετων).Ειναι δυσκολο να αποδεχτουμε τη διαφορετικοτητα , ειτε του παιδιου μας ,ειτε τη δικη μας.
Απο τη στιγμη που αποδεχτηκα το προβλημα,αλλαξαν πολλα προς το καλυτερο.
Και δεν δινω δεκαρα για τους αλλους,γιατι το προβλημα μεταφερθηκε σε αυτους, δεν το εχω πια εγω.

Πιστευω πως και εσυ αν φτασεις στο σημειο να αποδεχτεις το προβλημα σου και σταματησεις να το κρυβεις,θα νιωδεις καλυτερα.Γιατι δεν ειναι προβλημα να εισαι αγοραφοβικος,και η καταθλιψη σντιμετωπιζεται,χρειαζεται ομως να βαζεις και εσυ μερικα λιθαρακια για να γινει αυτο.

zouri1 said...

συμφωνω με την γοργονα.

Marilena said...

Μαρία, καλημέρα. Όσον αφορά εμένα, που κ το δικό μου παιδάκι όταν χαίρεται χοροπηδάει και φτερουγίζει, με το κείμενο σου κατάλαβα τι εννοούσε ο Κάφκα μιλώνταας για γραφές που σπάνε σαν τσεκούρι την παγωμένη θάλασσα μέσα μας.